بهترين و زيباترين اشعار و قطعات فارسی
هر روز يک شعر زيبا The Best Persian Poems
نگارش در تاريخ شنبه یکم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M229- بگذر شبی به خلوت این همنشین درد

تا شرح آن دهم که غمت با دلم چه کرد

 

خون می رود نهفته ازین زخم اندرون

ماندم خموش و آه که فریاد داشت درد

 

این طرفه بین که با همه سیل بلا که ریخت

داغ محبت تو به دل ها نگشت سرد

 

من بر نخیزم از سر راه وفای تو

از هستی ام اگر چه بر انگیختند گرد

 

روزی که جان فدا کنمت باورت شود

دردا که جز به مرگ نسنجند قدر مرد

 

ساقی بیار جام صبوحی که شب نماند

و آن لعل فام خنده زد از جام لاجورد

 

باز آید آن بهار و گل سرخ بشکفد

چندین مثال از نفس سرد و روی زرد

 

در کوی او که جز دل بیدار ره نیافت

کی می رسند خانه پرستان خوابگرد

 

خونی که ریخت از دل ما، سایه! حیف نیست

گر زین میانه آب خورد تیغ هم نبرد

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ شنبه یکم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

نگر کز چشم شاهد چیست پیدا

رعایت کن لوازم را بدینجا

 

ز چشمش خاست بیماری و مستی

ز لعلش گشت پیدا عین هستی

 

ز چشم اوست دلها مست و مخمور

ز لعل اوست جانها جمله مستور

 

ز چشم او همه دلها جگرخوار

لب لعلش شفای جان بیمار

 

به چشمش گرچه عالم در نیاید

لبش هر ساعتی لطفی نماید

 

دمی از مردمی دلها نوازد

دمی بیچارگان را چاره سازد

 

به شوخی جان دمد در آب و در خاک

به دم دادن زند آتش بر افلاک

 

از او هر غمزه دام و دانه‌ای شد

وز او هر گوشه‌ای میخانه‌ای شد

 

ز غمزه می‌دهد هستی به غارت

به بوسه می‌کند بازش عمارت

 

ز چشمش خون ما در جوش دائم

ز لعلش جان ما مدهوش دائم

 

به غمزه چشم او دل می‌رباید

به عشوه لعل او جان می‌فزاید

 

چو از چشم و لبش جویی کناری

مر این گوید که نه آن گوید آری

 

ز غمزه عالمی را کار سازد

به بوسه هر زمان جان می‌نوازد

 

از او یک غمزه و جان دادن از ما

وز او یک بوسه و استادن از ما

 

ز «لمح بالبصر» شد حشر عالم

ز نفخ روح پیدا گشت آدم

 

چو از چشم و لبش اندیشه کردند

جهانی می‌پرستی پیشه کردند

 

نیاید در دو چشمش جمله هستی

در او چون آید آخر خواب و مستی

 

وجود ما همه مستی است یا خواب

چه نسبت خاک را با رب ارباب

 

خرد دارد از این صد گونه اشگفت

که «ولتصنع علی عینی» چرا گفت

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه یکم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1742- یکی پرسید از سقراط کز مردن چه خواندستی

                                                                  بگفت ای بیخبر، مرگ از چه نامی زندگانی را

                 اگر زین خاکدان پست روزی بر پری بینی

                                                                   که گردونها و گیتی‌هاست ملک آن جهانی را

                چراغ روشن جانرا مکن در حصن تن پنهان

                                                                          مپیچ اندر میان خرقه، این یاقوت کانی را

                مخسب آسوده ای برنا که اندر نوبت پیری

                                                                          به حسرت یاد خواهی کرد ایام جوانی را

              به چشم معرفت در راه بین آنگاه سالک شو

                                                                        که خواب آلوده نتوان یافت عمر جاودانی را

                     ز بس مدهوش افتادی تو در ویرانه گیتی

                                                                              بحیلت دیو برد این گنجهای رایگانی را

                   دلت هرگز نمیگشت این چنین آلوده و تیره

                                                                          اگر چشم تو میدانست شرط پاسبانی را

                         متاع راستی پیش آر و کالای نکوکاری

                                                                            من از هر کار بهتر دیدم این بازارگانی را

                     بهل صباغ گیتی را که در یک خم زند آخر

                                                                         سپید و زرد و مشکین و کبود و ارغوانی را

                      حقیقت را نخواهی دید جز با دیدهٔ معنی

                                                                            نخواهی یافتن در دفتر دیو این معانی را

                     بزرگانی که بر شالودهٔ جان ساختند ایوان

                                                                           خریداری نکردند این سرای استخوانی را

                    اگر صد قرن شاگردی کنی در مکتب گیتی

                                                                              نیاموزی ازین بی مهر درس مهربانی را

                  بمهمانخانهٔ آز و هوی جز لاشه چیزی نیست

                                                                               برای لاشخواران واگذار این میهمانی را

                    بسی پوسیده و ارزان گران بفروخت اهریمن

                                                                               دلیل بهتری نتوان شمردن هر گرانی را

                     ز شیطان بدگمان بودن نوید نیک فرجامیست

                                                                       چو خون در هر رگی باید دواند این بدگمانی را

                      نهفته نفس سوی مخزن هستی رهی دارد

                                                                              نهانی شحنه‌ای میباید این دزد نهانی را

                     چو دیوان هر نشان و نام میپرسند و میجویند

                                                                           همان بهتر که بگزینیم بی نام و نشانی را

                                      تمام کارهای ما نمیبودند بیهوده

                                                                                 اگر در کار می‌بستیم روزی کاردانی را

                  هزاران دانه افشاندیم و یک گل زانمیان نشکفت

                                                                                  بشورستان تبه کردیم رنج باغبانی را

                          بگرداندیم روی از نور و بنشستیم با ظلمت

                                                                                   رها کردیم باقی را و بگرفتیم فانی را

                                 شبان آز را با گلهٔ پرهیز انسی نیست

                                                                            بگرگی ناگهان خواهد بدل کردن شبانی را

                             همه باد بروت است اندرین طبع نکوهیده

                                                                               بسیلی سرخ کردستیم روی زعفرانی را

                                 بجای پرده تقوی که عیب جان بپوشاند

                                                                                ز جسم آویختیم این پرده‌های پرنیانی را

                                 چراغ آسمانی بود عقل اندر سر خاکی

                                                                                ز باد عجب کشتیم این چراغ آسمانی را

                                 بیفشاندیم جان! اما به قربانگاه خودبینی

                                                                     چه حاصل بود جز ننگ و فساد این جانفشانی را

                                     چرا بایست در هر پرتگه مرکب دوانیدن

                                                                          چه فرجامی است غیر از اوفتادن بدعنانی را

                              شراب گمرهی را میشکستیم ار خم و ساغر

                                                                               بپایان میرساندیم این خمار و سرگرانی را

                                        نشان پای روباه است اندر قلعهٔ امکان

                                                                                  بپر چون طائر دولت، رها کن ماکیانی را

                                تو گه سرگشتهٔ جهلی و گه گم گشتهٔ غفلت

                                                                        سر و سامان که خواهد داد این بی خانمانی را

                                  ز تیغ حرص، جان هر لحظه‌ای صد بار میمیرد

                                                                                تو علت گشته‌ای این مرگهای ناگهانی را

                                               رحیل کاروان وقت می‌بینند بیداران

                                                                                        برای خفتگان میزن درای کاروانی را

                         در آن دیوان که حق حاکم شد و دست و زبان شاهد

                                                                                         نخواهد بود بازار و بها چیره‌زبانی را

                                                 نباید تاخت بر بیچارگان روز توانائی

                                                                                         بخاطر داشت باید روزگار ناتوانی را

                                             تو نیز از قصه‌های روزگار باستان گردی

                                                                                   بخوان از بهر عبرت قصه‌های باستانی را

                                           پرند عمر یک ابریشم و صد ریسمان دارد

                                                                                           ز انده تار باید کرد پود شادمانی را

                                   یکی زین سفره نان خشک برد آن دیگری حلوا

                                                                                    قضا گوئی نمیدانست رسم میزبانی را

                                             معایب را نمیشوئی، مکارم را نمیجوئی

                                                                               فضیلت میشماری سرخوشی و کامرانی را

                                              مکن روشن‌روان را خیره انباز سیه‌رائی

                                                                              که نسبت نیست باتیره‌دلی روشن روانی را

                                         درافتادی چو با شمشیر نفس و در نیفتادی

                                                                                   بمیدانها توانی کار بست این پهلوانی را

                                           بباید کاشتن در باغ جان از هر گلی، پروین

                                                                                  بر این گلزار راهی نیست باد مهرگانی را

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه سیزدهم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1725- دلا تا کی درین کاخ مجازی

                             کنی مانند طفلان خاک‌بازی؟

                                                           تویی آن دست‌پرور مرغ گستاخ

                                                                                          که بودت آشیان بیرون ازین کاخ

    چرا ز آن آشیان بیگانه گشتی؟

                       چو دونان جغد این ویرانه گشتی؟

                                                            بیفشان بال و پر ز آمیزش خاک

                                                                                                    بپر تا کنگر ایوان افلاک!             ببین در رقص ارزق‌طیلسانان

                                   ردای نور بر عالم‌فشانان

                                                                  همه دور شباروزی گرفته

                                                                                                به مقصد راه فیروزی گرفته

      یکی از غرب رو در شرق کرده

                          یکی  در غرب کشتی غرق کرده

                                                           شده گرم از یکی، هنگامهٔ روز

                                                                                          یکی را، شب شده هنگامه‌افروز

     یکی حرف سعادت نقش بسته

                               یکی سررشتهٔ دولت گسسته

                                                                  چنان گرم‌اند در منزل‌بریدن

                                                                                                  کزین جنبش ندانند آرمیدن

    چه داند کس که چندین درچه کارند

                              همه تن رو شده، رو در که دارند

                                                            به هر دم تازه‌نقشی می‌نمایند

                                                                                                   ولیکن نقشبندی را نشایند

   عنان تا کی به دست شک سپاری؟

                              به هر یک روی «هذا ربی» آری؟

                                                                خلیل آسا در ملک یقین زن!

                                                                                                   نوای «لا احب الافلین» زن!

        کم هر وهم، ترک هر شکی کن!

                            رخ «وجهت وجهی» بر یکی کن!

                                                          یکی دان و یکی بین و یکی گوی!

                                                                                       یکی خواه و یکی خوان و یکی جوی!

        ز هر ذره بدو رویی و راهی‌ست

                                  بر اثبات وجود او گواهی‌ست

                                                                 بود نقش دل هر هوشمندی

                                                                                                که باید نقش‌ها را نقشبندی

        به لوحی گر هزاران حرف پیداست

                                 نیاید بی‌قلمزن یک الف راست

                                                             درین ویرانه نتوان یافت خشتی

                                                                                                  برون از قالب نیکو سرشتی

     به خشت از کلک انگشتان نوشته‌ست

                             که آن را دست دانائی سرشته‌ست

                                                           ز لوح خشت چون این حرف خوانی

                                                                                               ز حال خشت‌زن غافل نمانی

              به عالم اینهمه مصنوع، ظاهر

                                    به صانع چه نه‌ای مشغول‌خاطر؟

                                                                چو دیدی کار، رو در کارگر دار!

                                                                                                      قیاس کارگر از کار بردار!

           دم آخر کز آن کس را گذر نیست

                                         سر و کار تو جز با کارگر نیست

                                                                       بدو آر از همه روی ارادت!

                                                                                               وز او جو ختم کارت بر سعادت!

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه دوازدهم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M211- بیا که بار دگر گل به بار می آید

بیار باده که بوی بهار می آید

 

هزار غم ز تو دارم به دل، بیا ای گل

که گل شکفته و بانگ هزار می آید

 

طرب میانه ی خوش نیست با منش چه کنم

خوشا غم تو که با ما کنار می آید

 

نه من ز داغ تو ای گل به خون نشستم و بس

که لاله هم به چمن داغدار می آید

 

دل چو غنچه ی من نشکفد به بوی بهار

بهار من بود آن گه که یار می آید

 

نسیم زلف تو تا نگذرد به گلشن دل

کجا نهال امیدم به بار می آید

 

بدین امید شد اشکم روان ز چشمه ی چشم

که سرو من به لب جویبار می آید

 

مگر ز پیک پرستو پیام او پرسم

وگرنه کیست که از آن دیار می آید

 

دلم به باده و گل وا نمی شود، چه کنم

که بی تو باده و گل ناگوار می آید

 

بهار سایه تویی ای بنفشه مو باز آی

که گل به دیده ی من بی تو خار می آید

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ سه شنبه دوازدهم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

لبخند سپیده در بهاران داری

پویایی جویبار و باران داری

 

نرمای نسیم و بوی گل خنده ی باغ

داری همه را و بی شماران داری 

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه دوازدهم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1724- به نام آنکه نامش حرز جان‌هاست

                                                  ثنایش جوهر تیغ زبان‌هاست

             زبان در کام، کام از نام او یافت

                                                نم از سرچشمهٔ انعام او یافت

             خرد را زو نموده دم به دم روی

                                                  هزاران نکتهٔ باریک چون موی

                  فلک را انجمن‌افروز از انجم

                                                 زمین را زیب انجم ده به مردم

                    مرتب‌ساز سقف چرخ دایر

                                                            فراز چار دیوار عناصر

                     قصب‌باف عروسان بهاری

                                                          قیام‌آموز سرو جویباری

                 بلندی‌بخش هر همت‌بلندی

                                               به پستی‌افکن هر خودپسندی

                       گناه آمرز رندان قدح‌خوار

                                                        به طاعت‌گیر پیران ریاکار

                   انیس خلوت شب‌زنده‌داران

                                                       رفیق روز در محنت‌گذاران

                        ز بحر لطف او ابر بهاری

                                                       کند خار و سمن را آبیاری

               وجودش آن فروزان آفتاب است

                                                 که ذره ذره از وی نوریاب است

                      ز بام آسمان تا مرکز خاک

                                               اگر صد پی به پای وهم و ادراک،

                        فرود آییم یا بالا شتابیم

                                                   ز حکمش ذره‌ای بیرون نیاییم

    

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه یازدهم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M210- صبا به لرزش تن سیم تار را مانی

به بوی نافه سر زلف یار را مانی

 

به گوش یار رسان شرح بی قراری دل

به زلف او که دل بی قرار را مانی

 

در انتظار سحر چون من ای فلک همه چشم

بمان که مردم چشم انتظار را مانی

 

سری به سخره ی زانوی غم بزن ای اشک

که در سکوت شبم آبشار را مانی

 

به پای شمع مه از اشک اختران ای چرخ

کنار عاشق شب زنده دار را مانی

 

ز سیل اشک من ای خواب من ندیده هنوز

چه بستری تو که دریا کنار را مانی

 

گذشتی ای مه ناسازگار زودگذر

که روزهای خوش روزگار را مانی

 

مناز این همه ای مدعی به صحبت یار

که پیش آن گل نورسته خار را مانی

 

امان نمی دهی ای سوز غم به ساز دلم

بیا که گریه ی بی اختیار را مانی

 

غزال من تو به افسون فسانه در همه شهر

ترانه ی غزل شهریار را مانی

 

نوید نامه ات ای سرو سایه پرور من

بگو بیا که نسیم بهار را مانی

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ دوشنبه یازدهم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

خرم آن عاشق که آشوب دل و دینش تویی

کار فرمایش محبت، مصلحت بینش تویی

 

شورش عشاق در عهد لب شیرین لبت

ای خوشا عهدی که شورش عشق و شیرینش تویی

 

عاشق روی تو می‌نازد به خیل عاشقان

پادشاهی می‌کند صیدی که صیادش تویی

 

مستی عشق تو را هشیاری از دنبال هست

بر نمی‌خیزد ز خواب آن سر که بالینش تویی

 

گاو جولان می‌نیاید بر زمین از سرکشی

پای آن توسن که اندر خانهٔ زینش تویی

 

می‌برم رشک نظربازی که از بخت بلند

در میان سرو قدان سرو سیمینش تویی

 

گر ببارد اشک گلگون دیدهٔ من دور نیست

کاین گل رنگین دهد باغی که گلچینش تویی

 

بوستان حسن را یارب خزان هرگز مباد

تا بهار سنبل ریحان و نسرینش تویی

 

زندگی بهر فروغی در محبت مشکل است

تا به جرم مهربانی بر سر کینش تویی

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه یازدهم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1723- الهی غنچهٔ امید بگشای!

                                          گلی از روضهٔ جاوید بنمای

     بخندان از لب آن غنچه باغم!

                                      وزین گل عطرپرور کن دماغم!

    درین محنت‌سرای بی مواسا

                                 به نعمت‌های خویش‌ام کن شناسا!

  ضمیرم را سپاس اندیشه گردان!

                                          زبانم را ستایش‌پیشه گردان!

       ز تقویم خرد بهروزی‌ام بخش!

                                      بر اقلیم سخن فیروزی‌ام بخش!

      دلی دادی ز گوهر گنج بر گنج

                                       ز گنج دل زبان را کن گهر سنج!

           گشادی نافهٔ طبع مرا ناف

                                       معطر کن ز مشکم قاف تا قاف!

       ز شعرم خامه را شکرزبان کن!

                                        ز عطرم نامه را عنبرفشان کن!

 سخن را خود سرانجامی نمانده‌ست

                                      وز آن نامه بجز نامی نمانده‌ست

             درین خم‌خانهٔ شیرین‌فسانه

                                               نمی‌یابم نوایی ز آن ترانه

           حریفان باده‌ها خوردند و رفتند

                                           تهی‌خم‌ها رها کردند و رفتند

               نبینم پختهٔ این بزم، خامی

                                 که باشد بر کف‌اش ز آن باده، جامی

          بیا ساقی رها کن شرمساری!

                                       ز صاف و درد پیش آر آنچه داری!

    

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه دهم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M209- ای فرستاده سلامم به سلامت باشی

غمم آن نیست که قادر به غرامت باشی

 

گل که دل زنده کند بوی وفایی دارد

تو مگر صاحب اعجاز و کرامت باشی

 

خانه ی دل نه چنان ریخته از هم که در او

سر فرود آری و مایل به اقامت باشی

 

دگرم وعده ی دیدار وفایی نکند

مگر ای وعده، به دیدار قیامت باشی

 

شبنم آویخت به گلبرگ که ای دامن چاک

سزدت گر همه با اشک ندامت باشی

 

می کنم بخت بد خویش شریک گنهت

تا نه تنها تو سزاوار ملامت باشی

 

ای که هرگز نکند سایه فراموش تو را

یاد کردی به سلامم به سلامت باشی

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ یکشنبه دهم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

دیگران جانند و جانان شمس دین

این و آن چون بنده ، سلطان شمس دین

 

هفت هیکل آیتی در شأن اوست

خوش بخوان قرآن و می دان شمس دین

 

دل بود گنجینهٔ گنج اله

نقد گنج کنج ویران شمس دین

 

بدر دین از شمس دین روشن شده

نور بخش ماه تابان شمس دین

 

خوش خراباتی و مستان در حضور

ساقی سرمست رندان شمس دین

 

چار یارانند امام انس و جان

رهنمای چار یاران شمس دین

 

علم ما علم بدیعی دیگر است

از معانی و بیان شمس دین

 

چشم عالم روشن است از نور او

دیده ام روشن به نور شمس دین

 

شمس دین از نعمت الله می طلب

زان که او دارد نشان شمس دین

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه دهم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1722- ای رهائی ده هر بیهوشی!

                                       مهر بر لب نه هر خاموشی!

                                                                   به هوای تو سخن کوشی ما

                                                                                                  به تمنای تو خاموشی ما

     گر تو در حرف نهی لطف شگرف

                                    لجه‌ای ژرف شود چشمهٔ حرف

                                                                   بعد توست اصل همه تنگی‌ها

                                                                                                     قرب تو مایهٔ یکرنگی‌ها

           دل جامی که بود تنگ از تو

                                        عندلیبی‌ست خوش آهنگ از تو

                                                                           بال پروازش ازین تنگی ده!

                                                                                                 نکهت‌اش از گل یکرنگی ده!

                 دوز از تار فنا دلق، او را!

                                            برهان از خود و از خلق، او را!

                                                                          عیبش از بی‌هنران سازنهان!

                                                                                                    وز گمان هنرش باز رهان!

                          تا ز عیب و هنر خود آزاد

                                                             زید اندر کنف فضل تو شاد

                

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه نهم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M208- هنوز چشم مرادم رخ تو سیر ندیده

هوا گرفتی و رفتی ز کف چو مرغ پریده

 

تو را به روی زمین دیدم و شکفتم و گفتم

که این فرشته برای من از بهشت رسیده

 

بیا که چشم و چراغم تو بودی از همه عالم

خدای را به کجا رفتی ای فروغ دو دیده

 

هزار بار گذشتی به ناز و هیچ نگفتی

که چونی ای به سر راه انتظار کشیده

 

چه خواهی از سر من ای سیاهی شب هجران

سپید کردی چشمم در انتظار سپیده

 

به دست کوته من دامن تو کی رسد ای گل

که پای خسته ی من عمری از پی تو دویده

 

ترانه ی غزل دلکشم مگر نشنفتی

که رام من نشدی آخر ای غزال رمیده

 

خموش سایه که شعر تو را دگر نپسندم

که دوش گوش دلم شعر شهریار شنیده

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ شنبه نهم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

 آن بیشه های الماس

باز ازکرانه ی صبح

شب را به آب دادند

 شاد آن خجسته صبحی

کان روشنان جاری

 در بستر سکوت و شط نظاره ی من

هر سنگ و صخره ای را

 موج و شتاب دادند

وان لحظه ای که مرغان

 در دوردست خواندند

و این سوی رودباران

 گل ها جواب دادند 

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه نهم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1721- ای درین خوابگه بی‌خبران!

                                      بی‌خبر خفته چو کوران و کران!

      سر برآور! که درین پرده‌سرای

                                   می‌رسد بانگ سرود از همه جای

            بلبل از منبر گل نغمه‌نواز

                                       قمری از سرو سهی زمزمه‌ساز

         فاخته چنبر دف کرده ز طوق

                                            از نوا گشته جلاجل زن شوق

           لحن قوال شده صومعه‌گیر

                                           نه مرید از دم او جسته نه پیر

           مطرب از مصطبهٔ دردکشان

                                               داده از منزل مقصود نشان

            بادنی بر دل مستان صبوح

                                              فتح کرده همه ابواب فتوح

      عود خاموش ز یک مالش گوش

                                       کودک آساست، بر آورده خروش

              چنگ با عقل ره جنگ زده

                                            راه صد دل به یک گهنگ زده

         تائب کاسه شکسته ز شراب

                                       به یکی کاسه شده مست رباب

            پیر راهب شده ناقوس‌زنان

                                              نوبتی، مقرعه بر کوس‌زنان

            بانگ برداشته مرغ سحری

                                              کرده بر خفته‌دلان پرده‌دری

         موذن از راحت شب دل کنده

                                           کرده صد مرده به یا حی زنده

          چرخ در چرخ ازین بانگ و نوا

                                           کوه در رقص ازین صوت و صدا

          ساعی ترک گران‌جانی کن!

                                           شوق را سلسله‌جنبانی کن!

     بگسل از پای خود این لنگر گل!

                                        گام زن شو به سوی کشور دل!

          آستین بر سر عالم افشان!

                                               دامن از طینت آدم افشان!

        سنگ بر شیشهٔ ناموس انداز!

                                            چاک در خرقهٔ سالوس انداز!

        نغمهٔ جان شنو از چنگ سماع!

                                           بجه از جسم به آهنگ سماع!

              همه ذات جهان در رقص‌اند

                                              رو نهاده به کمال از نقص‌اند

        تو هم از نقص قدم نه به کمال!

                                          دامن افشان ز سر جاه و جلال!

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه هشتم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M207- چون خواب ناز بود که باز از سرم گذشت

نامهربان من که به ناز از برم گذشت

 

چون ابر نوبهار بگریم درین چمن

از حسرت گلی که ز چشم ترم گذشت

 

منظور من که منظره افروز عالمی ست

چون برق خنده ای زد و از منظرم گذشت

 

آخر به عزم پرسش پروانه شمع بزم

آمد ولی چو باد به خاکسترم گذشت

 

دریای لطف بودی و من مانده با سراب

دل آنگهت شناخت که آب از سرم گذشت

 

منت کش خیال توام کز سر کرم

همخوابه ی شبم شد و بر بسترم گذشت

 

جان پرورست لطف تو ای اشک ژاله، لیک

دیر آمدی و کار گل پرپرم گذشت

 

خوناب درد گشت و ز چشمم فرو چکید

هر آرزو که از دل خوش باورم گذشت

 

صد چشمه اشک غم شد و صد باغ لاله داغ

هر دم که خاطرات تو از خاطرم گذشت

 

خوش سایه روشنی است تماشای یار را

این دود آه و شعله که بر دفترم گذشت

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ جمعه هشتم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

می‌برد تا به خدمت ذوالمن

کش کشانش، دوشاخه در گردن

 

دو نهال است رسته از یک بیخ

میوه‌شان نفس و طبع را توبیخ

 

کرسی «لا» مثلثی است صغیر

اندر او مضمحل، جهان کبیر

 

هرکه رو از وجود محدث تافت

ره به کنجی از آن مثلث یافت

 

عقل داند، ز تنگی هر کنج

که در او نیست ما و من را گنج

 

«بوحنیفه» چه در معنی سفت

نوعی از باده را مثلث گفت

 

هست بر رای او به شرح هدی

آن مثلث، مباح و پاک ولی

 

این مثلث، به کیش اهل فلاح

واجب و مفترض بود نه مباح

 

زان مثلث، هر آنکه زد جامی

شد ز مستی، زبون هر خامی

 

زین مثلث، هرآنکه یک جرعه

خورد، بختش به نام زد قرعه

 

جرعهٔ راحتش، به جام افتاد

قرعهٔ دولتش، به نام افتاد

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه هشتم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1720- این محیط کرم‌ات عرش صدف!

                                            عرشیان در طلب‌ات باد به کف!

         ما که لب تشنهٔ احسان توایم

                                                کشتی افتاده به توفان توایم

             نظر لطف بدین کشتی دار!

                                               به سلامت برسانش به کنار!

         خیمهٔ ما به سوی ساحل زن!

                                                  صدف هستی ما را بشکن!

                پردهٔ ظلمت ما را بگشای!

                                                     صفوت گوهر ما را بنمای!

      جامی از هستی خود گشته ملول

                                                      دارد از فضل تو امید قبول

             بر سر خوان عطایش بنشان!

                                                 دامن از گرد خطایش بفشان!

            بنگر اندوه وی و، شادش کن!

                                                  بنده‌ای پیر شد، آزادش کن!

            بینشی ده، که تو را بشناسد

                                                       نعمتت را ز بلا بشناسد

               کمر خدمت طاعت بخش‌اش!

                                                   افسر عز قناعت بخش‌اش!

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه هفتم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M206- به کویت با دل شاد آمدم با چشم تر رفتم

به دل امید درمان داشتم درمانده تر رفتم

 

تو کوته دستی ام می خواستی ورنه من مسکین

به راه عشق اگر از پا در افتادم به سر رفتم

 

نیامد دامن وصلت به دستم هر چه کوشیدم

ز کویت عاقبت با دامنی خون جگر رفتم

 

حریفان هر یک آوردند از سودای خود سودی

زیان آورده من بودم که دنبال هنر رفتم

 

ندانستم که تو کی آمدی ای دوست کی رفتی

به من تا مژده آوردند من از خود به در رفتم

 

مرا آزردی و گفتم که خواهم رفت از کویت

بلی رفتم ولی هر جا که رفتم دربدر رفتم

 

به پایت ریختم اشکی و رفتم در گذر از من

ازین ره بر نمی گردم که چون شمع سحر رفتم

 

تو رشک آفتابی کی به دست سایه می آیی

دریغا آخر از کوی تو با غم همسفر رفتم

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ پنجشنبه هفتم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

از صحبت مردم دل ناشاد گریزد

چون آهوی وحشی که ز صیاد گریزد

 

پروا کند از باده کشان زاهد غافل

چون کودک نادان که از استاد گریزد

 

دریاب که ایام گل و صبح جوانی

چون برق کند جلوه و چون باد گریزد

 

شادی کن اگر طالب آسایش خویشی

کآسودگی از خاطر ناشاد گریزد

 

غم در دل روشن نزند خیمهٔ اندوه

چون بوم که از خانه آباد گریزد

 

  زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه هفتم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1719- ای گرو کرده زبان را به دروغ!

                                       برده بهتان ز کلام تو فروغ!

                                                              این نه شایستهٔ هر دیده‌ورست،

                                                                                                  که زبانت دگر و دل دگرست

        از ره صدق و صفا دوری چند؟

                                      دل قیری، رخ کافوری چند؟

                                                                      روی در قاعدهٔ احسان کن!

                                                                                              ظاهر و باطن خود یک‌سان کن!

     یک‌دل و یک جهت و یک‌رو باش!

                                وز دورویان جهان، یک سو باش!

                                                                 از کجی خیزد هر جا خللی‌ست

                                                                                          «راستی، رستی! نیکو مثلی‌ست

 راست جو، راست نگر، راست گزین!

                           راست گو، راست شنو، راست نشین!

                                                                   تیر اگر راست رود بر هدف است

                                                                                            ور رود کج، ز هدف بر طرف است

   راست رو! راست، که سرور باشی!

                                        در حساب از همه برتر باشی!

                                                                صدق، اکسیر مس هستی توست

                                                                                                    پایه‌افراز فرودستی توست

               اثر کذب بود «هیچکسی»

                                 به «کسی» گر رسی از صدق رسی

                                                                          صبح کاذب زند از کذب نفس

                                                                                               نور او یک دو نفس باشد و بس

        صبح صادق چون بود صدق‌پسند

                                              علم نورش از آن است بلند

                                                                            دل اگر صدق‌پسندی‌ت دهد

                                                                                                    بر همه خلق بلندی‌ت دهد

            صدق پیش آر که صدیق شوی

                                                   گوهر لجهٔ تحقیق شوی

                                                                          آنست صدیق که دل‌صاف شود

                                                                                                    دعوی او همه انصاف شود

                        وعدهٔ او به وفا انجامد

                                                 دلش از غش به صفا آرامد

                                                                                  در درون تخم امانت فکند

                                                                                                        وز برون خار خیانت بکند

                      برفتد بیخ نفاق از گل او

                                                 سرزند شاخ وفاق از دل او

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه ششم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M205- گل می رود از بستان بلبل ز چه خاموشی

وقت است که دل زین غم بخراشی و بخروشی

 

ای مرغ بنال ای مرغ آمد گه نالیدن

گل می سپرد ما را دیگر به فراموشی

 

آه ای دل ناخرسند در حسرت یک لبخند

خون جگرم تا چند می نوشی و می نوشی

 

می سوزم و می خندم، خشنودم و خرسندم

تا سوختم چون شمع می خواهی و می کوشی

 

تو آبی و من آتش وصل تو نمی خواهم

این سوختنم خوش تر از سردی و خاموشی

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ چهارشنبه ششم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

ایا صیّاد رحمی کن، مرنجان نیم‌جانم را

بکَن بال و پرم، امّا مسوزان استخوانم را

 

اگر قصد شکارم داشتی اینک اسیرم من

دگر از باغ بیرون شو، مسوزان آشیانم را

 

به گردن بسته‌ای چون رشتۀ بر پای زنجیرم

مروّت کن اجازت ده که بگشایم زبانم را

 

به پیرامون گُل از بس خلیده خار در پایم

شده خونین بهر جای چمن بینی نشانم را

 

در این کنج قفس دور از گلستان، سوختم، مُردم

خبر کن ای صبا از حال زارم، باغبانم را

 

ز تنهائی دلم خون شد، خدا را محرم رازی

که بنویسم بسوی دوستانم، داستانم را

 

من بیچاره آن روزی به قتل خود یقین کردم

که دیدم تازه با گرگ اُلفتی باشد، شبانم را

 

اسیرم ساخت در دست قضا و پنجۀ دشمن

دوچار خواب غفلت کرد از اوّل پاسبانم را

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه ششم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1718- ای که از طبع فرومایهٔ خویش

                                          می‌زنی گام پی وایهٔ خویش!

            خاطر از وایهٔ خود خالی کن!

                                            زین هنر پایهٔ خود عالی کن!

     بهر خود، گرمی جز سردی نیست

                                          سردی آیین جوانمردی نیست

              چند روزی ز قوی‌دینان باش!

                                           در پی حاجت مسکینان باش!

     شمع شو! شمع، که خود را سوزی

                                               تا به آن بزم کسان افروزی

                 با بد و نیک و نکوکاری ورز!

                                             شیوهٔ یاری و غمخواری ورز!

              ابر شو! تا که چو باران ریزی،

                                       بر گل و خس همه یک‌سان ریزی

               چشم بر لغزش یاران مفکن!

                                              به ملامت دل یاران مشکن!

                    درگذر از گنه و از دگران!

                                               چو ببینی گنهی، درگذران!

               باش چون بحر ز آلایش پاک!

                                                    ببر آلایش از آلایشناک!

       همچو دیده به سوی خویش مبین!

                                            خویش را از دگران بیش مبین!

               بس عمارت که بود خانهٔ رنج

                                              بس خرابی که بود پردهٔ گنج

            بت خود را بشکن خوار و ذلیل!

                                              نامور شو به فتوت چو خلیل!

                بت تو نفس هواپرور توست

                                         که به صد گونه خطا رهبر توست

         بسط کن بر همه کس خوان کرم!

                                               بذل کن بر همه همیان درم!

                   گر براهیمی اگر زردشتی،

                                          روی در هم مکش از هم‌پشتی!

                     باز کش پای ز آزار، همه!

                                             دست بگشای به ایثار، همه!

        هر چه بدهی به کسی، باز مجوی،

                                              دل ز اندیشهٔ آن پاک بشوی!

            آنچه بخشند چه بسیار و چه کم

                                              نیست برگشتن از آن طور کرم

                طفل چون صاحب احسان گردد

                                                     زود از داده پشیمان گردد

                      هر چه خندان بدهد، نتواند

                                                      که دگر گریه کنان نستاند

                     تا توانی مگشا جیب کسان!

                                                    منگر در هنر و عیب کسان!

                   عیب‌بینی هنری چندان نیست

                                                   هدف قصد جوانمردان نیست

                   هر چه نامش نه پسندیده کنی

                                                    بهتر آن است که نادیده کنی

                            دل ز اندیشهٔ آن داری دور

                                                        دیده از دیدن آن سازی کور

                           بو که از چون تو نکو کرداری

                                                            به دل کس نرسد آزاری

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه پنجم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M204- ز داغ عشق تو خون شد دل چو لاله ی من

فغان که در دل تو ره نیافت ناله ی من

 

مرا چو ابر بهاری به گریه آر و بخند

که آبروی تو ای گل بود ز ژاله ی من

 

شراب خون دلم می خوری و نوشت باد

دگر به سنگ چرا می زنی پیاله ی من

 

چو بشنوی غزل سایه چنگ و نی بشکن

که نیست ساز تو را زهره سوز ناله ی من

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ سه شنبه پنجم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

ندیده ای که حباب،

به یک تلنگُرِ باد،

به چشم هم زدنی، محو می شود ناگاه؟

              

چه اتفاقی باید بیفتد،

            ای همراه

که من بدانم و تو

که عمر و هستی ما

حباب وار، بر این موج خیز می گذرد؟

              

*

           

حباب را نفسی هست تا دهد از دست.

من و تو را،

                           ــ ای داد ــ

کجا مجال نفس، در نفس،

                                    درین بیداد،

درین تهاجم دود،

درین سموم سیاه،

که همچون باد خزان، برگ ریز می گذرد!

           

*

               

فریبِ صفحهء تقویم را به هیچ انگار.

حساب روز شب و ماه و سال را بگذار،

حسابِ لحظه نگهدار،

که چون فراریِ پا در گریز، می گذرد

چون «می گذرد» ها

                            «گذشت» شد ناگاه؟!

چه اتفاقی باید بیفتد، ای همراه،

که این حباب بر احوال خود شود آگاه

که لحظه ای دگر «این نیز»

                                      نیز می گذرد!

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه پنجم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1717- خارکش پیری با دلق درشت

                                           پشته‌ای خار همی برد به پشت

      لنگ‌لنگان قدمی برمی‌داشت

                                           هر قدم دانهٔ شکری می‌کاشت

           کای فرازندهٔ این چرخ بلند!

                                                      وی نوازندهٔ دل‌های نژند!

             کنم از جیب نظر تا دامن

                                                چه عزیزی که نکردی با من

            در دولت به رخم بگشادی

                                                   تاج عزت به سرم بنهادی

             حد من نیست ثنایت گفتن

                                                 گوهر شکر عطایت سفتن

               نوجوانی به جوانی مغرور

                                               رخش پندار همی‌راند ز دور

           آمد آن شکرگزاری‌ش به گوش

                                    گفت کای پیر خرف گشته، خموش!

        خار بر پشت، زنی زین سان گام

                                          دولتت چیست، عزیزی‌ت کدام؟

                عمر در خارکشی باخته‌ای

                                               عزت از خواری نشناخته‌ای

           پیر گفتا که: «چه عزت زین به

                                               که نی‌ام بر در تو بالین نه؟

        کای فلان! چاشت بده یا شام‌ام

                                         نان و آبی (که) خورم و آشامم

         شکر گویم که مرا خوار نساخت

                                      به خسی چون تو گرفتار نساخت

                 به ره حرص شتابنده نکرد

                                               بر در شاه و گدا بنده نکرد

                  داد با اینهمه افتادگی‌ام

                                                    عز آزادی و آزادگی‌ام»

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه چهارم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M203- بیا که بر سر آنم که پیش پای تو میرم

ازین چه خوش ترم ای جان که من برای تو میرم

 

دست هجر تو جان می برم به حسرت روزی

که تو ز راه بیایی و من به پای تو میرم

 

بسوخت مردم بیگانه را به حالت من دل

چنین که پیش دل دیر آشنای تو میرم

 

ز پا فتادم و در سر هوای روی تو دارم

مرا بکشتی و من دست بر دعای تو میرم

 

یکی هر آنچه توانی جفا به سایه ی بی دل

مرا ز عشق تو این بس که در وفای تو میرم

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ دوشنبه چهارم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

ای شب قدر بیدلان طرهٔ دلربای تو

مطلع صبح صادقان طلعت دلگشای تو

 

جان من شکسته بین وین دل ریش آتشین

ساخته با جفای تو سوخته در وفای تو

 

خاک در سرای تو آب زنم بدیدگان

تا گل قالبم شود خاک در سرای تو

 

گر چه بجای من ترا هست هزار معتقد

در دو جهان مرا کنون نیست کسی به جای تو

 

می‌فتم و نمی‌فتد در کف من عنان تو

می‌روم و نمی‌روم از سر من هوای تو

 

چون بهوای کوی تو عمر بباد داده‌ام

خاک ره تو می‌کنم سرمه بخاکپای تو

 

در رخم از نظر کنی ور بسرم گذر کنی

جان بدهم بروی تو سر بنهم برای تو

 

روضه خلد اگر چه دل بهر لقا طلب کند

روضهٔ خلد بیدلان نیست بجز لقای تو

 

گر چه سزای خدمتت بندگی نکرده‌ام

چیست گنه که می‌کشم این همه ناسزای تو

 

خواجو اگر چه عشق را صبر بود دوا و بس

دردی دردکش که هم درد شود دوای تو

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه چهارم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1716- والی مصر ولایت، ذوالنون

                                       آن به اسرار حقیقت مشحون

          گفت در مکه مجاور بودم

                                            در حرم حاضر و ناظر بودم

           ناگه آشفته جوانی دیدم

                                       نه جوان، سوخته جانی دیدم

        لاغر و زرد شده همچو هلال

                                         کردم از وی ز سر مهر سؤال

 که: «مگر عاشقی؟ ای شیفته مرد!

                                   که بدین گونه شدی لاغر و زرد؟»

 گفت: «آری به سرم شور کسی‌ست

                             که‌ش چو من عاشق رنجور بسی‌ست»

        گفتمش: «یار به تو نزدیک است

                                    یا چو شب روزت از او تاریک است؟

       گفت: «در خانهٔ اوی‌ام همه عمر

                                        خاک کاشانهٔ اوی‌ام همه عمر»

    گفتمش: «یک‌دل و یک‌روست به تو

                                       یا ستمکار و جفاجوست به تو؟»

     گفت: «هستیم به هر شام و سحر

                                      به هم آمیخته چون شیر و شکر»

              گفتمش: « ... جا افتاده ... »

                                                         « ... جا افتاده ... »

                لاغر و زرد شده بهر چه‌ای؟

                                        سر به سر درد شده بهر چه‌ای؟»

         گفت: «رو رو، که عجب بی‌خبری!

                                             به کزین گونه سخن درگذری

             محنت قرب ز بعد افزون است

                                          جگر از هیبت قرب‌ام خون است

             هست در قرب همه بیم زوال

                                              نیست در بعد جز امید وصال

                  آتش بیم دل و جان سوزد

                                                       شمع امید روان افروزد

   

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه سوم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M202- با این دل ماتم زده آواز چه سازم

بشکسته نی ام بی لب دم ساز چه سازم

 

در کنج قفس می کشدم حسرت پرواز

با بال و پر سوخته پرواز چه سازم

 

گفتم که دل از مهر تو برگیرم و هیهات

با این همه افسونگری و ناز چه سازم

 

خونابه شد آن دل که نهانگاه غمت بود

از پرده در افتد اگر این راز چه سازم

 

گیرم که نهان برکشم این آه جگر سوز

با اشک تو ای دیده ی غماز چه سازم

 

تار دل من چشمه ی الحان خدایی ست

از دست تو ای زخمه ی ناساز چه سازم

 

ساز غزل سایه به دامان تو خوش بود

دو از تو من دل شده آواز چه سازم

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ یکشنبه سوم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

ای سرو روان بیا که دستت بوسم

لبهای ظریف می پرستت بوسم

 

گر من نخورم تو باده در جامم ریز

تا مست شوم دو چشم مستت بوسم

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه سوم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1715- ای دلت شاه سراپردهٔ عشق

                               جان تو زخم بلاخوردهٔ عشق

                                                           عشق پروانهٔ شمع ازل است

                                                                                         داغ پروانگی‌اش لم یزل است

        بیقراری سپهر از عشق است

                          گرم رفتاری مهر از عشق است

                                                        خاک یک جرعه از آن جام گرفت

                                                                                               که درین دایره آرام گرفت

      دل بی‌عشق، تن بی‌جان است

                              جان از او زندهٔ جاویدان است

                                                            گوهر زندگی از عشق طلب!

                                                                                          گنج پایندگی از عشق طلب!

      عشق هر جا بود اکسیر گرست

                             مس ز خاصیت اکسیر، زرست

                                                       عشق نه کار جهان ساختن است

                                                                                         بلکه نقد دو جهان باختن است

        عشق نه دلق بقا دوختن است

                                بلکه با داغ فنا سوختن است

                                                          عاشق آن دان که ز خود بازرهد!

                                                                                               نغمهٔ ترک خودی سازدهد

                    نه ره دولت دنیا سپرد

                                    نه سوی نعمت عقبا نگرد

                                                                    قبلهٔ همت او دوست بود

                                                                                       هر چه جز دوست همه پوست بود

            آنچه با دوست دهد پیوندش

                                    شود از فرط محبت بندش

                                                                     ترک خشنودی اغیار کند

                                                                                                      به رضای دل او کار کند

                        هر دم‌اش حیرت دیگر زاید

                                                      هر نفس شوق دگر افزاید

      

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه دوم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M201- باز امشب از خیال تو غوغاست در دلم

آشوب عشق آن قد و بالاست در دلم

 

خوابم شکست و مردم چشمم به خون نشست

تا فتنه ی خیال تو برخاست در دلم

 

خاموشی لبم نه ز بی دردی و رضاست

از چشم من ببین که چو غوغاست در دلم

 

من نالی خوش نوایم و خاموش ای دریغ

لب بر لبم بنه که نواهاست در دلم

 

دستی به سینه ی من شوریده سر گذار

بنگر چه آتشی ز تو برپاست در دلم

 

زین موج اشک تفته و توفان آه سرد

ای دیده هوش دار که دریاست در دلم

 

باری امید خویش به دلداری ام فرست

دانی که آرزوی تو تنهاست در دلم

 

گم شد ز چشم سایه نشان تو و هنوز

صد گونه داغ عشق تو پیداست در دلم

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ شنبه دوم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

نیلگون چشم فریب انگیز رنگ آمیز تو

چون سپهر نیلگون دارد سر افسونگری

 

از غم رویت بسان شاخه نیلوفرم

ای ترا چشمی به رنگ شعله نیلوفری

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه دوم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1714- ای رقم کردهٔ تو حرف گناه!

                                      نامهٔ عمرت ازین حرف سیاه!

       وای اگر عهد بقا پشت دهد

                                       مرگ بر حرف تو انگشت نهد

     گسترد دست اجل مهد فراق

                                      وز فزع ساق تو پیچد بر ساق

       دوستان نغمهٔ غم ساز کنند

                                           دشمنان خرمی آغاز کنند

         وارثان حلقه به گرد سر تو

                                          حلقه‌کوبان ز طمع بر در تو

       از برون سو به تو گریان نگرند

                                          وز درون خرم وخندان نگرند

       هیچ تن را سر سودای تو نه!

                                       هیچ کس را غم فردای تو نه!

   پیش از آن کیدت این واقعه پیش

                                     به که از توبه کنی چارهٔ خویش

        دامن از نفس و هوا در چینی

                                               پس زانوی وفا بنشینی

         هر چه بد باشد از آن بازآیی

                                             عقد اصرار ز دل بگشایی

      ز آنچه بگذشت پشیمان باشی

                                          اشک اندوه ز مژگان پاشی

        ره به سر حد خطا کم سپری

                                          سوی اقلیم جفا کم گذری

    چند باشی ز معاصی مزه کش؟

                                توبه هم بی‌مزه‌ای نیست، بچش!

 ملک، از عصمت عصیان پاک است

                                    دیو، کافرمنش و بی‌باک است

              نکند طبع ملک میل گناه

                                          ناید از توبه گری دیو به راه

         چهره پر گرد کن از خاک نیاز!

                                       مژه از خون جگر رنگین ساز!

         جامهٔ خود چو فلک‌زن در نیل!

                                  به درون شعله فکن چون قندیل!

          ز آتش دل شده‌ام گرم نفس

                                     در گنه‌سوزی‌ام این آتش بس!

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه یکم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M200- فریاد که از عمر جهان هر نفسی رفت

دیدیم کزین جمع پراکنده کسی رفت

 

شادی مکن از زادن و شیون مکن از مرگ

زین گونه بسی آمد و زین گونه بسی رفت

 

آن طفل که چو پیر ازین قافله درماند

وان پیر که چون طفل به بانگ جرسی رفت

 

از پیش و پس قافله ی عمر میدنیش

گه پیشروی پی شد و گه باز پسی رفت

 

ما همچو خسی بر سر دریای وجودیم

دریاست چه سنجد که بر این موج خسی رفت

 

رفتی و فراموش شدی از دل دنیا

چون ناله ی مرغی که ز یاد قفسی رفت

 

رفتی و غم آمد به سر جای تو ای داد

بیدادگری آمد و فریادرسی رفت

 

این عمر سبک سایه ی ما بسته به آهی ست

دودی ز سر شمع پرید و نفسی رفت

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ جمعه یکم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

هر آن دلرا که با یاریست خوئی

ز گلذار حقیقت هست بوئی

 

ندارد او سر دنیا و عقبی

که دارد پای آمد شد بکوئی

 

دلی کوشد اسیر زلف یاری

دو عالم را نمی‌گیرد بموئی

 

بود خاطر پریشان هر که او را

رسید از زلف عنبر بوی بوئی

 

کسی کوشد ز راه عشق آگاه

نمیخواهد دگر راهی بسوئی

 

سری کو مست عشقی شد ز خود رست

بود آن می ز دریا یا بسوئی

 

دل فیض از غم عشقی زند های

مگر روزی به پیوندد بهوئی

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه یکم اسفند ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1713- ای دل اهل ارادت به تو شاد!

                                به تو نازم! که مریدی و مراد

                                                             خواهش از جانب ما نیست درست

                                                                                      هر چه هست از طرف توست نخست

     تا به ناخواست دهی کاهش ما

                              هیچ سودی ندهد خواهش ما

                                                                 گر به ما خواهش تو راست شود

                                                                                             مو به مو بر تن ما خواست شود

              دولت نیک سرانجامی را

                                 گرم کن ز آتش خود جامی را

                                                                       در دلش از تف آن شعله‌فروز،

                                                                                               هر چه غیر تو بود جمله بسوز!

         بود که بی‌دردسر خامی چند

                                 پا ز سر کرده رود گامی چند

                                                                         ره به سر منزل مقصود برد

                                                                                                          پی به بیغولهٔ نابود برد

                            درزند آتش هستی تابی

                                                           ریزد از توبه بر آتش، آبی   

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه سی ام بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M199- موج رقص انگیز پیراهن چو لغزد بر تنش

چنان به رقص آید مرا از لغزش پیراهنش

 

حلقه ی گیسو به گرد گردنش حسرت نماست

ای دریغا گر رسیدی دست من در گردنش

 

هر دمم پیش آید و با صد زبان خواند به چشم

وین چنین بگریزد و پرهیز باشد از منش

 

می تراود بوی جان امروز از طرف چمن

بوسه ای دادی مگر ای باد گل بو بر تنش

 

همره دل در پی اش افتان و خیزان می روم

وه که گر روزی به چنگ من در افتد دامنش

 

در سراپای وجودش هیچ نقصانی نبود

گر نبودی این همه نامهربانی کردنش

 

سایه که باشد شبی کان رشک ماه و آفتاب

در شبستان تو تابد شمع روی روشنش

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ پنجشنبه سی ام بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

گر در عمری شبی به ما پردازد

وین جان به لب رسیده را بنوازد

 

لب بر لب او نهشته ، ناگه خورشید

با تیغ کشیده بر سر ما تازد

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه سی ام بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1712- ای پر از فیض وجود تو جهان!

                                            غرق نور تو چه پیدا چه نهان!

           مایهٔ صورت و معنی همه تو

                                      با همه، بی‌همه، تو، ای همه تو!

 بی‌نصیب از تو نه چندست و نه چون

                                            خالی از تو نه درون و نه برون

                   متحد اولی و آخری‌ات

                                                متفق باطنی و ظاهری‌ات

          کرده‌ای در همه اضداد ظهور

                                         هیچ ضد نیست ز نزدیک تو دور

      جامی از هستی خود پاک شده

                                                در ره فقر و فنا خاک شده

                در بقای تو فنا می‌خواهد

                                                 وز فنا در تو بقا می‌خواهد

          از خود و کار خودش فانی دار!

                                              و آن فنا را به وی ارزانی دار!

         چون فنا شد به بقایش برسان!

                                                بر سر صدر صفایش بنشان!

        کن به صافی صفتان رهبری‌اش!

                                            متصف ساز به صوفی گری‌اش!

   

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و نهم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M198- زمان قرعه ی نو می زند به نام شما

خوشا که جهان می رود به کام شما

 

درین هوا چه نفس ها پر آتش است و خوش است

که بوی خود دل ماست در مشام شما

 

تنور سینه ی سوزان ما به یاد آرید

کز آتش دل ما پخته گشت خام شما

 

فروغ گوهری از گنج خانه ی دل ماست

چراغ صبح که بر می دمد ز بام شما

 

ز صدق آینه کردار صبح خیزان بود

که نقش طلعت خورشید یافت شام شما

 

زمان به دست شما می دهد زمام مراد

از آن که هست به دست خرد زمام شما

 

همای اوج سعادت که می گریخت ز خاک

شد از امان زمین دانه چین دام شما

 

به زیر ران طلب زین کنید اسب مراد

که چون سمند زمین شد سپهر رام شما

 

به شعر سایه در آن بزمگاه آزادی

طرب کنید که پر نوش باد جام شما

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و نهم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

جان فدای ره آن سرو سهی خواهم کرد

                                       عنقریب است که من خرقه تهی خواهم کرد

باکم از بار گنه نیست که در روز جزا

                                       عشق او را سند بی‌گنهی خواهم کرد

هم در آن لحظه که بر تخته گذارند مرا

                                       خنده بر افسر و اورنگ شهی خواهم کرد

من بی‌پا و سر اندر صف این کج کلهان

                                       ای بسا جلوه که با بی‌کلهی خواهم کرد

روسیاهم ولی از نور محبت لبریز

                                       لاجرم چارهٔ این روسیهی خواهم کرد

جان برون می‌رود از سینه‌ام ای دوست بیا

                                       که من این خانه ز بهر تو تهی خواهم کرد

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و نهم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1711- ای درین کارگه هوش‌ربای

                                       روز و شب چشم نه و گوش‌گشای!

        نه به چشم تو ز دیدن اثری

                                             نه به گوش‌ات ز شنیدن خبری،

         چند گاهی ره آگاهان گیر!

                                                  ترک همراهی بیراهان گیر!

  پرده از چشم جهان بین کن باز!

                                           بنگر پیش و پس و شیب و فراز!

  بین که این دایرهٔ گردان چیست!

                                             دور او گرد تو جاویدان چیست!

    بر سرت چتر مرصع که فراشت!

                                        بر وی این نقش ملمع که نگاشت!

             مهر را نورده روز که کرد!

                                             ماه را شمع شب‌افروز که کرد!

      کیست میزان نه دکان سپهر! 

                                                کفه سازندهٔ آن از مه و مهر!

          عین ممکن به براهین خرد

                                              نتواند که شود هست به خود

     چون ز هستی‌ش نباشد اثری،

                                       چون به هستی رسد از وی دگری؟

         ذات نایافته از هستی، بخش

                                           چون تواند که بود هستی‌بخش؟

       نقش، بی‌خامهٔ نقاش که دید؟

                                         نغمه، بی‌زخمهٔ مطرب که شنید؟

            ناید از ممکن تنها چون کار

                                                 حاجت افتاد به واجب ناچار

او به خود هست و جهان هست بدو

                                          نیست دان هر چه نپیوست بدو!

   جنبش از وی رسد این سلسله را

                                                روی در وی بود این قافله را

          همه را جنبش و آرام ازوست

                                                همه را دانه ازو دام ازوست

           او برد تشنگی تشنه، نه آب

                                          او دهد شادی مستان، نه شراب

               غنچه در باغ نخندد بی او

                                                    میوه بر شاخ نبندد بی او

         از همه ساده کن آیینهٔ خویش!

                                           وز همه پاک بشو سینهٔ خویش!

                 تا شود گنج بقا سینهٔ تو

                                                         غرق نور ازل آیینهٔ تو

            طی شو وادی برهان و قیاس

                                               تو بمانی و دل دوست‌شناس

           دوست آنجا که بود جلوه‌نمای

                                                    حجت عقل بود تفرقه‌زای

         چون نماید به تو این دولت روی،

                                         رو در آن آر و، به کس هیچ مگوی!

                زآنکه از گوهر عرفان خالی

                                                      به بود کیسهٔ استدلالی

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و هشتم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M197- دلم گرفته است

دلم گرفته است

 

به ایوان می روم و انگشتانم را

بر پوست کشیدهٔ شب می کشم

چراغ های رابطه تاریکند

چراغ های رابطه تاریکند

 

کسی مرا به آفتاب

معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به میهمانی گنجشک ها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردنی ست 

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: فروغ فرخزاد, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و هشتم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

دل نمــی گنجــد زشــوق رویش اندر خانه اش

تــرک جـانـم می کند اندر ره جـانـانـه اش

 

تـا بـدیـدش کــوی او، حـوض شــراب نـاب را

بر سر آن شد که ز آن می، پرکند پیمانه اش

 

چــون چشیــد از آن مــی کـوثـر نشـان جام او

چـون پرستویی که بینـد زیر دامی دانه اش

 

اوفتــاد  انـــدر  کمنــد  زلــف  و  دام  خـال  او

بر نمـی گــردد دگر هرگز سرکـاشانه اش

 

دل بــرفـت افســار جــانم را بــدست او سپـرد

تا کَنَـد جـان، دل ز دنیـا وز رخ افسـانه اش

 

گــر بــرم فـرمـان از آن دلبـــر، بپـویـم راه او

حک بگردد نام من در سی دی  رایـانه اش

 

گــر هجـوم آرد بـلا از ســوی اردوگــاه نفــس

زیـر چتــرش می برد از دشمـن دیوانه اش

 

دل درآن محراب عشقش،گشته چون خلد آشیان

می برد الیــار! اگر خواهی تو را در لانه اش 

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و هشتم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1710- ای حیات دل هر زنده دلی

                                     سرخ رویی ده هر جا خجلی

       چاشنی‌بخش شکر گفتاران

                                     کار شیرین کن شیرین کاران

                 بر فرازندهٔ فیروزه‌رواق

                                       شمسهٔ زرکش زنگاری‌تاق

            تاج به سر نه زرین‌تاجان

                                            عقده بند کمر محتاجان

             جرم بخشندهٔ بخشاینده

                                              در بر بر همه بگشاینده

               ابر سیرابی تفتیده‌لبان

                                        خوان خرسندی روزی‌طلبان

    گنج جان‌سنج به ویرانهٔ جسم

                                  حارس گنج به صد گونه طلسم

        دیرپروای به خود بسته دلان

                                      زود پیوند دل از خود گسلان

         قفل حکمت نه گنجینهٔ دل

                                           زنگ ظلمت بر آیینهٔ دل

            مرهم داغ جگر سوختگان

                                     شادی جان غم اندوختگان

          نقد کان از کمر کوه گشای

                               صبح عیش از شب اندوه نمای

           مونس خلوت تنهاشدگان

                                         قبلهٔ وحدت یکتاشدگان

         تیر باران فکن، از قوس قزح

                                     از صفا باده ده، از لاله قدح

              پردهٔ عصمت گل پیرهنان

                                     حلهٔ رحمت خونین کفنان

         خانهٔ نحل ز تو چشمهٔ نوش

                                    دانهٔ نخل ز تو شهد فروش

         لب پر از خنده ز تو غنچه به باغ

                                   داغ بر سینه ز تو لالهٔ راغ

           غنچه‌سان تنگدل باغ توایم

                                 لاله سان سوختهٔ داغ توایم

        هر چه غیر تو رقم کردهٔ توست

                                  گرچه پروردهٔ تو، پردهٔ توست

        چند بر طلعت خود پرده نهی؟

                                   پرده بردار که بی‌پرده، بهی!

                 تازه‌رس قافلهٔ بازپسان،

                                       به قدمگاه کهن بازرسان!

             بانگ بر سلسلهٔ عالم زن!

                                 سلک این سلسله را بر هم زن!

        عرش را ساق بجنبان از جای!

                                       در فکن پایهٔ کرسی از پای!

         بر خم رنگ فلک سنگ انداز!

                                      رخنه‌اش در خم نیرنگ انداز!

           رنگ او تیرگی است و تنگی

                                              به ز رنگینی او بیرنگی

          هست رنگ همه زین رنگرزی

                                دست نیلی شده ز انگشت گزی

        مهر و مه را بفکن طشت ز بام!

                                          تا برآرند به رسوائی نام

                  پردهٔ پرده‌نشینان ندرند

                                         وز سر پرده‌دری در گذرند

                کمر بستهٔ جوزا بگشای!

                                          گوهر عقد ثریا بگشای!

        زهره را چنگ طرب‌زن به زمین!

                                   چند باشد به فلک بزم‌نشین؟

              چار دیوار عناصر که به ماه

                                 سرکشیده‌ست ازین مرحله گاه،

         مهره مهره بکن‌اش از سر هم!

                                  شو از آن مهره‌کش سلک عدم!

                  آب را بر سر آتش بگمار!

                                           تا شود آگه، از او دود بر آر!

                     ز آتش قهر ببر تری آب!

                                             بهر بر عدمش ساز سراب

              باد را خاک سیه ریز به فرق!

                                          خاک را کن ز نم توفان غرق!

                نامزد کن به زمین زلزله‌ها

                                          ساز از آن عالیه‌ها سافله‌ها!

               گاو را ذبح کن از خنجر بیم!

                                        پشت ماهی ببر از اره دو نیم!

               هر چه القصه بود زنگ نمای،

                                            همه ز آئینهٔ هستی بزدای!

                 تا به مشتاقی افزون ز همه

                                              بنگرم روی تو بیرون ز همه

                    نور پاکی تو و، عالم سایه

                                                  سایه با نور بود همسایه

                    حق همسایگی‌ام دار نگاه!

                                              سایه‌وارم مفکن خوار به راه!

                      معنی نیک سرانجامی را،

                                               جام صورت بشکن جامی را!

                      باشد از سایگیان دور شود

                                                ظلمت سایگی‌اش نور شود

                        آرد از رنگ به بیرنگی روی

                                                   یابد از گلشن بیرنگی بوی

   

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و هفتم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M196- من از تو می مردم

اما تو زندگانی من بودی

 

تو با من می رفتی

تو در من می خواندی

وقتی که من خیابان ها را

بی هیچ مقصدی می پیمودم

تو با من می رفتی

تو در من می خواندی

 

تو از میان نارون ها ، گنجشک های عاشق را

به صبح پنجره دعوت می کردی

وقتی که شب مکرر می شد

وقتی که شب تمام نمی شد

تو از میان نارون ها ، گنجشک های عاشق را

به صبح پنجره دعوت می کردی

 

تو با چراغهایت می آمدی به کوچهٔ ما

تو با چراغهایت می آمدی

وقتی که بچه ها می رفتند

و خوشه های اقاقی می خوابیدند

و من در آینه تنها می ماندم

تو با چراغهایت می آمدی ...

 

تو دستهایت را می بخشیدی

تو چشمهایت را می بخشیدی

تو مهربانیت را می بخشیدی

وقتی که من گرسنه بودم

تو زندگانیت را می بخشیدی

تو مثل نور سَخی بودی

 

تو لاله ها را می چیدی

و گیسوانم را می پوشاندی

وقتی که گیسوان من از عریانی می لرزیدند

تو لاله ها را می چیدی

 

تو گونه هایت را می چسباندی

به اضطراب پستان هایم

وقتی که من دیگر

چیزی نداشتم که بگویم

تو گونه هایت را می چسباندی

به اضطراب پستانهایم

و گوش می دادی

به خون من که ناله کنان می رفت

و عشق من که گریه کنان می مُرد

 

تو گوش می دادی

اما مرا نمی دیدی 

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: فروغ فرخزاد, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و هفتم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

چه شد که بر گل عارض گلاب می‌ریزی

ستاره بر رخ این آفتاب می‌ریزی

 

هزار دیده برای تو اشکریزان است

چرا تو اشک به مثال حباب می‌ریزی

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و هفتم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1709- نقش شفانامهٔ عیسی‌ست این

                                              یا رقم خامهٔ مانی‌ست این

                غنچه‌ای از گلبن ناز آمده؟

                                                 یا گلی از گلشن راز آمده؟

           صبح طرب مطلع انوار اوست

                                               جیب ادب مخزن اسرار اوست

         نظم کلامش نه به غایت بلند،

                                              تا نشود هر کس از آن بهره‌مند

     سر معانی‌ش نه ز آنسان دقیق،

                                              که‌ش نتوان یافت به فکر عمیق

         لفظ خوش و معنی ظاهر در آن

                                                  آب زلال است و جواهر در آن

          شاهد اسرار وی از صوت حرف

                                                کرده لباسی به بر خود شگرف

            بسته حروفش تتق مشک‌فام

                                                        حور مقصورات فی‌الخیام

                ماشطهٔ خامه چو آراستش

                                                    از قبل من، لقبی خواستش

                    تحفةالاحرار لقب دادمش

                                                      تحفه به احرار فرستادمش

          هر که به دل از خردش روزنی‌ست

                                              هر ورقی در نظرش گلشنی‌ست

            کرد مجلد سوی جلدش چو میل

                                                  داد ادیم از سر مهرش سهیل

             زهره شد از چنگ خوش آوازه‌اش

                                                       تار بریشم ده شیرازه‌اش

                        باش خدایا به کمال کرم،

                                                     حافظ او ز آفت هر کج‌قلم!

                ظلمت کلک وی ازین حرف نور

                                                 دار چو انگشت بداندیش دور

            شکر که این رشته به پایان رسید

                                               بخیهٔ این خرقه به دامان رسید

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و ششم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M195- به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد

به جویبار که در من جاری بود

به ابرها که فکرهای طویلم بودند

به رشد دردناک سپیدارهای باغ که با من

از فصل های خشک گذر می کردند

به دسته های کلاغان

که عطر مزرعه های شبانه را

برای من به هدیه می آوردند

به مادرم که در آیینه زندگی  می کرد

و شکل پیری ِ من بود

و به زمین ، که شهوت تکرار من ، درون ملتهبش را

از تخمه های سبز می انباشت - سلامی دوباره خواهم داد

 

می آیم ، می آیم ، می آیم

با گیسویم : ادامهٔ بوهای زیر خاک

با چشمهایم : تجربه های غلیظ تاریکی

با بوته ها که چیده ام از بیشه های آن سوی دیوار

می آیم ، می آیم ، می آیم

و آستانه پر از عشق می شود

و من در آستانه به آنها که دوست می دارند

و دختری که هنوز آنجا ،

در آستانهٔ پرعشق ایستاده ، سلامی دوباره خواهم داد 

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: فروغ فرخزاد, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و ششم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

ای ناله چه شد در دل او تاثیرت

کامشب نبود یک سر مو تاثیرت

 

با غیر گذشت و سوخت جانم از رشک

ای آه دل شکسته کو تاثیرت؟

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و ششم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1708- رونق ایام جوانی‌ست عشق

                                      مایهٔ کام دو جهانی‌ست عشق

                                                                        میل تحرک به فلک عشق داد

                                                                                                 ذوق تجرد به ملک عشق داد

     چون گل جان بوی تعشق گرفت

                                            با گل تن رنگ تعلق گرفت

                                                                             رابطهٔ جان و تن ما ازوست

                                                                                                 مردن ما، زیستن ما، ازوست

         مه که به شب نوردهی یافته

                                                پرتوی از مهر بر او تافته

                                                                             خاک ز گردون نشود تابناک

                                                                                                        تا اثر مهر نیفتد به خاک

                     زندگی دل به غم عاشقی‌ست

                                                      تارک جان در قدم عاشقی‌ست

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و پنجم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M194- پرنده گفت : ( چه بویی ، چه آفتابی ، آه

بهار آمده است

و من به جستجوی جفت خویش خواهم رفت. )

 

پرنده از لب ایوان

پرید ، مثل پیامی پرید و رفت

پرنده کوچک بود

پرنده فکر نمی کرد

پرنده روزنامه نمی خواند

پرنده قرض نداشت

پرنده آدم ها را نمی شناخت

پرنده روی هوا

و بر فراز چراغ های خطر

در ارتفاع بی خبری می پرید

و لحظه های آبی را

دیوانه وار تجربه می کرد

 

پرنده ، آه ، فقط یک پرنده بود 

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: فروغ فرخزاد, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ شنبه بیست و پنجم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

ای دل اندر راه او ده اسبه ران را جل مباش

چست ران چالاک رو لابث مشو کاهل مباش

 

تا جمال او نه بینی یک نفس ساکن مشو

تا نیایی وصل ره رو رهن هر منزل مباش

 

خویشتن را بی‌محابا در خطرها در فکن

در میان بحر رو وابسته ساحل مباش

 

راه دور و وقت دیر و مرکبت زشت و ضعیف

بال عشقی چو بپر در بند آب و گل مباش

 

دمبدم در هر قدم هوش دگر در سر در آر

آگهی در آگهی جو مست لایعقل مباش

 

آگهی گر نیستت با عشق میکن احتیاط

رو دلیلی جو چو عقلت نیست بی عاقل مباش

 

جمله عالم را همه حق دان و در حق ثبت شو

حق شنو حقگوی و حق‌بین حق شنو باطل مباش

 

چون حدیث او کنی سر تا بپا گفتار شو

چون شراب او کشیدی مست شو غافل مباش

 

تا توانی همچو فیض از مغز کو بگذر ز پوست

همچو شعر شاعر بیمغز ولا طایل مباش

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و پنجم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1707- زاغی از آنجا که فراغی گزید

                                        رخت خود از باغ به راغی کشید

                                                                            زنگ زدود آینهٔ باغ را

                                                                                                    خال سیه گشت رخ راغ را

            دید یکی عرصه به دامان کوه

                                               عرضه‌ده مخزن پنهان کوه

                                                                    سبزه و لاله چو لب مهوشان

                                                                                                  داده ز فیروزه و لعلش نشان

               نادره کبکی به جمال تمام

                                             شاهد آن روضهٔ فیروزه‌فام

                                                                   فاخته‌گون جامه به بر کرده تنگ

                                                                                               دوخته بر سدره سجاف دورنگ

                   تیهو و دراج بدو عشقباز

                                         بر همه از گردن و سر سرفراز

                                                                          پایچه‌ها برزده تا ساق پای

                                                                                             کرده ز چستی به سر کوه جای

               بر سر هر سنگ زده قهقهه

                                        پی سپرش هم ره و هم بیرهه

                                                                                 تیزرو و تیزدو و تیزگام

                                                                                      خوش‌روش و خوش‌پرش و خوش‌خرام

              هم حرکاتش متناسب به هم

                                           هم خطواتش متقارب به هم

                                                                          زاغ چو دید آن ره و رفتار را

                                                                                                  و آن روش و جنبش هموار را

                         با دلی از دور گرفتار او

                                              رفت به شاگردی رفتار او

                                                                       باز کشید از روش خویش پای

                                                                                                   در پی او کرد به تقلید جای

                     بر قدم او قدمی می‌کشید

                                              وز قلم او رقمی می‌کشید

                                                                          در پی‌اش القصه در آن مرغزار

                                                                                              رفت براین قاعده روزی سه چار

                   عاقبت از خامی خود سوخته

                                                     رهروی کبک نیاموخته

                                                                            کرد فرامش ره و رفتار خویش

                                                                                                  ماند غرامت‌زده از کار خویش

   

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و چهارم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M193- من از نهایت شب حرف می زنم

من از نهایت تاریکی

و از نهایت شب حرف می زنم

 

اگر به خانه من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیاور

و یک دریچه که از آن

به ازدحام کوچهٔ خوشبخت بنگرم 

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: فروغ فرخزاد, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ جمعه بیست و چهارم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

در دایرهِٔ سپهرِ ناپیدا غور،

می نوش به خوشدلی که دور است به جور؛

 

نوبت چو به دوْرِ تو رَسَد آه مکن،

جامی است که جمله را چشانند به دوْر!

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و چهارم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1706- بسته به صد مهر بر اطراف شط

                                   عقد محبت کشفی با دو بط

                                                                 شد به فراغت ز غم روزگار

                                                                                               قاعدهٔ صحبتشان استوار

       روزی از آنجا که فلک راست خوی

                               گشت ز بی‌مهریشان کینه‌جوی

                                                                طبع بطان از لب دریا گرفت

                                                                                         رای سفر در دلشان جان گرفت

     کرد کشف ناله که :«ای همدمان!

                                        وز الم فرقت من بی‌غمان!

                                                               خو به کرم‌های شما کرده‌ام

                                                                                           قوت ز غم‌های شما خورده‌ام

   گرچه مرا پشت چو سنگ است سخت

                                      دارم ازین بار، دلی لخت لخت

                                                                  نی به شما قوت همپایی‌ام

                                                                                               نی ز شما طاقت تنهایی‌ام»

                         بود ز بیشه به لب آبگیر

                                      چوبکی افتاده چو یک چوبه تیر

                                                              یک بط از آن چوب یکی سرگرفت

                                                                                              و آن بط دیگر، سر دیگر گرفت

                    برد کشف نیز به آنجا دهان

                                      سخت به دندان بگرفتش میان

                                                                       میل سفر کرد به میل بطان

                                                                                                   مرغ هوا گشت طفیل بطان

           چون سوی خشکی سفر افتادشان،

                                          بر سر جمعی گذر افتادشان

                                                                بانگ بر آمد ز همه کای شگفت!

                                                                                    یک کشف اینک به دو بط گشته جفت!

               بانگ چو بشنید کشف لب گشاد

                                     گفت که: «حاسد به جهان کور باد!»

                                                                        زو لب خود بود گشادن همان

                                                                                                      ز اوج هوا زیر فتادن همان

                       ز آن دم بیهوده که ناگاه زد

                                                بر خود و بر دولت خود راه زد

                                                                          جامی ازین گفتن بیهوده چند؟

                                                                                                زیرکی ای ورز و لب خود ببند!

                                   تا که درین دایرهٔ هولناک

                                                               از سر افلاک نیفتی به خاک

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و سوم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M192- شب سیاهی کرد و بیماری گرفت

دیده را طغیان بیداری گرفت

دیده از دیدن نمی ماند ، دریغ

دیده پوشیدن نمی داند ، دریغ

رفت و در من مرگزاری کهنه یافت

هستیَم را انتظاری کهنه یافت

آن بیابان دید و تنهاییم را

ماه و خورشید مقواییم را

چون جنینی پیر ، با زهدان به جنگ

می درد دیوار زهدان را به چنگ

زنده ، اما حسرت زادن در او

مرده ، اما میل جان دادن در او

خود پسند از درد خود نا خواستن

خفته از سودای برپاخاستن

خنده ام غمناکی بیهوده ای

ننگم از دلپاکی ِ بیهوده ای

غربت سنگینم از دلدادگیم

شور تند مرگ در همخوابگیم

نامده هرگز فرود از بام خویش

در فرازی شاهد اعدام خویش

کرم خاک و خاکش اما بویناک

بادبادکهاش در افلاک پاک

ناشناس نیمهٔ پنهانیَش

شرمگین چهرهٔ انسانیَش

کو به کو در جستجوی جفت خویش

می دود ، معتاد بوی جفت خویش

جویدش گهگاه و ناباور از او

جفتش اما سخت تنهاتر از او

هر دو در بیم و هراس از یکدگر

تلخکام و ناسپاس از یکدگر

عشقشان ، سودای محکومانه ای

وصلشان ، رویای مشکوکانه ای

 

 

آه اگر راهی به دریاییم بود

از فرو رفتن چه پرواییم بود

گر به مردابی ز جریان ماند آب

از سکون خویش نقصان یابد آب

جانش اقلیم تباهی ها شود

ژرفنایش گور ماهی ها شود

 

 

آهوان ، ای آهوان دشتها

گاه اگر در معبر گلگشت ها

جویباری یافتید آوازخوان

رو به استغنای دریاها روان

جاری از ابریشم جریان خویش

خفته بر گردونهٔ طغیان خویش

یال اسب باد در چنگال او

روح سرخ ماه در دنبال او

ران سبز ساقه ها را می گشود

عطرِ بکر بوته ها را می ربود

بر فرازش ، در نگاه هر حباب

انعکاس بی دریغ آفتاب

خواب آن بی خواب را یاد آورید

مرگِ در مرداب را یاد آورید 

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: فروغ فرخزاد, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و سوم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

به وقت دولت سامانیان و بلعمیان

چنین نبود جهان با نهاد و سامان بود

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و سوم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1705- ای به زبان نکته گذار آمده!

                                     وی به سخن نادره‌کار آمده

                                                                  نقطهٔ نطق است تو را بر زبان

                                                                                                گشته از آن نقطه زبان‌ات زیان

  گر کنی آن نقطه ازین حرف حک

                                    بر خط حکم تو نهد سر ملک

                                                                        هر که درین گنبد نیلوفری

                                                                                                             افکند آوازهٔ نیکوفری

      نیکوئی فر وی از خامشی‌ست

                             خامشی‌اش تیغ جهالت‌کشی ست

                                                                     گفتن بسیار نه از نغزی است

                                                                                                 ولولهٔ طبل، ز بی‌مغزی است

       غنچه که نبود به دهانش زبان

                                    لعل و زرش بین گره اندر میان

                                                                     سوسن رعنا که زبان‌آور است

                                                                                            کیسه‌تهی مانده ز لعل و زرست

      منطق طوطی خطر جان اوست

                                        قفل نه کلبهٔ احزان اوست

                                                                       زاغ که از گفتن‌اش آمد فراغ

                                                                                                   جلوه‌گر آمد به تماشای باغ

   خست طبع است درین کهنه کاخ

                                           حوصلهٔ تنگ و حدیث فراخ

                                                                   چرخ بدین گردش و دایم خموش

                                                                                                  چرخهٔ حلاج و هزاران خروش

     رستهٔ دندانت صفی بست خوش

                                         پیش صف آمد لب تو پرده کش

                                                                        کرده زبان تیغ پی یک سخن

                                                                                                چند شوی پرده‌در و صف‌شکن

      گرچه سخن خاصیت زندگی‌ست

                                         موجب صد گونه پراکندگی‌ست

                                                                           زندگی افزای، دل زنده را!

                                                                                                       ورد مکن قول پراگنده را!

      هر نفسی از تو هیولی‌وش است

                                  قابل هر نقش خوش و ناخوش است

                                                                      گر ز کرم نقش جمالش دهی،

                                                                                                منقبت فضل و کمالش دهی،

               بر ورق عمر تو عنوان شود

                                                فاتحهٔ نامهٔ احسان شود

                                                                       ور ز سفه داغ قصورش کشی،

                                                                                              در درکات شر و شورش کشی،

            خامه کش صفحهٔ دین گرددت

                                               میل‌زن چشم یقین گرددت

                                                                    لب چو گشائی، گرو هوش باش!

                                                                                            ورنه زبان درکش و خاموش باش!

           دل چو شود ز آگهی‌ات بهره‌مند

                                                      پایهٔ اقبال تو گردد بلند

                                                                           بر سخن بیهده کم شو دلیر!

                                                                                                  تا که از آن پایه نیفتی به زیر

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و دوم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M191- - روز یا شب ؟

- نه ، ای دوست ، غروبی ابدیست

با عبور دو کبوتر در باد

چون دو تابوت سپید

و صداهایی از دور ، از آن دشت غریب ،

بی ثبات و سرگردان ، همچون حرکت باد

 

- سخنی باید گفت

سخنی باید گفت

دل من می خواهد با ظلمت جفت شود

سخنی باید گفت

چه فراموشی سنگینی

سیبی از شاخه فرو می افتد

دانه های زرد تخم کتان

زیر منقار قناری های عاشق من می شکنند

گل باقالا ، اعصاب کبودش را در سُکر ِ نسیم

می سپارد به رها گشتن از دلهرهٔ گنگ دگرگونی

و در اینجا ، در من ، در سر من ؟

 

آه ...

در سر من چیزی نیست به جز چرخش ذرات غلیظ سرخ

و نگاهم مثل یک حرف دروغ

شرمگینست و فرو افتاده

 

- من به یک ماه می اندیشم

- من به حرفی در شعر

- من به یک چشمه می اندیشم

- من به وهمی در خاک

- من به بوی غنی ِ گندمزار

- من به افسانهٔ نان

- من به معصومیت بازی ها

و به آن کوچهٔ باریک دراز

که پر از عطر درختان اقاقی بود

- من به بیداری تلخی که پس از بازی

و به بهتی که پس از کوچه

و به خالی طویلی که پس از عطر اقاقی ها

 

- قهرمانی ها ؟

- آه

اسب ها پیرند

- عشق ؟

- تنهاست و از پنجره ای کوتاه

به بیابانهای بی مجنون می نگرد

به گذرگاهی با خاطره ای مغشوش

از خرامیدن ساقی نازک در خلخال

 

- آرزوها ؟

- خود را می بازند

در هماهنگی بی رحم هزاران در

- بسته ؟

- آری ، پیوسته بسته ، بسته

- خسته خواهی شد

 

- من به یک خانه می اندیشم

با نفس های پیچک هایش ، رخوتناک

با چراغانش روشن ، همچون نی نی ِ چشم

با شبانش متفکر ، تنبل ، بی تشویش

و به نوزادی با لبخندی نامحدود

مثل یک دایرهٔ پی در پی بر آب

و تنی پر خون ، چون خوشه ای از انگور

 

- من به آوار می اندیشم

و به تاراج وزش های سیاه

و به نوری مشکوک

که شبانگاهان در پنجره می کاود

و به گوری کوچک ، کوچک چون پیکر یک نوزاد

 

- کار ... کار ؟

- آری ، اما در ‌آن میز بزرگ

دشمنی مخفی مسکن دارد

که تو را می جود آرام آرام

همچنان که چوب و دفتر را

و هزاران چیز بیهودهٔ دیگر را

و سر انجام ، تو در فنجانی چای فرو خواهی رفت

مثل قایق در گرداب

و در اعماق افق ، چیزی جز دود غلیظ سیگار

و خطوطی نامفهوم نخواهی دید

 

- یک ستاره ؟

- آری صدها ، صدها ، اما

همه در آن سوی شبهای محصور

- یک پرنده ؟

آری صدها ، صدها ، اما

همه در خاطره های دور

با غرور عبث بال زدنهاشان

- من به فریادی در کوچه می اندیشم

- من به موشی بی آزار که در دیوار

گاهگاهی گذری دارد

 

- سخنی باید گفت

سخنی باید گفت

در سحرگاهان ، در لحظهٔ لرزانی

که فضا همچون احساس بلوغ

ناگهان با چیزی مبهم می آمیزد

من دلم می خواهد

که به طغیانی تسلیم شوم

من دلم می خواهد

که ببارم از آن ابر بزرگ

من دلم می خواهد

که بگویم  نه  نه  نه  نه

 

- برویم

- سخنی باید گفت

- جام یا بستر ، یا تنهایی ، یا خواب ؟

- برویم  ...

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: فروغ فرخزاد, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و دوم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

تو آن نه‌ای که به جور از تو روی برپیچند

گناه تست و من استاده‌ام به استغفار

 

مرا غبار تو هرگز اثر کند در دل

که خاکپای توام؟ خاک را چه غم ز غبار؟

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و دوم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1704- قافیه‌سنجان چو در دل زنند

                                  در به رخ تیره‌دلان گل زنند

                                                          روی چو در قافیه‌سنجی کنند

                                                                                           پشت برین دیر سپنجی کنند

       تن بگذارند و همه جان شوند

                                   کوه ببرند و پی کان شوند

                                                    گوهر این کان همه یک‌رنگ نیست

                                                                                       لؤلؤ عمان همه هم‌سنگ نیست

     گوهر و لعل از دل کان می‌طلب!

                            هر چه بیابی به از آن می‌طلب!

                                                  هر که به خس کرد قناعت، خسی است

                                                                                   به‌طلبی کن که به از به بسی است

            ناشده از خوی بدت دل تهی

                                 کی رسد از نظم تو بوی بهی

                                                             هر چه به دل هست ز پاک و پلید

                                                                                                    در سخن آید اثر آن پدید

             چون گره نافه گشاید نسیم

                                   غالیه بو گردد و عنبر شمیم

                                                                    شاهد پرورده به صد عز و ناز

                                                                                                  بیش به مشاطه ندارد نیاز

             بر رخش از غالیهٔ مشکسای

                                 خوب بود خال، ولی یک دو جای

                                                                         خال که از قاعده افزون فتد

                                                                                                بر رخ معشوق، نه موزون فتد

            خال، جمالش به تباهی کشد

                                   روی سفیدش به سیاهی کشد

                                                                      این همه گفتیم ولی زین شمار

                                                                                                  چاشنی عشق بود اصل کار

        عشق که رقص فلک از نور اوست

                                 خوان سخن را نمک از شور اوست

                                                                  جامی اگر در سرت این شور نیست

                                                                                            خوان سخن گربنهی، دور نیست

                             مرد کرم‌پیشه کجا خوان نهد 

                                                             تا نه ز آغاز نمکدان نهد؟  

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و یکم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M190- جمعهٔ ساکت

جمعهٔ متروک

جمعهٔ چون کوچه های کهنه ، غم انگیز

جمعهٔ اندیشه های تنبل بیمار

جمعهٔ خمیازه های موذی کشدار

جمعهٔ بی انتظار

جمعهٔ تسلیم

 

خانهٔ خالی

خانهٔ دلگیر

خانهٔ دربسته بر هجوم جوانی

خانهٔ تاریکی و تصوّر خورشید

خانهٔ تنهایی و تفأل و تردید

خانهٔ پرده ، کتاب ، گنجه ، تصاویر

 

آه ، چه آرام و پر غرور گذر داشت

زندگی من چو جویبار غریبی

در دل این جمعه های ساکت متروک

در دل این خانه های خالی دلگیر

آه ، چه آرام و پر غرور گذر داشت ...

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: فروغ فرخزاد, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و یکم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

آن پریروی که از مرد و زن و پیر و جوان

هر که بینی دم صاحبنظری می‌زندش

 

آستینم زد و از هوش برفتم در حال

راست گفتند که دیوانه پری می‌زندش

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و یکم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1703- پیشترین نغمهٔ باغ سخن

                           هست نسیم چمن‌آرای «کن»

                                                           هست سخن پرده کش رازها

                                                                                              زنده کن مردهٔ آوازها

        نغمهٔ خنیاگر دستان‌سرای

                                مرده بود بی‌سخن جانفزای

                                                          چون به سخن باز شود ساز او

                                                                                        جان به حریفان دهد آواز او

 مطرب خوش لهجهٔ آن در نواست

                                گنبد فیروزه از آن پر صداست

                                                               خیز و به گلزار درون آ، یکی!

                                                                                              نرگس بینا بگشا اندکی! 

       از پی گوشی که کند فهم راز

                                بین دهن گل چو لب غنچه باز

                                                                   سوسن آزاد و زبان در زبا ن

                                                                                          مرغ سحرخیز و فغان در فغان

           کاشف اسرار و معانی همه

                                       عرضه ده گنج نهانی همه

                                                             این همه خود هست، ولی ز آدمی

                                                                                               کس نزده بیش در محرمی

       کشف حقایق به زبان وی است

                                       حل دقایق ز بیان وی است

                                                               چنگ سخن گرچه بسی ساز یافت

                                                                                                 از دم او نغمهٔ اعجاز یافت

      گرچه سخن هست گره‌ها به باد

                                     در گرهش بین گره صد گشاد

                                                                       طرفه عروسی که ز زیور تهی

                                                                                                  آید از او دلبری و دل‌دهی

              چونکه به زیور شود آراسته

                                            طعنه زند بر مه ناکاسته

                                                                           چون گهر نظم حمایل کند

                                                                                                      غارت صد قافلهٔ دل کند

             چون کند از قافیه خلخال پای

                                               پای خردمند بلغزد ز جای

                                                                        چون ز دو مصراع ، کند ابروان

                                                                                                   رخنه شود قبلهٔ پیر و جوان

         من که ز هر شاهد و می زاهدم

                                              عمرتلف کردهٔ این شاهدم

                                                                       عقد حمایل که به بر جلوه داد

                                                                                                عقدهٔ صبر از دل و جانم گشاد

               دل که گرانمایه ز اقبال اوست

                                         طوق‌کش حلقهٔ خلخال اوست

                                                                           ابروی او گرچه نپیوسته است

                                                                                             راه خلاصی به رخم بسته است

                   روز و شب آوارهٔ کوی وی ام

                                         شام و سحر در تک و پوی وی‌ام

                                                                       شب که مرا دل سوی او رهبرست

                                                                                           کرسی‌ام از زانو و پای از سرست

                      از مدد همت والای خویش

                                          بر سر کرسی چو  نهم پای خویش

                                                                                  باز کشم پای ز دامان فرش

                                                                                                  سر به در آرم ز گریبان عرش

                جامهٔ جسم از تن جان برکشم

                                                 خامهٔ نسیان  به جهان درکشم

                                                                                   بلکه ز جان نیز مجرد شوم

                                                                                                   جرعه‌کش بادهٔ سرمد شوم

                         باده ز جام جبروتم دهند

                                                       نقل ز خوان ملکوتم  دهند

                                                                               ساقی سلسال‌ده‌ام سلسبیل

                                                                                                        مطربم «آواز پر جبرئیل»

                   ساقی و مطرب به هم آمیخته

                                                         نقل معانی همه جا ریخته

                                                                                   بهره چو برگیرم از آن بزمگاه

                                                                                                  از پی رجعت کنم آهنگ راه،

              هر چه رسد دستم از آن خوان پاک

                                                          زله کنم بهر حریفان خاک

                                                                                    بر طبق نظم به دست ادب

                                                                                              بر نمطی دلکش و طرزی عجب

                        پرده ز تشبیه و مجازش کنم

                                                       تحفهٔ هر محفل رازش کنم

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیستم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M189- سلام ماهی ها ... سلام ماهی ها

سلام قرمزها ، سبز ها ، طلایی ها

به من بگویید ، آیا در آن اتاق بلور

که مثل مردمک چشم مرده ها سرد است

و مثل آخر شبهای شهر ، بسته و خلوت

صدای نی لبکی را شنیده اید

که از دیار پری های ترس و تنهایی

به سوی اعتماد آجری خوابگاه ها ،

و لای لای کوکی ساعت ها ،

و هسته های شیشه ای نور - پیش می آید ؟

 

و همچنان که پیش می آید ،

ستاره های اکلیلی ، از آسمان به خاک می افتند

و قلب های کوچک بازیگوش

از حس گریه می ترکند .

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: فروغ فرخزاد, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ دوشنبه بیستم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

در بحر یقین که در تحقیق بسیست

گرداب درو چو دام و کشتی نفسیست

 

هر گوش صدف حلقهٔ چشمیست پر آب

هر موج اشاره‌ای ز ابروی کسیست

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه نوزدهم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M188- ای شب از رویای تو رنگین شده

سینه از عطر تواَم سنگین شده

ای به روی چشم من گسترده خویش

شادیَم بخشیده از اندوه بیش

همچو بارانی که شوید جسم خاک

هستیَم زآلودگی ها کرده پاک

  

ای تپش های تن سوزان من

آتشی در سایهٔ مژگان من

ای ز گندمزارها سرشارتر

ای ز زرین شاخه ها پر بارتر

ای در ِ بگشوده بر خورشیدها

در هجوم ِ ظلمتِ تردید ها

با تواَم دیگر ز دردی بیم نیست

هست اگر ، جز درد خوشبختیم نیست

  

این دل تنگ من و این بار نور ؟

هایهوی زندگی در قعر گور ؟

  

ای دو چشمانت چمنزاران من

داغ چشمت خورده بر چشمان من

پیش از اینت گر که در خود داشتم

هر کسی را تو نمی انگاشتم

  

درد تاریکیست درد خواستن

رفتن و بیهوده خود را کاستن

سرنهادن بر سیه دل سینه ها

سینه آلودن به چرک کینه ها

در نوازش ، نیش ماران یافتن

زهر در لبخند یاران یافتن

زر نهادن در کف طرّارها

گمشدن در پهنهٔ بازارها

 

 آه ، ای با جان من آمیخته

ای مرا از گور من انگیخته

چون ستاره ، با دو بال زرنشان

آمده از دوردست آسمان

از تو تنهاییم خاموشی گرفت

پیکرم بوی همآغوشی گرفت

جوی خشک سینه ام را آب ، تو

بستر رگهام را سیلاب ، تو

در جهانی این چنین سرد و سیاه

با قدمهایت قدمهایم به راه

  

ای به زیر پوستم پنهان شده

همچو خون در پوستم جوشان شده

گیسویم را از نوازش سوخته

گونه هام از هرم خواهش سوخته

آه ، ای بیگانه با پیراهنم

آشنای سبزه زاران تنم

آه ، ای روشن طلوع بی غروب

آفتاب سرزمین های جنوب

آه ، آه ای از سحر شاداب تر

از بهاران تازه تر سیراب تر

عشق دیگر نیست این ، این خیرگیست

چلچراغی در سکوت و تیرگیست

عشق چون در سینه ام بیدار شد

از طلب پا تا سرم ایثار شد

این دگر من نیستم ، من نیستم

حیف از آن عمری که با من زیستم

ای لبانم بوسه گاه بوسه ات

خیره چشمانم به راه بوسه ات

ای تشنج های لذت در تنم

ای خطوط پیکرت پیراهنم

آه ، می خواهم که بشکافم ز هم

شادیَم یکدم بیالاید به غم

آه ، می خواهم که برخیزم ز جای

همچو ابری اشک ریزم هایهای

 

 این دل تنگ من و این دود عود ؟

در شبستان ، زخمه های چنگ و رود ؟

این فضای خالی و پروازها ؟

این شب خاموش و این آوازها ؟

 

 ای نگاهت لای لایی سِحربار

گاهوار ِ کودکان بی قرار

ای نفسهایت نسیم نیمخواب

شسته از من لرزه های اضطراب

خفته در لبخند فرداهای من

رفته تا اعماق دنیاهای من

  

ای مرا با شور شعر آمیخته

این همه آتش به شعرم ریخته

چون تب عشقم چنین افروختی

لا جرم شعرم به آتش سوختی 

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: فروغ فرخزاد, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ یکشنبه نوزدهم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

به گلگشت جنان گل می‌فرستم

به رضوان شاخ سنبل می‌فرستم

 

به هندوستان فضل و خلر علم

می موز و قرنفل می‌فرستم

 

حدیث خوش به قمری می‌سرایم

سرود خوش به بلبل می‌فرستم

 

به قابوس و به صابی از رعونت

خط و شعر و ترسل می‌فرستم

 

ز خودبینی و رعنایی و شوخی است

که جزوی را سوی کل می‌فرستم

 

به جلفای صفاهان از سر جهل

شراب صافی و مل می‌فرستم

 

به تبت مشک اذفر می‌گشایم

به ماچین تار کاکل می‌فرستم

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه نوزدهم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1701- «ای پسر ملک جهان جاوید نیست

                                             بالغان را غایت امید نیست

                                                                    پیشوا کن عقل دین‌اندوز را!

                                                                                                  مزرع فردا شناس امروز را!

                هر عمل دارد به علمی احتیاج

                                       کوشش از دانش همی گیرد رواج

                                                             آنچه خود دانی، روش می‌کن بر آن!

                                                                                           وآنچه نی، می‌پرس از دانشوران!

           هر چه می‌گیری و بیرون می‌دهی،

                                 بین که چون می‌گیری و چون می‌دهی!

                                                                        کیسهٔ مظلوم را خالی مک ن!

                                                                                                   پایهٔ ظالم به آن عالی مکن!

                      آن فتد در فاقه و فقر شگرف

                                       وین کند آن را به فسق و ظلم صرف

                                                                          عاقبت این شیوه گردد شیونت

                                                                                                 خم شود از بار هر دو، گردنت

                  جهد کن! تا هر خطا و هر خلل

                                                 گردد از عدلت به ضد خود بدل

                                                                     خود تو منصف شو چو نیکو بندگان

                                                                                            چیست اصل کار؟ گله یا شبان؟

                     باید اندر گله سرهنگان تو را

                                                    بهر ضبط گله یکرنگان تو را

                                                                          چون سگ گله ترا سر در کمند

                                                                                          لیک سگ بر گرگ، نی بر گوسفند

                   بر رمه باشد بلایی بس بزرگ

                                               چون سگ درنده باشد یار گرگ

                                                                           از وزیران نیست شاهان را گریز

                                                                                                       لیک دانا و امین باید وزیر

                        داند احوال ممالک را تمام

                                                  تا دهد بر صورت احسن نظام

                                                                                مهربانی با همه خلق خدای

                                                                                            مشفقی با حال مسکین و گدای

                 لطف او مرهم نه هر سینه‌ریش

                                                 قهر او کینه کش از هر ظلم‌کیش

                                                                                منبهی باید تو را هر سو بپای

                                                                                              راست‌بین و صدق‌ورز و نیک‌رای

                        تا رساند با تو پنهان از همه

                                                      داستان ظلم و احسان از همه

                                                                                قصه کوته، هر که ظلم آیین کند

                                                                                                    وز پی دنیات ترک دین کند،

                     نیست در گیتی ز وی نادان‌تری

                                                    کس نخورد از خصلت نادان، بری

                                                                                کار دین و دینی خود را تمام

                                                                                              جز به دانایان میفکن! والسلام!

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه هجدهم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M187- بر او ببخشایید

بر او که گاه گاه

پیوند دردناک وجودش را

با آب های راکد

و حفره های خالی از یاد می برد

و ابلهانه می پندارد

که حق زیستن دارد

 

بر او ببخشایید

بر خشم بی تفاوت یک تصویر

که آرزوی دوردست تحّرک

در دیدگان کاغذیش آب می شود

 

بر او ببخشایید

بر او که در سراسر تابوتش

جریان سرخ ماه گذر دارد

و عطر های منقلب شب

خواب هزار سالهٔ اندامش را

آشفته می کند

 

بر او ببخشایید

بر او که از درون متلاشیست

اما هنوز پوست چشمانش از تصوّر ذرات نور می سوزد

و گیسوان بیهُده اش

نومیدوار از نفوذ نفسهای عشق می لرزد

 

ای ساکنان سرزمین سادهٔ خوشبختی

ای همدمان پنجره های گشوده در باران

بر او ببخشایید

بر او ببخشایید

زیرا که مسحور است

زیرا که ریشه های هستی ِ بارآور شما

در خاکهای غربت او نقب می زنند

و قلب زود باور او را

با ضربه های موذی حسرت

در کنج سینه اش متورم می سازند .

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

 


برچسب‌ها: فروغ فرخزاد, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ شنبه هجدهم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

خیز و بخاک تشنه ئی بادهٔ زندگی فشان

آتش خود بلند کن آتش ما فرونشان

 

میکدهٔ تهی سبو حلقه خود فرامشان

مدرسهٔ بلند بانگ بزم فسرده آتشان

 

فکر گره گشا غلام دین بروایتی تمام

زانکه درون سینه ها دل هدفی است بی نشان

 

هر دو بمنزلی روان هر دو امیر کاروان

عقل بحیله می برد ، عشق برد کشان کشان

 

عشق ز پا در آورد خیمهٔ شش جهات را

دست دراز می کند تا به طناب کهکشان

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه هجدهم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1700- کیست در عالم ز عاشق خوارتر؟

                                      نیست کار از کار او، دشوارتر

                                                            نی غم یار از دلش زایل شود

                                                                                      نی تمنای دلش حاصل شود

                  مایهٔ آزار او بی گاه وگاه

                                      طعنهٔ بدخواه و پند نیک‌خواه

                                                          چون سلامان آن نصیحت‌ها شنید

                                                                                          جامهٔ آسودگی بر خود درید

           خاطرش از زندگانی تنگ شد

                                    سوی ناب ود خودش آهنگ شد

                                                                    چون حیات مرد، نی درخور بود

                                                                                            مردگی از زندگی خوشتر بود

                روی با ابسال در صحرا نهاد

                                          در فضای جان‌فشانی پا نهاد

                                                                      پشته پشته هیزم از هر جا برید

                                                                                                 جمله را یک جا فراهم آورید

         جمع شد ز آن پشته‌ها کوهی بلند

                                               آتشی در پشتهٔ کوه او فکند

                                                                     هر دو از دیدار آتش خوش شدند

                                                                                            دست هم بگرفته در آتش شدند

                   شه نهانی واقف آن حال بود

                                             همتش بر کشتن ابسال بود

                                                                            بر مراد خویشتن همت گماشت

                                                                                          سوخت او را و سلامان را گذاشت

               بود آن غش بر زر و این زر خوش

                                        زر خوش خال ص بماند و سوخت غش

                                                                                  چون زر مغشوش در آتش فتد

                                                                                              گر شکستی اوفتد بر غش فتد

                   کار مردان دارد از مردان نصیب

                                                  نیست این از همت مردان غریب

                                                                              پیش صاحب همت، این ظاهر بود

                                                                                                هر که بی‌همت بود، منکر بود

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه هفدهم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M186- چون سنگها صدای مرا گوش می کنی

سنگی و ناشنیده فراموش می کنی

 

رگبار نو بهاری و خواب دریچه را

از ضربه های وسوسه مغشوش می کنی

 

دست مرا که ساقهٔ سبز نوازش است

با بر گ های مرده هم آغوش می کنی

 

گمراه تر از روح شرابی و دیده را

در شعله می نشانی و مدهوش می کنی

 

ای ماهی طلایی مرداب خون من

خوش باد مستیَت ، که مرا نوش می کنی

 

تو درهٔ بنفش غروبی که روز را

بر سینه می فشاری و خاموش می کنی

 

در سایه ها ، فروغ تو بنشست و رنگ باخت

او را به سایه از چه سیه پوش می کنی ؟

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: فروغ فرخزاد, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ جمعه هفدهم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

تغافلها زد اما شد نگاهی عذر خواه من

که سد ره گشت بر گرد سر چشمش نگاه من

 

مرا چشم تو افکند از نظر اما نمی‌پرسی

که جاسوس نگاه او چه می‌خواهد ز راه من

 

برای حرمت خاک درت این چشم می‌دارم

که گرد آلوده هر پایی نگردد سجده گاه من

 

به کشت دیگران چون باری ای ابر حیا خواهم

که گاهی قطره‌ای ضایع شود هم بر گیاه من

 

رقیبا پر دلیری بر سر آن کوی و می‌ترسم

که تیغی در غلافست این طرف یعنی که آه من

 

کمان شوق پر زور است و تیر انداز دیوانه

خدنگی گر نشیند بر کسی نبود گناه من

 

خطر بسیار دارد مدعی خود نیز می‌داند

اگر وحشی نیندیشد ز خشم پادشاه من

 

  زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه هفدهم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1699- چون پدر روی سلامان را بدید

                                       وز فراق عمر کاه او رهید،

                                                                  بوسه‌های رحمتش بر فرق داد

                                                                                          دست مهر از لطف بر دوشش نهاد

    کای وجودت خوان احسان را نمک!

                                  چشم انسان را جمالت مردمک!

                                                                         روضهٔ جان را نهال نوبری

                                                                                                       آسمان را آفتاب دیگری

                باغ دولت را گل نوخاسته

                                        برج شاهی را مه ناکاسته

                                                                        عرصهٔ آفاق لشکرگاه توست

                                                                                           سرکشان را روی در درگاه توست

             پای تا سر لایق تختی و تاج

                                       نیست تاج و تخت را بی تو رواج

                                                                           تاج را مپسند بر فرق خسان!

                                                                                                   تخت را در زیر پای ناکسان!

         ملک، ملک توست، بستان ملک خویش!

                                     ملک را بیرون مکن از سلک خویش!

                                                                        دست ازین شاهد پرستی باز کش!

                                                                                     شاهی و شاهدپرستی نیست خوش

                     دور کن حنای این شاهد ز دست!

                                                        شاه باید بود یا شاهدپرست

   

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه شانزدهم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M185- همه شب با دلم کسی می گفت

( سخت آشفته ای ز دیدارش

صبحدم با ستارگان سپید

می رود ،می رود ، نگهدارش )

 

من به بوی تو رفته از دنیا

بی خبر از فریب فرداها

روی مژگان نازکم می ریخت

چشمهای تو چون غبار طلا

تنم از حس دستهای تو داغ

گیسویم در تنفس تورها

می شکفتم ز عشق و می گفتم

( هر که دلداده شد به دلدارش

ننشیند به قصد آزارش

برود ، چشم من به دنبالش

برود ، عشق من نگهدارش )

 

آه ، اکنون تو رفته ای و غروب

سایه می گسترد به سینهٔ راه

نرم نرمک خدای تیرهٔ غم

می نهد پا به معبد نگهم

می نویسد به روی هر دیوار

آیه هایی همه سیاه سیاه 

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: فروغ فرخزاد, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ پنجشنبه شانزدهم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

در بندم از آن دو زلف بند اندر بند

نالانم از آن عقیق قند اندر قند

 

ای وعدهٔ فردای تو پیچ اندر پیچ

آخر غم هجران تو چند اندر چند

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه شانزدهم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1698- چون به تدبیر حکیم نامدار

                                   یافت گیتی بر شه یونان قرار

                                                                  یک نگین‌وار از همه روی زمین

                                                                                                خارجش نگذاشت از زیر نگین

 شه شبی در حال خویش اندیشه کرد

                                    شیوهٔ نعمت‌شناسی پیشه کرد

                                                                  خلعت اقبال بر خود چست یافت

                                                                                       هر چه از اسباب دولت جست، یافت

            غیر فرزندی که از عز و شرف

                                            از پس رفتن، بود او را خلف

                                                                در ضمیر شه چون این اندیشه خاست

                                                                                          گفت با دانای حکمت‌پیشه، راست

      گفت: ای دستور شاهی پیشه‌ات!

                                          آفرین بادا! بر این اندیشه‌ات!

                                                                        هیچ نعمت بهتر از فرزند نیست

                                                                                             جز به جان فرزند را پیوند نیست

               حاصل از فرزند گردد کام مرد

                                               زنده از فرزند ماند نام مرد

                                                                      چشم تو تا زنده‌ای روشن بدوست

                                                                                     خاک تو چون مرده‌ای، گلشن بدوست

            دستت او گیرد، اگر افتی ز پای

                                       پایت او باشد، اگر مانی به جای

                                                                          پشت تو از پشتی‌اش گردد قوی

                                                                                                     عمرت از دیدار او یابد نوی

                     دشمنت را شیوه از وی شیون است

                                                  خاصه، گویی بهر قهر دشمن است

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه پانزدهم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M184- تا به کی باید رفت

از دیاری به دیار دیگر

نتوانم ، نتوانم جستن

هر زمان عشقی و یاری دیگر

کاش ما آن دو پرستو بودیم

که همه عمر سفر می کردیم

از بهاری به بهاری دیگر

 

آه ، اکنون دیریست

که فرو ریخته در من ، گویی ،

تیره آواری از ابر گران

چو می آمیزم ، با بوسهٔ تو

روی لبهایم ، می پندارم

می سپارد جان ، عطری گذران

 

آن چنان آلوده ست

عشق غمناکم با بیم زوال

که همه زندگیم می لرزد

چون تو را می نگرم

مثل این است که از پنجره ای

تک درختم را ، سرشار از برگ ،

در تب زرد خزان می نگرم

مثل این است که تصویری را

روی جریان های مغشوش آب روان می نگرم

 

شب و روز

شب و روز

شب و روز

 

بگذار

که فراموش کنم .

تو چه هستی ، جز یک لحظه ، یک لحظه که چشمان مرا

می گشاید در

برهوت آگاهی ؟

 

بگذار

که فراموش کنم 

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: فروغ فرخزاد, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ چهارشنبه پانزدهم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

رفتیم و پای بر سر دنیا گذاشتیم

کار جهان به اهل جهان واگذاشتیم

 

چون آهوی رمیده ز وحشت سرای شهر

رفتیم و سر به دامن صحرا گذاشتیم

 

ما را به آفتاب فلک هم نیاز نیست

این شوخ دیده را به مسیحا گذاشتیم

 

بالای هفت پردهٔ نیلی است جای ما

پا چون حباب بر سر دریا گذاشتیم

 

ما را بس است جلوه‌گه شاهدان قدس

دنیا برای مردم دنیا گذاشتیم

 

کوتاه شد ز دامن ما دست حادثات

تا دست خود به گردن مینا گذاشتیم

 

شاهد که سرکشی نکند دلفریب نیست

فهم سخن به مردم دانا گذاشتیم

 

در جستجوی یار دل آزار کس نبود

این رسم تازه را به جهان ما گذاشتیم

 

ایمن ز دشمنیم که با دشمنیم دوست

بنیان زندگی به مدارا گذاشتیم

 

صد غنچهٔ دل از نفس ما شکفته شد

هر جا که چون نسیم سحر پا گذاشتیم

 

ما شکوه از کشاکش دوران نمی‌کنیم

موجیم و کار خویش به دریا گذاشتیم

 

از ما به روزگار حدیث وفا بس است

نگذاشتیم گر اثری یا گذاشتیم

 

بودیم شمع محفل روشندلان رهی

رفتیم و داغ خویش به دلها گذاشتیم

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه پانزدهم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1697- شهریاری بود در یونان زمین

                                 چون سکندر صاحب تاج و نگین

                                                            بود در عهدش یکی حکمت‌شناس

                                                                                             کاخ حکمت را قوی کرده اساس

     اهل حکمت یک به یک شاگرد او

                                       حلقه بسته جمله گرداگرد او

                                                              شاه چون دانست قدرش را شریف

                                                                                         ساخت‌اش در خلوت صحبت، حریف

           جز به تدبیرش نرفتی نیم‌گام

                                   جز به تلقینش نجستی هیچ کام

                                                                       در جهانگیری ز بس تدبیر کرد

                                                                                             قاف تا قاف‌اش همه تسخیر کرد

      شاه چون نبود به نفس خود حکیم

                                          یا حکیمی نبودش یار و ندیم،

                                                                       قصر ملکش را بود بنیاد، سست

                                                                                                 کم فتد قانون حکم او درست

             ظلم را بندد به جای عدل، کار

                                            عدل را داند بسان ظلم، عار

                                                                           عالم از بیداد او گردد خراب

                                                                                          چشمه‌سار ملک دین از وی سراب

      نکته‌ای خوش گفته است آن دوربین:

                                         «عدل دارد ملک را قائم، نه دین»

                                                                           کفر کیشی کو به عدل آید فره

                                                                                                      ملک را از ظالم دیندار، به

                   گفت با داوود پیغمبر، خدای

                                               کامت خد را بگو ای نیک رای!

                                                                               کز عجم چون پادشاهان آورند

                                                                                              نام ایشان جز به نیکی کم برند

             گر چه بود آتش پرستی دینشان

                                                 بود عدل و راستی آیینشان

                                                                              قرنها زایشان جهان معمور بود 

                                                                                                   ظلمت ظلم از رعایا دور بود

                  بندگان فارغ ز غم فرسودگی

                                                داشتند از عدلشان آسودگی

     

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه چهاردهم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M183- آن روزها رفتند

آن روزهای خوب

آن روزهای سالم  سرشار

آن آسمان های پر از پولک

آن شاخساران پر از گیلاس

آن خانه های تکیه داده در حفاظ سبز پیچکها

 به یکدیگر

آن بام های بادبادکهای بازیگوش

آن کوچه های گیج از عطر اقاقی ها

آن روزها رفتند

آن روزهایی کز شکاف پلکهای من

آوازهایم ، چون حبابی از هوا لبریز ، می جوشید

چشمم به روی هر چه می لغزید

آن را چو شیر تازه می نوشید

گویی میان مردمکهایم

خرگوش نا آرام شادی بود

هر صبحدم با آفتاب پیر

به دشتهای نا شناس جستجو می رفت

شبها به جنگل های تاریکی فرو می رفت

 

آن روزها رفتند

آن روزهای برفی خاموش

کز پشت شیشه ، در اتاق گرم ،

هر دم به بیرون ، خیره می گشتم

پاکیزه برف من ، چو کرکی نرم ،

آرام می بارید

 

بر نردبام کهنهٔ چوبی

بر رشتهٔ سست طناب رخت

بر گیسوان کاجهای پیر

و فکر می کردم به فردا ، آه

فردا ...

حجم سفید لیز.

 

با خش خش چادر مادربزرگ آغاز می شد

و با ظهور سایهٔ مغشوش او ، در چارچوب در

- که ناگهان خود را رها می کرد در احساس سرد نور -

و طرح سرگردان پرواز کبوترها

در جامهای رنگی شیشه .

فردا ...

 

گرمای کرسی خواب آور بود

من تند و بی پروا

دور از نگاه مادرم خط های باطل را

از مشق های کهنهٔ خود پاک می کردم

چون برف می خوابید

در باغچه می گشتم افسرده

در پای گلدانهای خشک یاس

گنجشک های مرده ام را خاک می کردم

 

آن روزها رفتند

آن روزهای جذبه و حیرت

آن روزهای خواب و بیداری

آن روزها هر سایه رازی داشت

هر جعبهٔ سربسته گنجی را نهان می کرد

هر گوشهٔ صندوقخانه ، در سکوت ظهر ،

گویی جهانی بود

هر کس ز تاریکی نمی ترسید

در چشمهایم قهرمانی بود

 

آن روزها رفتند

آن روزهای عید

آن انتظار آفتاب و گل

آن رعشه های عطر

در اجتماع ساکت و محبوب نرگسهای صحرایی

که شهر را در آخرین صبح زمستانی

دیدار می کردند

آوازهای دوره گردان در خیابان دراز لکه های

سبز

 

بازار در بوهای سرگردان شناور بود

در بوی تند قهوه و ماهی

بازار در زیر قدمها پهن می شد ، کش می آمد ، با تمام ِ لحظه های راه می آمیخت

و چرخ می زد ، در ته چشم عروسکها

بازار مادر بود که می رفت با سرعت به سوی حجم های رنگی سیال

و باز می آمد

با بسته های هدیه ، با زنبیل های پر

بازار بود که می ریخت ، که می ریخت ،

که می ریخت

 

آن روزها رفتند

آن روزهای خیرگی در رازهای جسم

آن روزهای آشنایی های محتاطانه با زیبایی رگهای آبی رنگ

دستی که با یک گل

از پشت دیواری صدا می زد

یک دست دیگر را

و لکه های کوچک جوهر ، بر این دست مشوش ،

مضطرب ، ترسان

و عشق ،

که در سلامی شرم آگین خویشتن را بازگو می کرد

در ظهر های گرم دود آلود

ما عشقمان را در غبار کوچه می خواندیم

ما با زبان سادهٔ گلهای قاصد آشنا بودیم

ما قلبهامان را به باغ مهربانی های معصومانه می بردیم

و به درختان قرض می دادیم

و توپ با پیغام های بوسه در دستان ما می گشت

و عشق بود ،آن حس مغشوشی که در تاریکی هشتی

ناگاه

محصورمان می کرد

و جذبمان می کرد ، در انبوه سوزان نفس ها و تپش ها و تبسم های دزدانه

 

آن روزها رفتند

آن روزها مثل نباتاتی که در خورشید می پوسند

از تابش خورشید ، پوسیدند

و گم شدند آن کوچه های گیج از عطر اقاقی ها

در ازدحام پر هیاهوی خیابانهای بی برگشت .

و دختری که گونه هایش را

با برگهای شمعدانی رنگ می زد ، آه

اکنون زنی تنهاست

اکنون زنی تنهاست 

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: فروغ فرخزاد, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ سه شنبه چهاردهم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

ای زلف تو چون مار و رخ تو چون گنج

بی مار تو بیمارم و بی گنج تو در رنج

از سیلی عشق تو، رخم گشته چو نارنج

دین و دل و عقل و خرد و هوش مرا سنج

بر باد شده در صدد روی تو، هر پنج

 

هرگز نبود حور، چو روی تو، به رضوان

سروی به نکوئی قدت نیست به بستان

روی تو گل سرخ و خطت سبزه و ریحان

هم قند و نبات و شکر و پسته و مرجان

ریزد ز لب لعل سخنگوی تو، هر پنج

 

در دست غمت چند زنم ناله و فریاد

باز آی، که عشق تو مرا کند ز بنیاد

هرگز نبود چون قد و بالای تو شمشاد

حور و ملک و آدمی و جنّ و پریزاد

هستند ز خدّام سر کوی تو، هر پنج

 

ای خسرو خوبان، نظری کن سوی درویش

مگذار که از عشق تو گردد جگرم ریش

دیوانه عشق تو، ندارد خبر از خویش

خال و خط و زلف و مژه و چشم تو زان پیش

کردند برآشفتگی موی تو، هر پنج

 

تا چشم من آن روز، بر آن سیمبر افتاد

از شوق جمالش به دل من اثر افتاد

مرغان چمن را همه سودا به سر افتاد

سرو و سمن و یاسمن و عرعر و شمشاد

پستند به پیش قد دلجوی تو، هر پنج

 

در باغ وصال تو و گمگشته شبه سنج

مهرت به دلم نقش گرفته است چو شطرنج

بنشسته شب و روز، دو افعی به سر گنج

چشم و لب و رخساره و ابروی تو بی رنج

زیباست بر آن عارض نیکوی تو، هر پنج

 

غم تاخت اگر بر سر و سامان صبوحی

ساقی! بدر آی از در ایوان صبوحی

بنشین ز کرم در بر یاران صبوحی

دین و دل و عقل و خرد و جان صبوحی

گردید به تاراج دو ابروی تو، هر پنج

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه چهاردهم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1696- چون رسیدم شب بدین جا زین خطاب

                                           در میان فکر تم بربود خواب

                                                               خویش را دیدم به راهی بس دراز

                                                                                             پاک و روشن چون ضمیر اهل راز

                     ناگه آواز سپاهی پرخروش

                                        از قفا آمد در آن راهم به گوش

                                                                      بانگ چاووشان دلم از جا ببرد

                                                                                                 هوشم از سر، قوتم از پا ببرد

               چاره می‌جستم پی دفع گزند

                                            آمد اندر چشمم ایوانی بلند

                                                                     چون شتابان سوی او بردم پناه

                                                                                                 تا شوم ایمن ز آسیب سپاه،

                    از میان شان والد شاه زمن

                                      آن به نام و صورت و سیرت حسن

                                                                        جامه‌های خسروانی در برش

                                                                                              بسته کافوری عمامه بر سرش

          تافت سوی من عنان، خندان و شاد

                                            بر من از خنده در راحت گشاد

                                                                    چون به پیش من رسید آمد فرود

                                                                                           بوسه بر دستم زد و پرسش نمود

               خوش شدم ز آن چاره‌سازیهای او

                                               شاد از آن مسکین‌نوازیهای او

                                                                     در سخن با من بسی گوهر فشاند

                                                                                              لیک ازینها هیچ در گوشم نماند

                      صبحدم کز روی بستر خاستم

                                                       از خرد تعبیر آن درخواستم

                                                                       گفت: این لطف و رضاجویی زشاه،

                                                                                                      بر قبول نظم من آمد گواه

           یک نفس زین گفت و گو منشین خموش!

                                            چون گرفتی پیش، در اتمام کوش!

                                                                              چون شنیدم از وی این تعبیر را

                                                                                               چون قلم بستم میان، تحریر را

          بو کز آن سرچشمه‌ای کین خواب خاست

                                                   آید این تعبیر ازینجا نیز راست

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه سیزدهم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M182- آه ای زندگی منم که هنوز

با همه پوچی از تو لبریزم

نه به فکرم که رشته پاره کنم

نه بر آنم که از تو بگریزم

  

همه ذرات جسم خاکی من

از تو ، ای شعر ِ گرم در سوزند

آسمانهای صاف را مانند

که لبالب ز بادهٔ روزند

  

با هزاران جوانه می خواند

بوتهٔ نسترن سرود تو را

هر نسیمی که می وزد در باغ

می رساند به او درود تو را

  

من تو را در تو جستجو کردم

نه در آن خوابهای رویایی

در دو دست تو سخت کاویدم

پر شدم ، پر شدم ز زیبایی

  

پر شدم از ترانه های سیاه

پر شدم از ترانه های سپید

از هزاران شراره های نیاز

از هزاران جرقه های امید

  

حیف از آن روزها که من با خشم

به تو چون دشمنی نظر کردم

پوچ پنداشتم فریب تو را

ز تو ماندم ، تو را هدر کردم

 

 غافل از آنکه تو به جایی و من

همچو آبی روان که در گذرم

گمشده در غبار شوم زوال

ره تاریک مرگ می سپرم

  

آه ، ای زندگی من آینه ام

از تو چشمم پر از نگاه شود

ورنه گر مرگ بنگرد در من

روی آیینه ام سیاه شود

  

عاشقم ، عاشق ستارهٔ صبح

عاشق ابرهای سرگردان

عاشق روزهای بارانی

عاشق هر چه نام توست بر آن

  

می مکم با وجود تشنهٔ خویش

خون سوزان لحظه های تو را

آنچنان از تو کام می گیرم

تا به خشم آورم خدای تو را !  

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: فروغ فرخزاد, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ دوشنبه سیزدهم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

دلا در عشق تو صد دفترستم

که صد دفتر ز کونین ازبرستم

منم آن بلبل گل ناشکفته

که آذر در ته خاکسترستم

دلم سوجه ز غصه وربریجه

جفای دوست را خواهان ترستم

مو آن عودم میان آتشستان

که این نه آسمانها مجمرستم

شد از نیل غم و ماتم دلم خون

بچهره خوشتر از نیلوفرستم

درین آلاله در کویش چو گلخن

بداغ دل چو سوزان اخگرستم

نه زورستم که با دشمن ستیزم

نه بهر دوستان سیم و زرستم

ز دوران گرچه پر بی جام عیشم

ولی بی دوست خونین ساغرستم

چرم دایم درین مرز و درین کشت

که مرغ خوگر باغ و برستم

منم طاهر که از عشق نکویان

دلی لبریز خون اندر برستم

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه سیزدهم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1695- ضعف پیری قوت طبعم شکست

                                      راه فکرت بر ضمیر من ببست

                                                                    در دلم فهم سخندانی نماند

                                                                                                  بر لبم حرف سخنرانی نماند

     به که سر در جیب خاموشی کشم

                                         پا به دامان فراموشی کشم

                                                                    نسبتی دارد به حال من قوی

                                                                                                 این دو بیت از مثنوی مولوی:

         «کیف یاتی النظم لی و القافیه؟

                                           بعد ما ضعفت اصول العافیه»

                                                                      «قافیه اندیشم و، دلدار من

                                                                                               گویدم: مندیش جز دیدار من!»

      کیست دلدار؟ آنکه دل‌ها دار اوست

                                     جمله دل‌ها مخزن اسرار اوست

                                                                         دارد او از خانهٔ خود آگهی

                                                                                                    به که داری خانهٔ او را تهی

               تا چون بیند دور ازو بیگانه را

                                           جلوه‌گاه خود کند آن خانه را

                                                                 خاصه نظم این کتاب از بهر اوست

                                                                                                مظهر آیات لطف و قهر اوست

                  در ثنایش نغز گفتاری کنم

                                           در دعایش ناله و زاری کنم

                                                                     چون ندارم دامن قربش به دست

                                                                                             بایدم در گفت و گوی او نشست

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه دوازدهم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M181- مرگ من روزی فرا خواهد رسید

در بهاری روشن از امواج نور

در زمستانی غبار آلود و دور

یا خزانی خالی از فریاد و شور

  

مرگ من روزی فرا خواهد رسید

روزی از این تلخ و شیرین روزها

روز پوچی همچو روزان دگر

سایه ای ز امروز ها ، دیروزها

  

دیدگانم همچو دالانهای تار

گونه هایم همچو مرمرهای سرد

ناگهان خوابی مرا خواهد ربود

من تهی خواهم شد از فریاد درد

  

می خزند آرام روی دفترم

دستهایم فارغ از افسون شعر

یاد می آرم که در دستان من

روزگاری شعله می زد خون شعر

  

خاک می خواند مرا هر دم به خویش

می رسند از ره که در خاکم نهند

آه شاید عاشقانم نیمه شب

گل به روی گور غمناکم نهند

 

 بعد من ناگه به یکسو می روند

پرده های تیرهٔ دنیای من

چشمهای ناشناسی می خزند

روی کاغذها و دفترهای من

  

در اتاق کوچکم پا می نهد

بعد من ، با یاد من بیگانه ای

در بر آیینه می ماند به جای

تار مویی ، نقش دستی ، شانه ای

 

 می رهم از خویش و می مانم ز خویش

هر چه بر جا مانده ویران می شود

روح من چون بادبان قایقی

در افقها دور و پنهان میشود

  

می شتابند از پی هم بی شکیب

روزها و هفته ها و ماه ها

چشم تو در انتظار نامه ای

خیره می ماند به چشم راه ها

  

لیک دیگر پیکر سرد مرا

می فشارد خاکِ دامنگیر خاک

بی تو دور از ضربه های قلب تو

قلب من می پوسد آنجا زیر خاک

 

بعد ها نام مرا باران و باد

نرم می شویند از رخسار سنگ

گور من گمنام می ماند به راه

فارغ از افسانه های نام و ننگ 

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: فروغ فرخزاد, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ یکشنبه دوازدهم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

از آن سوی مرز باور و تردید

می ایم

 خسته بسته

 می ایم

همرنگ درخت

 در هجوم دی

می پایم

 تا بهار می پایم

خاموشم و انتظار

 سر تا پا

تا سبزترین ترانه را فردا

 در چهچهه بوسه ی تو بسرایم 

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه دوازدهم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
1694- ای به یادت تازه جان عاشقان!

                                         ز آب لطفت تر، زبان عاشقان!

                                                                   از تو بر عالم فتاده سایه‌ای

                                                                                                  خوبرویان را شده سرمایه‌ای

            عاشقان افتادهٔ آن سایه‌اند

                                        مانده در سودا از آن سرمایه‌اند

                                                                 تا ز لیلی سر حسنش سر نزد

                                                                                              عشق او آتش به مجنون در نزد

      تا لب شیرین نکردی چون شکر

                                     آن دو عاشق را نشد خونین، جگر

                                                                    تا نشد عذرا ز تو سیمین‌عذار

                                                                                                    دیدهٔ وامق نشد سیماب‌بار

 تا به کی در پرده باشی عشوه‌ساز

                                       عالمی با نقش پرده عشقباز؟

                                                                وقت شد کین پرده بگشایی ز پیش

                                                                                             خالی از پرده نمایی روی خویش

       در تماشای خودم بی‌خود کنی

                                       فارغ از تمییز نیک و بد کنی

                                                                      عاشقی باشم به تو افروخته

                                                                                                      دیده را از دیگران بردوخته

       گرچه باشم ناظر از هر منظری

                                        جز تو در عالم نبینم دیگری

                                                                       در حریم تو دویی را بار نیست

                                                                                           گفت و گوی اندک و بسیار نیست

      از دویی خواهم که یکتای‌ام کنی

                                       در مقامات یکی، جای‌ام کنی

                                                                         تا چو آن سادهٔ رمیده از دویی

                                                                                         «این منم» گویم «خدایا! یا توئی؟»

              گر منم این علم و قدرت از کجاست؟

                           ور تویی این عجز و سستی از که خاست؟

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه یازدهم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری
M180- دل گمراه من چه خواهد کرد

با بهاری که می رسد از راه ؟

با نیازی که رنگ می گیرد

درتن شاخه های خشک و سیاه ؟

 

 دل گمراه من چه خواهد کرد ؟

با نسیمی که می تراود از آن

بوی عشق کبوتر وحشی

نفس عطرهای سرگردان؟

  

لب من از ترانه می سوزد

سینه ام عاشقانه می سوزد

پوستم می شکافد از هیجان

پیکرم از جوانه می سوزد

  

هر زمان موج می زنم در خویش

می روم ، می روم به جایی دور

بوتهٔ گر گرفتهٔ خورشید

سر راهم نشسته در تب نور

 

 من ز شرم شکوفه لبریزم

یار من کیست ، ای بهار سپید ؟

گر نبوسد در این بهار مرا

یار من نیست ، ای بهار سپید

 

 دشت بی تاب شبنم آلوده

چه کسی را به خویش می خواند ؟

سبزه ها ، لحظه ای خموش ، خموش

آنکه یار منست می داند !

  

آسمان می دود ز خویش برون

دیگر او در جهان نمی گنجد

آه ، گویی که این همه (آبی)

در دل آسمان نمی گنجد

  

در بهار او ز یاد خواهد برد

سردی و ظلمت زمستان را

می نهد روی گیسوانم باز

تاج گلپونه های سوزان را

 

 ای بهار، ای بهار افسونگر

من سراپا خیال او شده ام

در جنون تو رفته ام از خویش

شعر و فریاد و آرزو شده ام

 

 

می خزم همچو مار تبداری

بر علفهای خیس تازهٔ سرد

آه با این خروش و این طغیان

دل گمراه من چه خواهد کرد ؟

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: فروغ فرخزاد, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ شنبه یازدهم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

خوشا کسیکه ز عشقش دمی رهائی نیست

غمش ز رندی و میلش به پارسائی نیست

 

دل رمیدهٔ شوریدگان رسوائی

شکسته‌ایست که در بند مومیائی نیست

 

ز فکر دنیی و عقبی فراغتی دارد

خداشناس که با خلقش آشنائی نیست

 

غلام همت درویش قانعم کو را

سر بزرگی و سودای پادشاهی نیست

 

مراد خود مطلب هر زمان ز حضرت حق

که بر در کرمش حاجت گدائی نیست

 

به کنج عزلت از آنروی گشته‌ام خرسند

که دیگرم هوس صحبت ریائی نیست

 

قلندریست مجرد عبید زاکانی

حریف خواجگی و مرد کدخدائی نیست

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه یازدهم بهمن ۱۳۹۳ توسط وحید نهال پروری

1693- بود در مرو شاه جان زالی

                              همچون زال جهان کهنسالی

                                                                روزی آمد ز خنجر ستمی

                                                                                            بر وی از یک دو لشکری المی

        از تظلم زبان چو خنجر کرد

                                  روی در رهگذار سنجر کرد

                                                               دید کز راه می‌رسد سنجر

                                                                                            برده از سرکشی به کیوان سر

  بانگ برداشت کای پریشان کار

                        کوش خود سوی سینه‌ریشان دار!

                                                           گوش سنجر چو آن نفیر شنید

                                                                                                 بارگی سوی گنده‌پیر کشید

     گفت کای پیرزن! چه افتادت

                              که ز گردون گذشت فریادت؟

                                                         گفت: «من رنجکش یکی زال‌ام

                                                                                                کمتر از صد به اندکی سال‌ام

  خفته در خانه‌ام سه چار یتیم

                             دلشان بهر نیم نان به دو نیم

                                                              غیر نان جوین نخورده طعام

                                                                                             کرده شیرین دهان ز میوه به نام

با من امسال گفت و گو کردند

                                      وز من انگور آرزو کردند

                                                          سوی ده جستم از وطن دوریی

                                                                                                تن نهادم به رنج مزدوری

   دستم اینک چو پنجهٔ مزدور

                                  ز آبله پر، چو خوشهٔ انگور

                                                          چون ز ده دستمزد خود ستدم

                                                                                               پر شد از آرزویشان سبدم

        با دل خرم و لب خندان

                                  رو نهادم به سوی فرزندان

                                                                  یک دو بیدادگر ز لشکر تو

                                                                                                  در ره عدل و ظلم یاور تو

    بر من خسته غارت آوردند

                                      سبدم ز آرزو تهی کردند

                                                         این چه شاهی و مملکتداری‌ست؟

                                                                                          در دل خلق، تخم غم کاری‌ست؟

 دست از عدل و داد داشته‌ای

                                  ظالمان بر جهان گماشته‌ای

                                                                 گرچه امروز نیست حد کسی

                                                                                                   که برآرد ز ظلم تو نفسی،

   چون هویدا شود سرای نهفت

                               چه جواب خدای خواهی گفت؟

                                                                  دی نبودت به تارک سر، تاج

                                                                                                      وز تو فردا اجل کند تاراج

 به یک امروزت این سرور، که چه؟

                           در سر این نخوت و غرور، که چه؟

                                                                         قبهٔ چتر تو گشت بلند

                                                                                                     سایهٔ ظلم بر جهان افگند

        تو نهاده به تخت، پشت فراغ

                                   میوهٔ عیش می‌خوری زین باغ

                                                                        بیوگان در فغان ز میوه‌بری

                                                                                               تو گشاده دهان به میوه‌خوری

    چشم بگشا! چون عاقبت‌بینان

                                         بنگر حال زار مسکینان!»

                                                                   شاه سنجر چون حال او دانست

                                                                                                 صبر بر حال خویش نتوانست

   دست بر رو نهاد و زار گریست!!!

                             گفت با خود که این چه کارگری‌ست؟

                                                                    تف برین خسروی و شاهی ما!!

                                                                                               تف برین زشتی و تباهی ما!!

      شرم ما باد از این جهانداری!!

                                      شرم ما باد از این جهانخواری!!

                                                                          ما قوی شاد و دیگران ناشاد!!

                                                                                                  ما خوش آباد و ملک، ناآباد!!

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ

اسلایدر