بهترين و زيباترين اشعار و قطعات فارسی
هر روز يک شعر زيبا The Best Persian Poems
نگارش در تاريخ پنجشنبه دهم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M269- شبی رسید که در آرزوی صبح امید

هزار عمر دگر باید انتظار کشید

 

در آسمان سحر ایستاده بود گمان

سیاه کرد مرا آسمان بی خورشید

 

هزار سال ز من دور شدستاره ی صبح

ببین کزین شب ظلمت جهان چه خواهد دید

 

دریغ جان فرورفتگان این دریا

که رفت در سر سودای صید مروارید

 

نبود در صدفی آن گوهر که می جستیم

صفای اشک تو باد ای خراب گنج امید

 

ندانم آن که دل و دین ما به سودا داد

بهای آن چه گرفت و به جای آن چه خرید

 

سیاه دستی آن ساقی منافق بین

که زهر ریخت به جام کسان به جای نبید

 

سزاست گر برود رود خون ز سینه ی دوست

که برق دشنه ی دشمن ندید و دست پلید

 

چه نقش باختی ای روزگار رنگ آمیز

که این سپید سیه گشت و آن سیاه سپید

 

کجاست آن که دگر ره صلای عشق زند

که جان ماست گروگان آن نوا و نوید

 

بیا که طبع جهان ناگزیر این عشق است

به جادویی نتوان کشت آتش جاوید

 

روان سیاه که آیینه دار خورشید است

ببین که از شب عمرش سپیده ای ندمید

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ پنجشنبه دهم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

بنوش لعل مذاب از زمردین اقداح

ببین که جوهر روحست در قدح یا راح

 

خوشا بروی سمن عارضان سیم اندام

عقیق ناب مروق ز سیمگران اقداح

 

بریز خون صراحی که در شریعت عشق

شدست خون حریفان سبیل و خمر مباح

 

بشوی دلق مرقع به آب دیدهٔ جام

که بی قدح نبود در صلاح و تو به صلاح

 

لب تو باده گساران روح را ساقیست

رخ تو خلوتیان صبوح را مصباح

 

در تو زمرهٔ ارباب شوق را منزل

غم تو مخزن اسرار عشق را مفتاح

 

فروغ روی چو ماه تو مشرق الانوار

کمند زلف سیاه تو قابض الارواح

 

دهد دو دیدهٔ من شرح مجمع البحرین

کند جمال تو تقریر فالق الاصباح

 

بساز بزم صبوحی کنون که خواجو را

لب تو جام صبوحست و طلعت تو صباح

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه دهم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1782- بزرگی داد یک درهم گدا را

                                    که هنگام دعا یاد آر ما را

                                                        یکی خندید و گفت این درهم خرد

                                                                                              نمی‌ارزید این بیع و شرا را

            روان پاک را آلوده مپسند

                                 حجاب دل مکن روی و ریا را

                                                               مکن هرگز بطاعت خودنمائی

                                                                                         بران زین خانه، نفس خودنما را

              بزن دزدان راه عقل را راه

                            مطیع خویش کن حرص و هوی را

                                                        چه دادی جز یکی درهم که خواهی

                                                                                         بهشت و نعمت ارض و سما را

           مشو گر ره شناسی، پیرو آز

                             که گمراهیست راه، این پیشوا را

                                                              نشاید خواست از درویش پاداش

                                                                                           نباید کشت، احسان و عطا را

       صفای باغ هستی، نیک کاریست

                                    چه رونق، باغ بیرنگ و صفا را

                                                               به نومیدی، در شفقت گشودن

                                                                                         بس است امید رحمت، پارسا را

        تو نیکی کن بمسکین و تهیدست

                               که نیکی، خود سبب گردد دعا را

                                                                 از آن بزمت چنین کردند روشن

                                                                                            که بخشی نور، بزم بی ضیا را

                      از آن بازوت را دادند نیرو

                                  که گیری دست هر بیدست و پا را

                                                                    از آن معنی پزشکت کرد گردون

                                                                                            که بشناسی ز هم درد و دوا را

           مشو خودبین، که نیکی با فقیران

                                       نخستین فرض بودست اغنیا را

                                                                       ز محتاجان خبر گیر، ایکه داری

                                                                                                       چراغ دولت و گنج غنا را

                             بوقت بخشش و انفاق، پروین

                                                       نباید داشت در دل جز خدا را

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه نهم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M268- دگر نگاه مگردان در آسمان کبود

کبوتران تو پر خسته آمدند فرود

 

به هر چه می نگرم با دریغ و بدرود است

شد آن زمان که جهان جمله مژده بود و درود

 

دریغ عهد شکر خواب و روزگار شباب

چنان گذشت که انگار هر چه بود نبود

 

چه نقش ها که به خون جگر زدیم و دریغ

کز آن پرند نگارین نه تار ماند و نه پود

 

سخن به سینه ی تنگم نمی زند چنگی

که گور گریه ی خاموش شد سرای سرود

 

چه رفت بر سر آن شهسوار دشت شفق

که خون همی چکد از سم این سمند کبود

 

بود که خرمن خاکسترش به باد رود

چو تنگ شد نفس آتش از تباهی دود

 

مباد سایه که جانت بماند از رفتار

که در روندگی دایم است هستی رود

 

تو را که گوش دل است و زبان جان خوش باش

که نازکان جهان راست با تو گفت و شنود

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ چهارشنبه نهم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

چو از جور رقیبان از در او بار می‌بستم

ره آمد شدن از گریه بر اغیار می‌بستم

 

خوش آن خاری که چون سنگش بسر میزد من از حسرت

چو گل میچیدم و بر گوشهٔ دستار می‌بستم

 

گشادم از در پیر مغان شد کاشکی ز اول

ز کف تسبیح می‌افکندم و زنار می‌بستم

 

در آمد میشدم صد بار افزون از در یاری

دل خود گر رضی بر صورت دیوار می‌بستم

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه نهم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1781- خمید نرگس پژمرده‌ای ز انده و شرم

                                    چو دید جلوهٔ گلهای بوستانی را

                                                                  فکند بر گل خودروی دیدهٔ امید

                                                                                             نهفته گفت بدو این غم نهانی را

     که بر نکرده سر از خاک، در بسیط زمین

                                     شدم نشانه بلاهای آسمانی را

                                                           مرا به سفرهٔ خالی زمانه مهمان کرد

                                                                                      ندیده چشم کس اینگونه میهمانی را

        طبیب باد صبا را بگوی از ره مهر

                                      که تا دوا کند این درد ناگهانی را

                                                              ز کاردانی دیروز من چه سود امروز

                                                                                          چو کار نیست، چه تاثیر کاردانی را

  به چشم خیرهٔ ایام هر چه خیره شدم

                                          ندید دیدهٔ من روی مهربانی را

                                                             من از صبا و چمن بدگمان نمیگشتم

                                                                                               زمانه در دلم افکند بدگمانی را

      چنان خوشند گل و ارغوان که پنداری

                                       خریده‌اند همه ملک شادمانی را

                                                                    شکستم و نشد آگاه باغبان قضا

                                                                                            نخوانده بود مگر درس باغبانی را

        بمن جوانی خود را بسیم و زر بفروش

                                   که زر و سیم کلید است کامرانی را

                                                                   جواب داد که آئین روزگار این ست

                                                                                      بسی بلند و پستی است زندگانی را

            بکس نداد توانائی این سپهر بلند

                                          که از پیش نفرستاد ناتوانی را

                                                                     هنوز تازه رسیدی و اوستاد فلک

                                                                                               نگفته بهر تو اسرار باستانی را

 در آن مکان که جوانی دمی و عمر شبی است

                                           بخیره میطلبی عمر جاودانی را

                                                      نهان هر گل و بهر سبزه‌ای دو صد معنی است

                                                                                           بجز زمانه نداند کس این معانی را

          ز گنج وقت، نوائی ببر که شبرو دهر

                                             برایگان برد این گنج رایگانی را

                                                                     ز رنگ سرخ گل ارغوان مشو دلتنگ

                                                                                           خزان سیه کند آن روی ارغوانی را

         گرانبهاست گل اندر چمن ولی مشتاب

                                           بدل کنند به ارزانی این گرانی را

                                                                         زمانه بر تن ریحان و لاله و نسرین

                                                                                               بسی دریده قباهای پرنیانی را

        من و تو را ببرد دزد چرخ پیر، از آنک

                                            ز دزد خواسته بودیم پاسبانی را

                                                                      چمن چگونه رهد ز آفت دی و بهمن

                                                                                             صبا چه چاره کند باد مهرگانی را

                      تو زر و سیم نگهدار کاندرین بازار

                                                  بسیم و زر نخریده است کس جوانی را

   

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه هشتم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M267- با این غروب از غم سبز چمن بگو

اندوه سبزه های پریشان به من بگو

 

اندیشه های سوخته ی ارغوان بین

رمز خیال سوختگان بی سخن بگو

 

آن شد که سر به شانه ی شمشاد می گذاشت

آغوش خاک و بی کسی نسترن بگو

 

شوق جوانه رفت ز یاد درخت پیر

ای باد نوبهار ز عهد کهن بگو

 

آن آب رفته باز نیاید به جوی خشک

با چشم تر ز تشنگی یاسمن بگو

 

از ساقیان بزم طربخانه ی صبوح

با خامشان غمزده ی انجمن بگو

 

زان مژده گو که صد گل سوری به سینه داشت

وین موج خون که می زندش در دهن بگو

 

سرو شکسته نقش دل ما بر آب زد

این ماجرا به آینه ی دل شکن بگو

 

آن سرخ و سبز سایه بنفش و کبود شد

سرو سیاه من ز غروب چمن بگو

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ سه شنبه هشتم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

چو اشک اندر دل فطرت تپیدم

تپیدم تا به چشم او رسیدم

 

درخش من ز مژگانش توان دید

که من بر برگ کاهی کم چکیدم

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه هشتم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1780- بنفشه صبحدم افسرد و باغبان گفتش

                                                        که بیگه از چمن آزرد و زود روی نهفت

                جواب داد که ما زود رفتنی بودیم

                                                    چرا که زود فسرد آن گلی که زود شکفت

       کنون شکسته و هنگام شام، خاک رهم

                                                    تو خود مرا سحر از طرف باغ خواهی رفت

          غم شکستگیم نیست، زانکه دایهٔ دهر

                                                                  بروز طفلیم از روزگار پیری گفت

         ز نرد زندگی ایمن مشو که طاسک بخت

                                                              هزار طاق پدید آرد از پی یک جفت

         به جرم یک دو صباحی نشستن اندر باغ

                                                              هزار قرن در آغوش خاک باید خفت

خوش آن کسیکه چو گل، یک دو شب به گلشن عمر

                                                       نخفت و شبرو ایام هر چه گفت، شنفت

   

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه هفتم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M266- حاصلی از هنر عشق تو جز حرمان نیست

آه ازین درد که جز مرگ منش درمان نیست

 

این همه رنج کشیدیم و نمی دانستیم

که بلاهای وصال تو کم از هجران نیست

 

آنچنان سوخته این خاک بلاکش که دگر

انتظار مددی از کرم باران نیست

 

به وفای تو طمع بستم و عمر از کف رفت

آن خطا را به حقیقت کم ازین تاوان نیست

 

این چه تیغ است که در هر رگ من زخمی ازوست

گر بگویم که تو در خون منی بهتان نیست

 

رنج دیرینه ی انسان به مداوا نرسید

علت آن است که بیمار و طبیب انسان نیست

 

صبر بر داغ دل سوخته باید چون شمع

لایق صحبت بزم تو شدن آسان نیست

 

تب و تاب غم عشقت دل دریا طلبد

هر تنگ حوصله را طاقت این توفان نیست

 

سایه صد عمر در این قصه به سر رفت و هنوز

ماجرای من و معشوق مرا پایان نیست

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ دوشنبه هفتم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

مگر شد سینه‌ام شب وادی طور

که در دل تابدم از شش جهت، نور

 

گمانم لیلة القدر است امشب

که شد چون روز روشن لیل دیجور

 

رموز رندی و اسرار مستی

بشیخ شهر گفتن نیست دستور

 

مگو با مرغ شب از نور خورشید

نیارد سرمه کس بر دیده‌ی کور

 

اگر منعت کند از می پرستی

مکن منعش بود بیچاره معذور

 

رسد گر بر مشامش نکهت می

بیفتد تا قیامت مست و مخمور

 

نهد گر بر سر دار فنا پا

اناالحق میسراید همچو منصور

 

ز میخواران نیارد کس نشانی

بود تا نرگس مست تو مستور

 

چنان از باده‌ی عشق تو مستم

که از مامست گردد آب انگور

 

گرفتار کمند زلف جانان

نداند شادی از غم ماتم از سور

 

به نیروی ریاضت، وحدت آخر

نکردی دیو سرکش را تو مقهور

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه هفتم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1779- بادی وزید و لانهٔ خردی خراب کرد

                              بشکست بامکی و فرو ریخت بر سری

                                                                    لرزید پیکری و تبه گشت فرصتی

                                                                                        افتاد مرغکی وز خون سرخ شد پری

      از ظلم رهزنی، ز رهی ماند رهروی

                                از دستبرد حادثه‌ای، بسته شد دری

                                                              از هم گسست رشتهٔ عهد و مودتی

                                                                                          نابود گشت نام و نشانی ز دفتری

    فریاد شوق دیگر از آن لانه برنخاست

                             و آن خار و خس فکنده شد آخر در آذری

                                                                   ناچیز گشت آرزوی چند ساله‌ای

                                                                                             دور اوفتاد کودک خردی ز مادری

   

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه ششم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M265- تن تو مطلع تابان روشنایی هاست

اگر روان تو زیباست از تن زیباست

 

شگفت حادثه ای نادر ست معجزه طبع

که در سراچه ی ترکیب چون تویی آراست

 

نه تاب تن که برون می زند ز پیراهن

که از زلال تنت جان روشنت پیداست

 

که این چراغ در آیینه ی تو روشن کرد؟

که آسمان و زمین غرق نور آن سیماست

 

ز باغ روی تو صد سرخ گل چرا ندمد

که آب و رنگ بهارت روانه در رگ هاست

 

مگر ز جان غزل آفریده اند تنت

که طبع تازه پرستم چنین بر او شیداست

 

نه چشم و دل که فرومانده در گریبانت

که روح شیفته ی آن دو مصرع شیواست

 

نگاه من ز میانت فرو نمی آید

هزار نکته ی باریک تر ز مو اینجاست

 

حریف وسعت عشق تو سینه ی سایه ست

چو آفتاب که آیینه دار او دریاست

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ یکشنبه ششم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

هر چند امیدی به وصال تو ندارم

یک لحظه رهایی ز خیال تو ندارم

 

 ای چشمه ی روشن منم آن سایه که نقشی

 در آینه ی چشم زلال تو ندارم

 

می دانی و می پرسیم ای چشم سخنگوی

 جز عشق جوابی به سوال تو ندارم

 

ای قمری هم نغمه درین باغ پناهی

جز سایه ی مهر پر و بال تو ندارم

 

 از خویش گریزانم و سوی تو شتابان

با این همه راهی به وصال تو ندارم 

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه ششم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1778- عالمی طعنه زد به نادانی

                               که بهر موی من دو صد هنر است

                                                                    چون توئی را به نیم جو نخرند

                                                                                                    مرد نادان ز چارپا بتر است

    نه تن این، بر دل تو بار بلاست

                               نه سر این، بر تن تو درد سر است

                                                                          بر شاخ هنر چگونه خوری

                                                                                    تو که کارت همیشه خواب و خور است

            نشود هیچگاه پیرو جهل

                                هر که در راه علم، رهسپر است

                                                                          نسزد زندگی و بی‌خبری

                                                                                       مرده است آنکه چون تو بیخبر است

        ره آزادگان، دگر راهی است

                                    مردمی را اشارتی دگر است

                                                                        راحت آنرا رسد که رنج برد 

                                                                                                 خرمن آنرا بود که برزگر است

          هنر و فضل در سپهر وجود

                                 عالم افروز چون خور و قمر است

                                                                        گر تو هفتاد قرن عمر کنی

                                                                                          هستیت هیچ و فرصتت هدر است

    سر ما را بسر بسی سوداست

                                       ره ما را هزار رهگذر است

                                                                نه شما را از دهر منظوری است

                                                                                          نه کسی را سوی شما نظر است

           همهٔ خلق، دوستان منند

                                   مگسانند هر کجا شکر است

                                                                      همچو مرغ هوا سبک بپرم

                                                                                           که مرا علم، همچو بال و پر است

           وقت تدبیر، دانشم یار است

                                   روز میدان، فضیلتم سپر است

                                                                     باغ حکمت، خزان نخواهد دید

                                                                                               هر زمان جلوه‌ایش تازه‌تر است

          همتراز وی گنج عرفان نیست

                             هر چه در کان دهر، سیم و زر است

                                                                     عقل، مرغ است و فکر دانهٔ او

                                                                                              جسم راهی و روح راهبر است

         هم ز جهل تو سوخت حاصل تو          

                           عمر چون پنبه، جهل چون شرر است

                                                                    صبح ما شامگه نخواهد داشت

                                                                                                     آفتاب شما به باختر است

              تو ز گفتار من بسی بتری

                                      آنچه گفتم هنوز مختصر است

                                                                     گفت ما را سر مناقشه نیست

                                                                                    این چه پر گوئی و چه شور و شر است

        بی سبب گرد جنگ و کینه مگرد

                                     که نه  هر جنگجوی را ظفر است

                                                             فضل، خود همچو مشک، غماز است

                                                                                       علم، خود همچو صبح، پرده در است

       چون بنائی است پست، خود بینی

                                    که نه‌اش پایه و نه بام و در است

                                                                      گفتهٔ بی عمل چو باد هواست

                                                                                                 ابره را محکمی ز آستر است

           هیچگه شمع بی فتیله نسوخت

                                   تا عمل نیست، علم بی اثر است

                                                                          خویش را خیره بی نظیر مدان

                                                                                                 مادر دهر را بسی پسر است

               اگرت دیده‌ایست، راهی پوی

                                     چند خندی بر آنکه بی بصر است

                                                                              نیکنامی ز نیک کاری زاد

                                                                                             نه ز هر نام، شخص نامور است

            خویشتن خواه را چه معرفتست

                                      شاخه عجب را چه برگ و بر است

                                                                             از سخن گفتن تو دانستم

                                                                                     که نه خشک اندرین سبد، نه تر است

            در تو برقی ز نور دانش نیست

                                            همه باد بروت بی ثمر است

                                                                            اگر این است فضل اهل هنر

                                                                                            خنکا آن کسی که بی هنر است

       

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه پنجم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M264- درین سرای بی کسی اگر سری در آمدی

هزار کاروان دل ز هر دری در آمدی

 

ز بس که بال زد دلم به سینه در هوای تو

اگر دهان گشودمی کبوتری در آمدی

 

سماع سرد بی غمان خمار ما نمی برد

به سان شعله کاشکی قلندری در آمدی

 

خوشا هوای آن حریف و آه آتشین او

که هر نفس ز سینه اش سمندری در آمدی

 

یکی نبود ازین میان که تیر بر هدف زند

دریغ اگر کمان کشی دلاوری در آمدی

 

اگر به قصد خون من نبود دست غم چرا

از آستین عشق او چون خنجری در آمدی

 

فروخلید در دلم غمی که نیست مرهمش

اگر نه خار او بدی به نشتری در آمدی

 

شب سیاه آینه ز عکس آرزو تهی ست

چه بودی از پری رخی ز چادری در آمدی

 

سرشک سایه یاوه شد درین کویر سوخته

اگر زمانه خواستی چه گوهری در آمدی

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ شنبه پنجم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

ماهیِ همیشه تشنه ام

در زلال لطف بیکرانِ تو

می برد مرا به هر کجا که میل اوست

موج دیدگان مهربان تو

زیر بال مرغکان خنده هات

زیر آفتاب داغ بوسه هات

                                      ای زلال پاک

           

جرعه جرعه جرعه می کشم ترا به کام خویش

تا که پُر شود تمام جان من ز جان تو

               ای همیشه خوب

                               ای همیشه آشنا

هر طرف که می کنم نگاه

تا همه کرانه های دور

عطر و خنده و ترانه می کند شنا

در میان بازوان تو

       

ماهی همیشه تشنه ام

ای زلال تابناک

یک نفس اگر مرا به حال خود رها کنی

ماهی تو جان سپرده روی خاک 

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه پنجم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1777- تا بکی جان کندن اندر آفتاب ای رنجبر

                                                       ریختن از بهر نان از چهر آب ای رنجبر

   زینهمه خواری که بینی زافتاب و خاک و باد

                                              چیست مزدت جز نکوهش یا عتاب ای رنجبر

        از حقوق پایمال خویشتن کن پرسشی

                                                  چند میترسی ز هر خان و جناب ای رنجبر

    جمله آنان را که چون زالو مکندت خون بریز

                                            وندران خون دست و پائی کن خضاب ای رنجبر

         دیو آز و خودپرستی را بگیر و حبس کن

                                                    تا شود چهر حقیقت بی حجاب ای رنجبر

       حاکم شرعی که بهر رشوه فتوی میدهد

                                                     کی دهد عرض فقیران را جواب ای رنجبر

              آنکه خود را پاک میداند ز هر آلودگی

                                                      میکند مردار خواری چون غراب ای رنجبر

   گر که اطفال تو بی شامند شبها باک نیست

                                                 خواجه تیهو می‌کند هر شب کباب ای رنجبر

     گر چراغت را نبخشیده‌است گردون روشنی

                                                    غم مخور، میتابد امشب ماهتاب ای رنجبر

                 در خور دانش امیرانند و فرزندانشان

                                                    تو چه خواهی فهم کردن از کتاب ای رنجبر

             مردم آنانند کز حکم و سیاست آگهند

                                                    کارگر کارش غم است و اضطراب ای رنجبر

      هر که پوشد جامهٔ نیکو بزرگ و لایق اوست

                                                       رو تو صدها وصله داری بر ثیاب ای رنجبر

جامه‌ات شوخ است و رویت تیره رنگ از گرد و خاک

                                                          از تو میبایست کردن اجتناب ای رنجبر

    هر چه بنویسند حکام اندرین محضر رواست

                                               کس نخواهد خواستن زیشان حساب ای رنجبر

   

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه چهارم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M263- شکسته وارم و دارم دلی درست هنوز

وفا نگر که دلم پای بست توست هنوز

 

به هیچ جام دگر نیست حاجت ای ساقی

که مست مستم از آن جرعه ی نخست هنوز

 

چنین نشسته بع خاکم مبین که در طلبت

سمند همت ما چابک است و چست هنوز

 

به آب عشق توان شست پاک دست از جان

چه عاشق است که دست از جهان نشست هنوز

 

ز کار دیده و دل سایه بر مدار امید

گلی اگرچه ازین اشک و خون نرست هنوز

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ جمعه چهارم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

جز گه و گند و کثافت چیزی

اندر این شهر ندیدم بنده

 

هر کجا شهر مسلمانان است

از گه و گند بود آکنده

 

گه به گور پدر آنکه نوشت

کیر بر کس زن خواننده

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه چهارم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1776- با دوک خویش، پیرزنی گفت وقت کار

                                                        کاوخ! ز پنبه ریشتنم موی شد سفید

    از بس که بر تو خم شدم و چشم دوختم

                                                           کم نور گشت دیده‌ام و قامتم خمید

                     ابر آمد و گرفت سر کلبهٔ مرا

                                                        بر من گریست زار که فصل شتا رسید

 جز من که دستم از همه چیز جهان تهیست

                                                      هر کس که بود، برگ زمستان خود خرید

        بی زر، کسی بکس ندهد هیزم و زغال

                                                            این آرزوست گر نگری، آن یکی امید

              بر بست هر پرنده در آشیان خویش

                                                          بگریخت هر خزنده و در گوشه‌ای خزید

                    نور از کجا به روزن بیچارگان فتد

                                                                 چون گشت آفتاب جهانتاب ناپدید

                     از رنج پاره دوختن و زحمت رفو

                                                                   خونابهٔ دلم ز سر انگشتها چکید

              یک جای وصله در همهٔ جامه‌ام نماند

                                                         زین روی وصله کردم، از آن رو ز هم درید

               دیروز خواستم چو بسوزن کنم نخی

                                                               لرزید بند دستم و چشمم دگر ندید

        من بس گرسنه خفتم و شبها مشام من

                                                                 بوی طعام خانهٔ همسایگان شنید

                ز اندوه دیر گشتن اندود بام خویش

                                                             هر گه که ابر دیدم و باران، دلم طپید

         پرویزنست سقف من، از بس شکستگی

                                                              در برف و گل چگونه تواند کس آرمید

                هنگام صبح در عوض پرده، عنکبوت

                                                                  بر بام و سقف ریخته‌ام تارها تنید

                   در باغ دهر بهر تماشای غنچه‌ای

                                                                  بر پای من بهر قدمی خارها خلید

                      سیلابهای حادثه بسیار دیده‌ام

                                                           سیل سرشک زان سبب از دیده‌ام دوید

         دولت چه شد که چهره ز درماندگان بتافت

                                                                      اقبال از چه راه ز بیچارگان رمید

                پروین، توانگران غم مسکین نمیخورند

                                                         بیهوده‌اش مکوب که سرد است این حدید

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه سوم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M262- تو می روی و دل ز دست می رود

مرو که با تو هر چه هست می رود

 

دلی شکستی و به هفت آسمان

هنوز بانگ این شکست می رود

 

کجا توان گریخت زین بلای عشق

که بر سر من از الست می رود

 

نمی خورد غم خمار عاشقان

که جام ما شکست و مست می رود

 

از آن فراز و این فرود غم مخور

زمانه بر بلند و پست می رود

 

بیا که جان سایه بی غمت مباد

وگرنه جان غم پرست می رود

 

شب غم تو نیز بگذرد ولی

درین میان دلی ز دست می رود

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ پنجشنبه سوم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

هرچند که رنگ و روی زیباست مرا،

چون لاله رخ و چو سَرْو بالاست مرا،

 

معلوم نشد که در طَرَبخانهٔ خاک

نقّاشِ ازل بهرِ چه آراست مرا؟

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه سوم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1775- به نومیدی، سحرگه گفت امید

                               که کس ناسازگاری چون تو نشنید

                                                               بهر سو دست شوقی بود بستی

                                                                                              بهر جا خاطری دیدی شکستی

           کشیدی بر در هر دل سپاهی

                                 ز سوزی، ناله‌ای، اشکی و آهی

                                                              زبونی هر چه هست و بود از تست

                                                                                               بساط دیده اشک آلود از تست

        بس است این کار بی تدبیر کردن

                                        جوانان را بحسرت پیر کردن

                                                                        بدین تلخی ندیدم زندگانی

                                                                                                     بدین بی مایگی بازارگانی

                 نهی بر پای هر آزاده بندی

                                       رسانی هر وجودی را گزندی

                                                                      باندوهی بسوزی خرمنی را

                                                                                             کشی از دست مهری دامنی را

            غبارت چشم را تاریکی آموخت

                                 شرارت ریشهٔ اندیشه را سوخت

                                                                    دو صد راه هوس را چاه کردی

                                                                                                          هزاران آرزو را آه کردی

          ز امواج تو ایمن، ساحلی نیست

                                    ز تاراج تو فارغ، حاصلی نیست

                                                              مرا در هر دلی، خوش جایگاهیست

                                                                                                بسوی هر ره تاریک راهیست

                 دهم آزردگانرا مومیائی

                                            شوم در تیرگیها روشنائی

                                                                           دلی را شاد دارم با پیامی

                                                                                                     نشانم پرتوی را با ظلامی

       عروس وقت را آرایش از ماست

                                   بنای عشق را پیدایش از ماست

                                                                         غمی را ره ببندم با سروری

                                                                                                    سلیمانی پدید آرم ز موری

           بهر آتش، گلستانی فرستم

                                  بهر سر گشته، سامانی فرستم

                                                           خوش آن رمزی که عشقی را نوید است

                                                                                         خوش آن دل کاندران نور امید است

      بگفت ایدوست، گردشهای دوران

                                     شما را هم کند چون ما پریشان

                                                                         مرا با روشنائی نیست کاری

                                                                                                که ماندم در سیاهی روزگاری

             نه یکسانند نومیدی و امید

                                   جهان بگریست بر من، بر تو خندید

                                                                           در آن مدت که من امید بودم

                                                                                                   بکردار تو خود را می‌ستودم

          مرا هم بود شادیها، هوسها

                                           چمنها، مرغها، گلها، قفسها

                                                                             مرا دلسردی ایام بگداخت

                                                                                           همان ناسازگاری، کار من ساخت

           چراغ شب ز باد صبحگه مرد

                                    گل دوشینه یکشب ماند و پژمرد

                                                                        سیاهیهای محنت جلوه‌ام برد

                                                                                           درشتی دیدم و گشتم چنین خرد

          شبانگه در دلی تنگ آرمیدم

                                   شدم اشکی و از چشمی چکیدم

                                                                             ندیدم ناله‌ای بودم سحرگاه

                                                                                              شکنجی دیدم و گشتم یکی آه

       تو بنشین در دلی کاز غم بود پاک

                                        خوشند آری مرا دلهای غمناک

                                                                    چو گوی از دست ما بردند فرجام

                                                                                           چه فرق ار اسب توسن بود یا رام

                    گذشت امید و چون برقی درخشید

                                               هماره کی درخشید برق امید

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه دوم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M261- بگردید، بگردید، درین خانه بگردید

دیرن خانه غریبند، غریبانه بگردید

 

یکی مرغ چمن بود که جفت دل من بود

جهان لانه ی او نیست پی لانه بگردید

 

یکی ساقی مست است پس پرده نشسته ست

قدح پیش فرستاد که مستانه بگردید

 

یکی لذت مستی ست، نهان زیر لب کیست؟

ازین دست بدان دست چو پیمانه بگردید

 

یکی مرغ غریب است که باغ دل من خورد

به دامش نتوان یافت، پی دانه بگردید

 

نسیم نفس دوست به من خورد و چه خوشبوست

همین جاست، همین جاس، همه خانه بگردید

 

نوایی نشنیده ست که از خویش رمیده ست

به غوغاش مخوانید، خموشانه بگردید

 

سرشکی که بر آن خاک فشاندیم بن تاک

در این جوش شراب است، به خمخانه بگردید

 

چه شیرین و چه خوشبوست، کجا خوابگه اوست؟

پی آن گل پر نوش چو پروانه بگردید

 

بر آن عق بخندید که عشقش نپسندید

در این حلقه ی زنجیر چو دیوانه بگردید

 

درین کنج غم آباد نشانش نتوان دید

اگر طالب گنجید به ویرانه بگردید

 

کلید در امید اگر هست شمایید

درین قفل کهن سنگ چچو دندانه بگردید

 

رخ از سایه نهفته ست، به افسون که خفته ست؟

به خوابش نتوان دید، به افسانه بگردید

 

تن او به تنم خورد، مرا برد، مرا برد

گرم باز نیاورد، به شکرانه بگردید

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ چهارشنبه دوم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

پس آنگه که خاک زمین داد بوس

چنین پاسخ آورد فرفوریوس

 

که تا دور باشد خرامش پذیر

تو بادی جهان داور دور گیر

 

سر از داد تو بر متاباد دهر

که داد تو بیداد را کرد قهر

 

ز پرسیدن شاه ایزد شناس

چنان در دل آمد مرا از قیاس

 

کزان پیشتر کاینجهان شد پدید

جهان آفرین جوهری آفرید

 

ز پروردن فیض پروردگار

به آبی شد آن جوهر آبدار

 

دو نیمه شد آن آب جوهر گشای

یکی زیر و دیگر زبر یافت جای

 

به طبع آن دو نیمه چو کافور و مشک

یکی نیمه‌تر گشت و یک نیمه خشک

 

ز تری یکی نیمه جنبش پذیر

ز خشکی دگر نیمه آرام گیر

 

شد آن آب جنبش‌پذیر آسمان

شد این آرمیده زمین در زمان

 

خرد تا بدینجاست کوشش نمای

برون زین خط اندیشه را نیست جای

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه دوم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1774- روزی گذشت پادشهی از گذرگهی

                                                   فریاد شوق بر سر هر کوی و بام خاست

           پرسید زان میانه یکی کودک یتیم

                                                   کاین تابناک چیست که بر تاج پادشاست

 آن یک جواب داد چه دانیم ما که چیست

                                                         پیداست آنقدر که متاعی گرانبهاست

        نزدیک رفت پیرزنی کوژپشت و گفت

                                                       این اشک دیدهٔ من و خون دل شماست

 ما را به رخت و چوب شبانی فریفته است

                                                      این گرگ سالهاست که با گله آشناست

  آن پارسا که ده خرد و ملک، رهزن است

                                                          آن پادشا که مال رعیت خورد گداست

           بر قطرهٔ سرشک یتیمان نظاره کن

                                                          تا بنگری که روشنی گوهر از کجاست

پروین، به کجروان سخن از راستی چه سود

                                                       کو آنچنان کسی که نرنجد ز حرف راست

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه یکم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M260- ای ماه شبی مونس خلوتگه ما باش

در آینه ی اهل نظر چهره نما باش

 

کار دل ما بین که گره در گره افتاد

گیسو بگشا و بنشین، کارگشا باش

 

جامی ز لب خویش به مستان غمت بخش

گو کام دل سوخته ای چند روا باش

 

ای روح مسیحا نفسی در نی ما دم

در سینه یاین خالی خاموش نوا باش

 

چشمم چو قدح بر لب نوشت نگران است

ای ساقی سرمست شبی نیز مرا باش

 

مستیم و ندانیم شب از چند گذشته ست

پرکن قدحی دیگر و بی چون و چرا باش

 

ای دل ز سر زلف بتان کار بیاموز

با این همه زنجیر به رقص آی و رها باش

 

چون خال که بر کنج لب یار خوش افتاد

ای نکته تو هم در دهن دوست بجا باش

 

آیینه ی ما زنگ کدورت نپذیرد

ای غم به رخ سایه سرشکی ز صفا باش

 

تا زنده دلان داروی دل از تو بجویند

ای شعر دل انگیز همان مهرگیا باش

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ سه شنبه یکم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

زمین به ولوله بنشست

 زمان به هلهله برخاست

 پرند سبز درختان باغ را آراست

 شکوفه ها بشکفت

شکوفه های شکوفان

و با صدای رسا آسمان پهناور

 رساترین طنین را

 به چرخ چارم خواند

 و این شگون مظفر را

از این من آلوده این من خاکی

به آن فرشته

 سرشته ز خوی افلاکی

به آن نشانه خوبی

به آن یگانه ترین کسان درودی گفت

به وسعت همه آبهای دریاها

به وسعت پاکی

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه یکم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1773- بی روی دوست، دوش شب ما سحر نداشت

                                                                  سوز و گداز شمع و من و دل اثر نداشت

                            مهر بلند، چهره ز خاور نمینمود

                                                                       ماه از حصار چرخ، سر باختر نداشت

                       آمد طبیب بر سر بیمار خویش، لیک

                                                                     فرصت گذشته بود و مداوا ثمر نداشت

                   دانی که نوشداروی سهراب کی رسید

                                                                         آنگه که او ز کالبدی بیشتر نداشت

                 دی، بلبلی گلی ز قفس دید و جانفشاند

                                                                              بار دگر امید رهائی مگر نداشت

                            بال و پری نزد چو بدام اندر اوفتاد

                                                                       این صید تیره روز مگر بال و پر نداشت

                        پروانه جز بشوق در آتش نمیگداخت

                                                                   میدید شعله در سر و پروای سر نداشت

                        بشنو ز من، که ناخلف افتاد آن پسر

                                                                  کز جهل و عجب، گوش به پند پدر نداشت

                        خرمن نکرده توده کسی موسم درو

                                                                       در مزرعی که وقت عمل برزگر نداشت

                       من اشک خویش را چو گهر پرورانده‌ام

                                                                         دریای دیده تا که نگوئی گهر نداشت

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه سی و یکم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M259-  در هفت آسمان جو نداری ستاره ای

ای دل کجا روی که بود راه چاره ای

 

حالی نماند تا بزنی فالی ای رفیق

خمی کجاست تا بکنی استخاره ای

 

هر پاره ی دلم لب زخمی ست خون فشان

جز خون چه می رود ز دل پاره پاره ای

 

از موج خیز حادثه ها مأمنی نماند

کشتی کجا برم به امید کناره ای

 

دیدار دلفروز تو عمر دوباره بود

اینک شب جدایی و مرگ دوباره ای

 

از چین ابروی تو دلم شور می زند

کاین تیغ کج به خون که دارد اشاره ای

 

گر نیست تاب سوختنت گرد ما مگرد

که آتش زند به خرمن هستی شراره ای

 

در بحر ما هر آینه جز بیم غرق نیست

آن به کزین میانه بگیری کناره ای

 

ای ابر غم ببار و دل از گریه باز کن

ماییم و سرگذشت شب بی ستاره ای

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ دوشنبه سی و یکم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

در بندم از آن دو زلف بند اندر بند

نالانم از آن عقیق قند اندر قند

 

ای وعدهٔ فردای تو پیچ اندر پیچ

آخر غم هجران تو چند اندر چند

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه سی و یکم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1772- مرغی نهاد روی بباغی ز خرمنی

                                        ناگاه دید دانهٔ لعلی به روزنی

                                                               پنداشت چینه‌ایست، بچالاکیش ربود

                                                                                       آری، نداشت جز هوس چینه چیدنی

 چون دید هیچ نیست فکندش بخاک و رفت

                                    زینسانش آزمود! چه نیک آزمودنی

                                                          خواندش گهر به پیش که من لعل روشنم

                                                                                            روزی باین شکاف فتادم ز گردنی

   چون من نکرده جلوه‌گری هیچ شاهدی

                                      چون من نپرورانده گهر هیچ معدنی

                                                                       ما را فکند حادثه‌ای، ورنه هیچگاه

                                                                                           گوهر چو سنگریزه نیفتد به برزنی

  با چشم عقل گر نگهی سوی من کنی

                                          بینی هزار جلوه بنظاره کردنی

                                                            در چهره‌ام ببین چه خوشیهاست و تابهاست

                                                                                               افتاده و زبون شدم از اوفتادنی

     خندید مرغ و گفت که با این فروغ و رنگ

                                       بفروشمت اگر بخرد کس، به ارزنی

                                                                     چون فرق در و دانه تواند شناختن

                                                                                   آن کو نداشت وقت نگه، چشم روشنی

    در دهر بس کتاب و دبستان بود، ولیک

                                   درس ادیب را چکند طفل کودنی

                                                               اهل مجاز را ز حقیقت چه آگهیست

                                                                                           دیو آدمی نگشت به اندرز گفتنی

      آن به که مرغ صبح زند خیمه در چمن

                              خفاش را بدیده چه دشتی، چه گلشنی

                                                                     دانا نجست پرتو گوهر ز مهره‌ای

                                                                                    عاقل نخواست پاکی جان خوش از تنی

                    پروین، چگونه جامه تواند برید و دوخت

                                                       آنکس که نخ نکرده بیک عمر سوزنی

                  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه سی ام فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M258- باز آی دلبرا که دلم بی قرار توست

وین جان بر لب آمده در انتظار توست

 

در دست این خمار غمم هیچ چاره نیست

جز باده ای که در قدح غمگسار توست

 

ساقی به دست باش که این مست می پرست

چون خم ز پا نشست و هنوزش خمار توست

 

هر سوی موج فتنه گرفته ست و زین میان

آسایشی که هست مرا در کنار توست

 

سیری مباد سوخته ی تشنه کام را

تا جرعه نوش چشمه ی شیرین گوار توست

 

بی چاره دل که غارت عشقش به باد داد

ای دیده خون ببار که این فتنه کار توست

 

هرگز ز دل امید گل آوردنم نرفت

این شاخ خشک زنده به بوی بهار توست

 

ای سایه صبر کن که برآید به کام دل

آن آرزو که در دل امیدوار توست

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ یکشنبه سی ام فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

برد آن فرشته صورت نیکو نهاد ما

                                    ما را ز یاد خویش و جهان را ز یاد ما

گیرم میانهٔ من و او داوری کنند

                                    از یار ما چگونه توان خواست داد ما

نه مرد انتقامم و نه اهل کینه‌ام

                                    بدرود باد دشمن نیکو نهاد ما

یاران برون کنید ازین سینه کینه را

                                    کز دود غم سیه نشود روح شاد ما

از خون ما هم ار شده جامی دو نوش کن

                                    تا بگذرد ز بام فلک نوشباد ما

آن طره را به چاک گریبان رها مکن

                                    تا شام ما گرو برد از بامداد ما

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه سی ام فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1771- بارید ابر بر گل پژمرده‌ای و گفت

                                    کاز قطره بهر گوش تو آویزه ساختم

                                                                     از بهر شستن رخ پاکیزه‌ات ز گرد

                                                                                                 بگرفتم آب پاک ز دریا و تاختم

 خندید گل که دیر شد این بخشش و عطا

                                       رخساره‌ای نماند، ز گرما گداختم

                                                                    ناسازگاری از فلک آمد، وگرنه من

                                                                                         با خاک خوی کردم و با خار ساختم

         ننواخت هیچگاه مرا، گرچه بیدریغ

                                   هر زیر و بم که گفت قضا، من نواختم

                                                                تا خیمهٔ وجود من افراشت بخت گفت

                                                                                             کاز بهر واژگون شدنش برفراختم

          دیگر ز نرد هستیم امید برد نیست

                                     کاز طاق و جفت، آنچه مرا بود باختم

                                                                   منظور و مقصدی نشناسد بجز جفا

                                                                                         من با یکی نظاره، جهان را شناختم

   

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و نهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M257- کیست که از دو چشم من در تو نگاه می کند

آینه ی دل مرا همدم آه می کند

 

شاهد سرمدی تویی وین دل سالخورد من

عشق هزار ساله را بر تو گواه می کند

 

ای مه و مهر روز و شب آینه دار حسن تو

حسن، جمال خویش را در تو نگاه می کند

 

دل به امید مرهمی کز تو به خسته ای رسد

ناله به کوه می برد شکوه به ماه می کند

 

باد خوشی که می وزد از سر موج باده ات

کوه گران غصه را چون پر کاه می کند

 

آن که به رسم کجروان سر ز خط تو می کشد

هر رقمی که می زند نامه سیاه می کند

 

مایه ی عیش و خوش دلی در غم اوست سایه جان

آن که غمش نمی خورد عمر تباه می کند

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ شنبه بیست و نهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

دروغین است ...

چشمت همه آهن

پایت همه تردید

دستت همه کاغذ ...

*

این فردا که فراز ِ دار می بینی

قلبِ بزرگ ماست ...

دریا درون سینه ام جاری ست

با قایق تردید ،

با ارتفاع موج ها ، شلّاق

در من همه فانوس ها

                   خاموش می شوند

گل ها معلق در فضا

یکریز می گریند

سنگین ِ یک چیدن

                 سر پنجه ی بی اعتنای ِ توست

و قلبِ مغموم کبوترها

در اصطکاک لحظه های دام

با سرخی ِ شفاف

در انتظار مهربانی های چشمانند ...

*

پایت همه خسته ،

دستت همه بسته ،

در من طنین آبشاران نیست

در درست های تو

              دنیا دروغین است ...

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و نهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1770- وقت سحر، به آینه‌ای گفت شانه‌ای

                                                      کاوخ! فلک چه کجرو و گیتی چه تند خوست

            ما را زمانه رنجکش و تیره روز کرد

                                                         خرم کسیکه همچو تواش طالعی نکوست

           هرگز تو بار زحمت مردم نمیکشی

                                                           ما شانه می‌کشیم بهر جا که تار موست

               از تیرگی و پیچ و خم راههای ما

                                                             در تاب و حلقه و سر هر زلف گفتگوست

              با آنکه ما جفای بتان بیشتر بریم

                                                       مشتاق روی تست هر آنکسی که خوبروست

        گفتا هر آنکه عیب کسی در قفا شمرد

                                                            هر چند دل فریبد و رو خوش کند عدوست

           در پیش روی خلق بما جا دهند از انک

                                                                ما را هر آنچه از بد و نیکست روبروست

          خاری بطعنه گفت چه حاصل ز بو و رنگ

                                                        خندید گل که هرچه مرا هست رنگ و بوست

         چون شانه، عیب خلق مکن موبمو عیان

                                                            در پشت سر نهند کسی را که عیبجوست

          زانکس که نام خلق بگفتار زشت کشت

                                                                دوری گزین که از همه بدنامتر هموست

                ز انگشت آز، دامن تقوی سیه مکن

                                                              این جامه چون درید، نه شایستهٔ رفوست

                از مهر دوستان ریاکار خوشتر است

                                                               دشنام دشمنی که چو آئینه راستگوست

              آن کیمیا که میطلبی، یار یکدل است

                                                                      دردا که هیچگه نتوان یافت، آرزوست

    پروین، نشان دوست درستی و راستی است

                                                                     هرگز نیازموده، کسی را مدار دوست

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و هشتم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M256- کجایی ای که دلم بی تو در تب و تاب است

چه بس خیال پریشان به چشم بی خواب است

 

به ساکنان سلامت خبر که خواهد برد

که باز کشتی ما در میان غرقاب است

 

ز چشم خویش گرفتم قیاس کار جهان

که نقش مردم حق بین همیشه بر آب است

 

به سینه سر محبت نهان کنید که باز

هزار تیر بلا در کمین احباب است

 

ببین در آینه داری ثبات سینهی ما

اگر چه با دل لرزان به سان سیماب است

 

بر آستان وفا سر نهاده ایم و هنوز

اگر امید گشایش بود ازین باب است

 

قدح ز هر که گرفتم به جز خمار نداشت

مرید ساقی خویشم که باده اش ناب است

 

مدار چشم امید از چراغدار سپهر

سیاه گوشه ی زندان چه جای مهتاب است

 

زمانه کیفر بیداد سخت خواهد داد

سزای رستم بد روز مرگ سهراب است

 

عقاب ها به هوا پر گشاده اند و دریغ

که این نمایش پرواز نقش در قاب است

 

در آرزوی تو آخر به باد خواهد رفت

چنین که جان پریشان سایه بی تاب است

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ جمعه بیست و هشتم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

نان و حلوا چیست ای شوریده سر؟

متقی خود را نمودن بهر زر

 

دعوی زهد از برای عز و جاه

لاف تقوی، از پی تعظیم شاه

 

تو نپنداری کزین لاف و دروغ

هرگز افتد نان تلبیست به دوغ؟

 

خرده بینانند در عالم بسی

واقفند از کار و بار هر کسی

 

زیرکانند از یسار و از یمین

از پی رد و قبول، اندر کمین

 

با همه خودبینی و کبر و منی

لاف تقوی و عدالت می‌زنی

 

سر به سر، کار تو در لیل و نهار

سعی در تحصیل جاه و اعتبار

 

دین فروشی، از پی مال حرام

مکر و حیله، بهر تسخیر عوام

 

خوردن مال شهان، با زرق و شید

گاه خبث عمرو، گاهی خبث زید

 

وین عدالت با وجود این صفات

هست دائم، برقرار و برثبات!

 

بر سرش، داخل نگردد «لا» و «لیس»

این عدالت هست کوه بوقبیس

 

می‌نیابد اختلال از هیچ چیز

چون وضوی محکم «بی‌بی تمیز»

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و هشتم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1769- شنیده‌اید که آسایش بزرگان چیست:

                                     برای خاطر بیچارگان نیاسودن

                                                                بکاخ دهر که آلایش است بنیادش

                                                                                           مقیم گشتن و دامان خود نیالودن

        همی ز عادت و کردار زشت کم کردن 

                                  هماره بر صفت و خوی نیک افزودن

                                                                  ز بهر بیهده، از راستی بری نشدن

                                                                                            برای خدمت تن، روح را نفرسودن

           برون شدن ز خرابات زندگی هشیار

                                         ز خود نرفتن و پیمانه‌ای نپیمودن

                                                            رهی که گمرهیش در پی است نسپردن

                                                                                    دریکه فتنه‌اش اندر پس است نگشودن

          

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و هفتم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M255- امروز نه آغاز و نه انجام جهان است

امی بس غم و شادی که پس پرده نهان است

 

گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری

دانی که رسیدن هنر گام زمان است

 

تو رهرو دیرینه ی سر منزل عشقی

بنگر که ز خون تو به هر گام نشان است

 

آبی که بر آسود زمینش بخورد زود

دریا شود آن رود که پیوسته روان است

 

باشد که یکی هم به نشانی بنشیند

بس تیر که در چله ی این کهنه کمان است

 

از روی تو دل کندنم آموخت زمانه

این دیده از آن روست که خونابه فشان است

 

دردا و دریغا که در این بازی خونین

بازیچه ی ایام دل آدمیان است

 

دل بر گذر قافله ی لاله و گل داشت

این دشت که پامال سواران خزان است

 

روزی که بجنبد نفس باد بهاری

بینی که گل و سبزه کران تا به کران است

 

ای کوه تو فریاد من امروز شنیدی

دردی ست درین سینه که همزاد جهان است

 

از داد و داد آن همه گفتند و نکردند

یارب چه قدر فاصله ی دست و زبان است

 

خون می چکد از دیده در این کنج صبوری

این صبر که من می کنم افشردن جان است

 

از راه مرو سایه که آن گوهر مقصود

گنجی ست که اندر قدم راهروان است

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و هفتم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

نامت شنوم، دل ز فرح زنده شود

حال من از اقبال تو فرخنده شود

 

وز غیر تو هر جا سخن آید به میان

خاطر به هزار غم پراگنده شود

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

 


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و هفتم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1768- جهاندیده کشاورزی بدشتی

                                       بعمری داشتی زرعی و کشتی

                                                                     بوقت غله، خرمن توده کردی

                                                                                                  دل از تیمار کار آسوده کردی

      ستمها میکشید از باد و از خاک

                                        که تا از کاه میشد گندمش پاک

                                                                       جفا از آب و گل میدید بسیار

                                                                                               که تا یک روز می انباشت انبار

     سخنها داشت با هر خاک و بادی

                                            بهنگام شیاری و حصاری

                                                                  سحرگاهی هوا شد سرد زانسان

                                                                                                که از سرما بخود لرزید دهقان

             پدید آورد خاشاکی و خاری

                                   شکست از تاک پیری شاخساری

                                                                         نهاد آن هیمه را نزدیک خرمن

                                                                                                   فروزینه زد، آتش کرد روشن

      چو آتش دود کرد و شعله سر داد

                                           بناگه طائری آواز در داد

                                                                  که ای برداشته سود از یکی شصت

                                                                                         درین خرمن مرا هم حاصلی هست

              نشاید کآتش اینجا برفروزی

                                        مبادا خانمانی را بسوزی

                                                                   بسوزد گر کسی این آشیانرا

                                                                                               چنان دانم که میسوزد جهان را

             اگر برقی بما زین آذر افتد

                                   حساب ما برون زین دفتر افتد

                                                           بسی جستم بشوق از حلقه و بند

                                                                                       که خواهم داشت روزی مرغکی چند

    هنوز آن ساعت فرخنده دور است

                                هنوز این لانه بی بانگ سرور است

                                                                        ترا زین شاخ آنکو داد باری

                                                                                                     مرا آموخت شوق انتظاری

      بهر گامی که پوئی کامجوئیست

                                         نهفته، هر دلی را آرزوئیست

                                                                        توانی بخش، جان ناتوان را

                                                                                                   که بیم ناتوانیهاست جان را

   

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و ششم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M254- دلم گرفته خدا را تو دلگشایی کن

من آمدم به امیدت تو هم خدایی کن

 

به بوی دلکش زلفت که این گره بگشای

دل گرفته ی ما بین و دلگشایی کن

 

دلی چو آینه دارم نهاده بر سر دست

ببین به گوشه ی چشمی و خودنمایی کن

 

ز روزگار میاموز بی وفایی را

خدای را که دگر ترک بی وفایی کن

 

بلای کینه ی دشمن کشیده ام ای دوست

تو نیز با دل من طاقت آزمایی کن

 

شکایت شب هجران که می تواند گت

حکایت دل ما با نی کسایی کن

 

بگو به حضرت استاد ما به یاد توایم

تو نیز یادی از آن عهد آشنایی کن

 

نوای مجلس عشاق نغمه ی دل ماست

بیا و با غزل سایه همنوایی کن

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و ششم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

خم ابروی ا و در جان فزائی

طراز آستین دلربائی

 

خدا از لطف محضش آفریده

به نام ایزد زهی لطف خدائی

 

به غمزه چشم مستش کرده پیدا

رسوم مستی و سحر آزمائی

 

ز کوی او غباری کاورد باد

کند در چشم جانها توتیائی

 

چو بنماید رخ چون ماه تابان

برو پیشش گدائی کن گدائی

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و ششم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1767- کبوتر بچه‌ای با شوق پرواز

                                  بجرئت کرد روزی بال و پر باز

                                                               پرید از شاخکی بر شاخساری

                                                                                              گذشت از بامکی بر جو کناری

     نمودش بسکه دور آن راه نزدیک

                             شدش گیتی به پیش چشم تاریک

                                                           ز وحشت سست شد بر جای ناگاه

                                                                                                ز رنج خستگی درماند در راه

      گه از اندیشه بر هر سو نظر کرد

                                   گه از تشویش سر در زیر پر کرد

                                                                  نه فکرش با قضا دمساز گشتن

                                                                                                 نه‌اش نیروی زان ره بازگشتن

    نه گفتی کان حوادث را چه نامست

                                      نه راه لانه دانستی کدامست

                                                                نه چون هر شب حدیث آب و دانی

                                                                                            نه از خواب خوشی نام و نشانی

             فتاد از پای و کرد از عجز فریاد

                                        ز شاخی مادرش آواز در داد

                                                                  کزینسان است رسم خودپسندی

                                                                                                  چنین افتند مستان از بلندی

                  بدن خردی نیاید از تو کاری

                                           به پشت عقل باید بردباری

                                                                       ترا پرواز بس زودست و دشوار

                                                                                               ز نو کاران که خواهد کار بسیار

              بیاموزندت این جرئت مه و سال

                                           همت نیرو فزایند، هم پر و بال

                                                                  هنوزت دل ضعیف و جثه خرد است

                                                                                              هنوز از چرخ، بیم دستبرد است

                هنوزت نیست پای برزن و بام

                                            هنوزت نوبت خواب است و آرام

                                                                        هنوزت انده بند و قفس نیست

                                                                                         بجز بازیچه، طفلان را هوس نیست

                نگردد پخته کس با فکر خامی

                                              نپوید راه هستی را به گامی

                                                                              ترا توش هنر میباید اندوخت

                                                                                                  حدیث زندگی میباید آموخت

                بباید هر دو پا محکم نهادن

                                          از آن پس، فکر بر پای ایستادن

                                                                         پریدن بی پر تدبیر، مستی است

                                                                                       جهان را گه بلندی، گاه پستی است

         به پستی در، دچار گیر و داریم

                                     ببالا، چنگ شاهین را شکاریم

                                                                من اینجا چون نگهبانم و تو چون گنج

                                                                                                     ترا آسودگی باید، مرا رنج

         تو هم روزی روی زین خانه بیرون

                                          ببینی سحربازیهای گردون

                                                                        از این آرامگه وقتی کنی یاد

                                                                                                 که آبش برده خاک و باد بنیاد

            نه‌ای تا زاشیان امن دلتنگ

                                     نه از چوبت گزند آید، نه از سنگ

                                                                           مرا در دامها بسیار بستند

                                                                                                 ز بالم کودکان پرها شکستند

          گه از دیوار سنگ آمد گه از در

                                     گهم سرپنجه خونین شد گهی سر

                                                                      نگشت آسایشم یک لحظه دمساز

                                                                                              گهی از گربه ترسیدم، گه از باز

           هجوم فتنه‌های آسمانی

                                 مرا آموخت علم زندگانی

                                                             نگردد شاخک بی بن برومند

                                                                                         ز تو سعی و عمل باید، ز من پند

   

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و پنجم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M253- یارا حقوق صحبت یاران نگاه دار

باهمرهان وفا کن و پیمان نگاه دار

 

در راه عشق گر برود جان ما چه باک

ای دل تو آن عزیز تر از جان نگاه دار

 

محتاج یک کرشمه ام ای مایه ی امید

این عشق را ز آفتت حرمان نگاه دار

 

ما با امید صبح وصال تو زنده ایم

ما را ز هول این شب هجران نگاه دار

 

مپسند یوسف من اسیر برادران

پروای پیر کلبه ی احزان نگاه دار

 

بازم خیال زلف تو ره زد خدای را

چشم مرا ز خواب پریشان نگاه دار

 

ای دل اگر چه بی سر و سامان تر از تو نیست

چون سایه سر رها کن و سامان نگاه دار

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و پنجم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

ره عشاق بی ما و من آمد

ورای عالم جان و تن آمد

 

درین ره چون روی کژ چون روی راست

که اینجا غیر ره بین رهزن آمد

 

رهی پیش من آمد بی نهایت

که بیش از وسع هر مرد و زن آمد

 

هزارن قرن گامی می‌توان رفت

چه راه راست این که در پیش من آمد

 

شود اینجا کم از طفل دو روزه

اگر صد رستم در جوشن آمد

 

درین ره عرش هر روزی به صد بار

ز هیبت با سر یک سوزن آمد

 

درین ره هست مرغان کاسمانشان

درون حوصله یک ارزن آمد

 

رهی است آیینه وارآن کس که در رفت

هم او در دیدهٔ خود روشن آمد

 

کسی کو اندرین ره دانه‌ای یافت

سپهری خوشه‌چین خرمن آمد

 

نهان باید که داری سر این راه

که خصمت با تو در پیراهن آمد

 

کسی را گر شود گویی بیانش

ازین سر باخبر تر دامن آمد

 

کسی مرد است کین سر چون بدانست

نه مستی کرد ونه آبستن آمد

 

علاج تو درین ره تا تویی تو

چو شمعت سوختن یا مردن آمد

 

بمیر از خویش تا زنده بمانی

که بی شک گرد ران با گردن آمد

 

دل عطار سر دوستی یافت

ولی وقتی که خود را دشمن آمد

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و پنجم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1766- ای خوش اندر گنج دل زر معانی داشتن

                                                           نیست گشتن، لیک عمر جاودانی داشتن

             عقل را دیباچهٔ اوراق هستی ساختن

                                                                       علم را سرمایهٔ بازارگانی داشتن

     کشتن اندر باغ جان هر لحظه‌ای رنگین گلی

                                                                وندران فرخنده گلشن باغبانی داشتن

                    دل برای مهربانی پروراندن لاجرم

                                                                جان بتن تنها برای جانفشانی داشتن

             ناتوانی را به لطفی خاطر آوردن بدست

                                                                          یاد عجز روزگار ناتوانی داشتن

               در مدائن میهمان جغد گشتن یکشبی

                                                                پرسشی از دولت نوشیروانی داشتن

                   صید بی پر بودن و از روزن بام قفس

                                                                     گفتگو با طائران بوستانی داشتن

   

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و چهارم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M252- من نه خود می روم، او مرا می کشد

کاو سرگشته را کهربا می کشد

 

چون گریبان ز چنگش رها می کنم

دامنم را به قهر از قفا می کشد

 

دست و پا می زنم می رباید سرم

سر رها می کنم دست و پا می کشد

 

گفتم این عشق اگر واگذارد مرا

گفت اگر واگذارم وفا می کشد

 

گفتم این گوش تو خفته زیر زبان

حرف ناگفته را از خفا می کشد

 

گفت از آن پیش تر این مشام نهان

بوی اندیشه را در هوا می کشد

 

لذت نان شدن زیر دندان او

گندمم را سوی آسیا می کشد

 

سایه ی او شدم چون گریزم ازو؟

در پی اش می روم تا کجا می کشد

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و چهارم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

کیوان چو قران به برج خاکی افگند

زاحداث زمانه را به پاکی افگند

 

اجلال تو را ضؤ سماکی افگند

اعدای تو را سوی مغاکی افگند

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و چهارم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1765- ای خوشا خاطر ز نور علم مشحون داشتن

                                                              تیرگیها را ازین اقلیم بیرون داشتن

             همچو موسی بودن از نور تجلی تابناک

                                                        گفتگوها با خدا در کوه و هامون داشتن

               پاک کردن خویش را ز آلودگیهای زمین

                                                     خانه چون خورشید در اقطار گردون داشتن

                       عقل را بازارگان کردن ببازار وجود

                                                        نفس را بردن برین بازار و مغبون داشتن

             بی حضور کیمیا، از هر مسی زر ساختن

                                                         بی وجود گوهر و زر، گنج قارون داشتن

               گشتن اندر کان معنی گوهری عالمفروز

                                                          هر زمانی پرتو و تابی دگرگون داشتن

                  عقل و علم و هوش را بایکدیگر آمیختن

                                               جان و دل را زنده زین جانبخش معجون داشتن

                   چون نهالی تازه، در پاداش رنج باغبان

                                                   شاخه‌های خرد خویش از بار، وارون داشتن

                   هر کجا دیوست، آنجا نور یزدانی شدن

                                                   هر کجا مار است، آنجا حکم افسون داشتن

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و سوم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M251- دل شکسته ی ما همچو آینه پاک است

بهای درنشود گم اگرچه در خاک است

 

ز چاک پیرهن یوسف آشکارا شد

که دست و دیده ی پاکیزه دامنان پاک است

 

نگر که نقش سپید و سیه رهت نزند

که این دو اسبه ی ایام سخت چالاک است

 

قصور عقل کجا و قیاس قامت عشق

تو هرقبا که بدوزی به قدر ادراک است

 

سحر به باغ درآ کز زبان بلبل مست

بگویمت که گریبان گل چرا چاک است

 

رواست گر بگشاید هزار چشمه ی اشک

چنین که داس تو بر شاخه های این تاک است

 

ز دوست آنچه کشیدم سزای دشمن بود

فغان ز دوست که در دشمنی چه بی باک است

 

صفای چشمه ی روشن نگاه دار ای دل

اگر چه از همه سو تند باد خاشاک است

 

صدای توست که بر می زند ز سینه ی من

کجایی ای که جهان از تو پر ز پژواک است

 

غروب و گوشه ی زندان و بانگ مرغ غریب

بنال سایه که هنگام شعر غمناک است

 

دل حزینم ازین ناله ی نهفته گرفت

بیا که وقت صفیری ز پرده ی راک است

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و سوم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

آهی کشید غم زده پیری سیپد موی،

افکند صبحگاه در آیینه چون نگاه

در لا به لای موی چو کافور خویش دید:

                                                  یک تار مو سیاه؛

در دیدگان مضطربش اشک حلقه زد

در خاطرات تیره و تاریک خود دوید

سی سال پیش نیز در آیینه دیده بود

                                                 یک تار مو سپید؛

در هم شکست چهره محنت کشیده اش،

دستی به موی خویش فرو برد و گفت: «وای»!

اشکی به روی آیینه افتاد و ناگهان

                                        بگریست های های؛

دریای خاطرات زمان گذشته بود،

هر قطره ای که بر رخ آیینه می چکید

در کام موج ، ناله جانسوز خویش را

                                           از دور می شنید.

طوفان فرونشست... ولی دیدگان پیر،

می رفت باز در دل دریا به جست و جو...

در آب های تیره اعماق، خفته بود:

                                               یک مشت آرزو!

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و سوم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1764- ای خوش از تن کوچ کردن، خانه در جان داشتن

                                                                    روی مانند پری از خلق پنهان داشتن

           همچو عیسی بی پر و بی بال بر گردون شدن

                                                                 همچو ابراهیم در آتش گلستان داشتن

                     کشتی صبر اندرین دریا افکندن چو نوح

                                                                  دیده و دل فارغ از آشوب طوفان داشتن

                          در هجوم ترکتازان و کمانداران عشق

                                                                         سینه‌ای آماده بهر تیرباران داشتن

                          روشنی دادن دل تاریک را با نور علم

                                                               در دل شب، پرتو خورشید رخشان داشتن

                        همچو پاکان، گنج در کنج قناعت یافتن

                                                                     مور قانع بودن و ملک سلیمان داشتن

   

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و دوم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M250- آه کز تاب دل سوخته جان می سوزد

ز آتش دل چه بگویم که زبان می سوزد

 

یارب این رخنه ی دوزخ به رخ ما که گشود؟

که زمین در تب و تاب است و زمان می سوزد

 

دود برخاست ازین تیر که در سینه نشست

مکن ای دوست که آن دست و کمان می سوزد

 

مگر این دشت شقایق دل خونین من است؟

که چنین در غم آن سروروان می سوزد

 

آتشی در دلم انداخت و عالم بو برد

خام پنداشت که این عود نهان می سوزد

 

لذت عشق و وفا بین که سپند دل من

بر سر آتش غم رقص کنان می سوزد

 

گریه ی ابر بهارش چه مدد خواهد کرد؟

دل سرگشته که چون برگ خزان می سوزد

 

سایه خاموش کزین جان پر آتش که مراست

آه را گر بدهم راه جهان می سوزد

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ شنبه بیست و دوم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

تیره گون شد کوکب بخت همایون فال من

واژگون گشت از سپهر واژگون اقبال من

 

خنده بیگانگان دیدم نگفتم درد دل

آشنایا با تو گویم گریه دارد حال من

 

با تو بودم ای پری روزی که عقل از من گریخت

گر تو هم از من گریزی وای بر احوال من

 

روزگار اینسان که خواهد بی کس و تنها مرا

سایه هم ترسم نیاید دیگر از دنبال من

 

قمری بی آشیانم بر لب بام وفا

دانه و آبم ندادی مشکن آخر بال من

 

بازگرداندم عنان عمر با خیل خیال

خاطرات کودکی آمد به استقبال من

 

خرد و زیبا بودی و زلف پریشان تو بود

از کتاب عشق اوراق سیاه فال من

 

ای صبا گر دیدی آن مجموعه گل را بگو

خوش پراکندی ز هم شیرازه آمال من

 

کار و کوشش را حوالت گر بود با کارساز

شهریارا حل مشکلها کند حلال من

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و دوم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1763- ای خوشا سودای دل از دیده پنهان داشتن

                                                                مبحث تحقیق را در دفتر جان داشتن

               دیبه‌ها بی کارگاه و دوک و جولا بافتن

                                                              گنجها بی پاسبان و بی نگهبان داشتن

                   بنده فرمان خود کردن همه آفاق را

                                                             دیو بستن، قدرت دست سلیمان داشتن

                  در ره ویران دل، اقلیم دانش ساختن

                                                                  در ره سیل قضا، بنیاد و بنیان داشتن

                 دیده را دریا نمودن، مردمک را غوصگر

                                                                   اشک را مانند مروارید غلطان داشتن

           از تکلف دور گشتن، ساده و خوش زیستن

                                                               ملک دهقانی خریدن، کار دهقان داشتن

                   رنجبر بودن، ولی در کشتزار خویشتن

                                                                وقت حاصل خرمن خود را بدامان داشتن

              روز را با کشت و زرع و شخم آوردن بشب

                                                                 شامگاهان در تنور خویشتن نان داشتن

              سربلندی خواستن در عین پستی، ذره‌وار

                                                                  آرزوی صحبت خورشید رخشان داشتن

    

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و یکم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M249- ما قصه ی دل جز به بر یار نبردیم

و ز یار شکایت سوی اغیار نبردیم

 

معلوم نشد صدق دل و سر محبت

تا این سر سودازده بر دار نبردیم

 

ما را چه غم سود و زیان است که هرگز

سودای تو را برسر بازار نبردیم

 

با حسن فروشان بهل این گرمی بازار

ما یوسف خود را به خریدارنبردیم

 

ای دوست که آنصبح دل افروز خوشت باد

یاد آر که ما جان ز شب تار نبردیم

 

سرسبزی آن خرمن گل باد اگر چند

از باغ تو جز سرزنش خار نبردیم

 

بی رنگی ام از چشم تو انداخت اگر نه

کی خون دلی بود که در کار نبردیم

 

تا روشنی چشم و دل سایه از آن روست

از آینه ای منت دیدار نبردیم

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ جمعه بیست و یکم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

اگر هزار بشیر آمد و نذیر آمد

محمد است که بی مثل و بی نظیر آمد

 

مزاج عالمیان چون به شور و شر گردید

به خیر جامعه خیرالبشر بشیر آمد

 

به دور پادشه عادلی که پیش درش

قصور عالیۀ قیصری قصیر آمد

 

زآسمان رسالت بتافت ختم رسل

که چرخ معدلت از طلعتش منیر آمد

 

عقول ناقصه از شرم دم فرو بستند

که عقل کامل و کل در سخن دلیر آمد

 

به قدرت صمدی در صنم شکست افتاد

که دور سلطنت واحد قدیر آمد

 

بساط ظلم برافتاد از بسیط زمین

بشیر عدل الهی چو بر سریر آمد

 

نخست مرد خدایی که دست بیعت داد

رسول را به صباح و مسا ظهیر آمد

 

علی ولی خدا صاحب ولایت بود

که به‌هر نصرت حق ناصر و نصیر آمد

 

بدان مثابه که هارون وزیر موسی بود

علی معین رسول آمد و وزیر آمد

 

به پاس خدمت پیمان، شه ولایت شد

که مست جام ولا از خم غدیر آمد

 

علی به خدمت اسلام فضل سبقت داشت

که پاس خدمت دیرینه ناگزیر آمد

 

علی ز روز صغر از کبار امت بود

اگرچه در شمر سال و مه صغیر آمد

 

وصایت علی آموخت حکمتی ما را

که بر حکومت اقوام دلپذیر آمد

 

که پیشوایی ملت نصیب مردانی است

که سبق خدمتشان بر جوان و پیر آمد

 

کسی است رهبر آزادگان که از سر جان

گذشت در ره آزادی و اسیر آمد

 

اسیر نفس نشد یک نفس علی ولی

نشد اسیر که بر مؤمنین امیر آمد

 

امیر خلق کجا و اسیر نفس کجا

که سربلند نشد هر که سر به زیر آمد

 

علی نداد به باطل حقی ز بیت‌المال

که از حساب و کتاب خدا خبیر آمد

 

علی نخورد غذایی که سیر برخیزد

مگر که سیر خورد آن که نیم سیر آمد

 

علی غنی نشد الا به یمن دولت فقر

که دولتش به طرفداری فقیر آمد

 

علی ستم نکشید و حقیر ظالم نشد

نشد حقیر که ظالم برش حقیر آمد

 

علی ز مظلمهٔ خلق سخت می‌ترسید

که حق به مظلمۀ خلق سختگیر آمد

 

درود باد بر آن ملتی که رهبر وی

چنین باشد مقام و چنین خطیر آمد

 

غدیر خم نه همین عید مذهبی ماراست

که عید ملی ما نیز در غدیر آمد

 

به مهر آل علی غاصب از عجم بگریخت

به دوستی علی شو که دستگیر آمد

 

درود باد بر ایران که نقش تاریخش

ز مهر آل علی نقش هر ضمیر آمد

 

درود باد بر ایران که انتقام علی

ز روبهان بگرفت و به کام شیر آمد

 

سخن به مدح علی کس نگفت چون سرمد

اگر هزار سراینده و دبیر آمد

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و یکم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1762- ای خوشا مستانه سر در پای دلبر داشتن

                                                              دل تهی از خوب و زشت چرخ اخضر داشتن

                 نزد شاهین محبت بی پر و بال آمدن

                                                                          پیش باز عشق آئین کبوتر داشتن

         سوختن بگداختن چون شمع و بزم افروختن

                                                                          تن بیاد روی جانان اندر آذر داشتن

                  اشک را چون لعل پروردن بخوناب جگر

                                                                         دیده را سوداگر یاقوت احمر داشتن

             هر کجا نور است چون پروانه خود را باختن

                                                              هر کجا نار است خود را چون سمندر داشتن

                      آب حیوان یافتن بیرنج در ظلمات دل

                                                                     زان همی نوشیدن و یاد سکندر داشتن

                    از برای سود، در دریای بی پایان علم

                                                                         عقل را مانند غواصان، شناور داشتن

                    گوشوار حکمت اندر گوش جان آویختن

                                                                        چشم دل را با چراغ جان منور داشتن

                      در گلستان هنر چون نخل بودن بارور

                                                                           عار از ناچیزی سرو و صنوبر داشتن

                 از مس دل ساختن با دست دانش زر ناب

                                                                         علم و جان را کیمیا و کیمیاگر داشتن

                     همچو مور اندر ره همت همی پا کوفتن

                                                             چون مگس همواره دست شوق بر سر داشتن

   

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیستم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M248- چه غریب ماندی ای دل! نه غمی، نه غمگساری

نه به انتظار یاری، نه ز یار انتظاری

 

غم اگر به کوه گویم بگریزد و بریزد

که دگر بدین گرانی نتوان کشید باری

 

چه چراغ چشم دارد از شبان و روزان

که به هفت آسمانش نه ستاره ای ست باری

 

دل من! چه حیف بودی که چنین ز کار ماندی

چه هنر به کار بندم که نماند وقت کاری

 

نرسید آن ماهی که به تو پرتوی رساند

دل آبگینه بشکن که نماند جز غباری

 

همه عمر چشم بودم که مگر گلی بخندد

دگر ای امید خون شو که فرو خلید خاری

 

سحرم کشیده خنجر که، چرا شبت نکشته ست

تو بکش که تا نیفتد دگرم به شب گذاری

 

به سرشک همچو باران ز برت چه برخورم من؟

که چو سنگ تیره ماندی همه عمر بر مزاری

 

چو به زندگان نبخشی تو گناه زندگانی

بگذار تا بمیرد به بر تو زنده واری

 

نه چنان شکست پشتم که دوباره سر بر آرم

منم آن درخت پیری که نداشت برگ و باری

 

سر بی پناه پیری به کنار گیر و بگذر

که به غیر مرگ دیر نگشایدت کناری

 

به غروب این بیابان بنشین غریب و تنها

بنگر وفای یاران که رها کنند یاری

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیستم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

گله‌ای دارم از تو و گله‌ای

که نگنجد به هیچ حوصله‌ای

 

گله‌ای دود در دماغم از آن

گله‌ای باد بر چراغم از آن

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیستم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1761- به لاله نرگس مخمور گفت وقت سحر

                                                         که هر که در صف باغ است صاحب هنریست

                 بنفشه مژدهٔ نوروز میدهد ما را

                                                                  شکوفه را ز خزان وز مهرگان خبریست

    بجز رخ تو که زیب و فرش ز خون دل است

                                                         بهر رخی که درین منظر است زیب و فریست

               جواب داد که من نیز صاحب هنرم

                                                               درین صحیفه ز من نیز نقشی و اثریست

                  میان آتشم و هیچگه نمیسوزم

                                                                هماره بر سرم از جور آسمان شرریست

           علامت خطر است این قبای خون آلود

                                                          هر آنکه در ره هستی است در ره خطریست

                بریخت خون من و نوبت تو نیز رسد

                                                                  بدست رهزن گیتی هماره نیشتریست

          خوش است اگر گل امروز خوش بود فردا

                                                                ولی میان ز شب تا سحر گهان اگریست

                 از آن، زمانه بما ایستادگی آموخت

                                                                  که تا ز پای نیفتیم، تا که پا و سریست

              یکی نظر به گل افکند و دیگری بگیاه

                                                        ز خوب و ز شب چه منظور، هر که را نظریست

           نه هر نسیم که اینجاست بر تو میگذرد

                                                           صبا صباست، به هر سبزه و گلش گذریست

       میان لاله و نرگس چه فرق، هر دو خوشند

                                                     که گل بطرف چمن هر چه هست عشوه‌گریست

          تو غرق سیم و زر و من ز خون دل رنگین

                                                         بفقر خلق چه خندی، تو را که سیم و زریست

             ز آب چشمه و باران نمی‌شود خاموش

                                                              که آتشی که در اینجاست آتش جگریست

                      هنر نمای نبودم بدین هنرمندی

                                                                     سخن حدیث دگر، کار قصه دگریست

               گل از بساط چمن تنگدل نخواهد رفت

                                                               بدان دلیل که مهمان شامی و سحریست

                    تو روی سخت قضا و قدر ندیدستی

                                                                        هنوز آنچه تو را مینماید آستریست

                    از آن، دراز نکردم سخن درین معنی

                                                                       که کار زندگی لاله کار مختصریست

                  خوش آنکه نام نکوئی بیادگار گذاشت

                                                                  که عمر بی ثمر نیک، عمر بی ثمریست

                    کسیکه در طلب نام نیک رنج کشید

                                                                اگر چه نام و نشانیش نیست، ناموریست

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه نوزدهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M247- برسان باده که غم روی نمود ای ساقی

این شبیخون بلا باز چه بود ای ساقی

 

حالیا نقش دل ماست در آیینه ی جام

تا چه رنگ آورد این چرخ کبود ای ساقی

 

دیدی آن یار که بستیم صد امید در او

چون به خون دل ما دست گشود ای ساقی

 

تیره شد آتش یزدانی ما از دم دیو

گرچه در چشم خود انداخته دود ای ساقی

 

تشنه ی خون زمین است فلک، وین مه نو

کهنه داسی ست که بس کشته درود ای ساقی

 

منتی نیست اگر روز و شبی بیشم داد

چه ازو کاست و بر من چه فزود ای ساقی

 

بس که شستیم به خوناب جگر جامه ی جان

نه ازو تار به جا ماند و نه پود ای ساقی

 

حق به دست دل من بود که در معبد عشق

سر به غیر تو نیاورد فرود ای ساقی

 

این لب و جام پی گردش می ساخته اند

ورنه بی می و لب جام چه سود ای ساقی

 

در فروبند که چون سایه در این خلوت غم

با کسم نیست سر گفت و شنود ای ساقی

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ چهارشنبه نوزدهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

فردا اگر ز راه نمی آمد

من تا ابد کنار تو می ماندم

من تا ابد ترانهٔ عشقم را

در آفتاب عشق تو می خواندم

 

 

در پشت شیشه های اتاق تو

آن شب نگاه سرد سیاهی داشت

دالان دیدگان تو در ظلمت

گویی به عمق روح تو راهی داشت

 

 

لغزیده بود در مِه آیینه

تصویر ما شکسته و بی آهنگ

موی تو رنگ ساقهٔ گندم بود

موهای من ، خمیده و قیری رنگ

 

 

رازی درون سینهٔ من می سوخت

می خواستم که با تو سخن گوید

اما صدایم از گره کوته بود

در سایه ، بوته هیچ نمی روید

 

 

ز آنجا نگاه خستهٔ من پر زد

آشفته گرد پیکر من چرخید

در چارچوب قاب طلایی رنگ

چشم مسیح بر غم من خندید

 

 

دیدم اتاق درهم و مغشوش است

در پای من کتاب تو افتاده

سنجاقهای گیسوی من آنجا

بر روی تختخواب تو افتاده

 

 

از خانهٔ بلوری ماهی ها

دیگر صدای آب نمی آمد

فکر چه بود گربهٔ پیر تو

کاو را به دیده خواب نمی آمد

 

 

بار دگر نگاه پریشانم

برگشت لال و خسته به سوی تو

می خواستم که با تو سخن گوید

اما خموش ماند به روی تو

 

 

آنگاه ستارگان سپید اشک

سو سو زدند در شب مژگانم

دیدم که دستهای تو چون ابری

آمد به سوی صورت حیرانم

 

 

دیدم که بال گرم نفسهایت

ساییده شد به گردن سرد من

گویی نسیم گمشده ای پیچید

در بوته های وحشی ِ درد من

 

 

دستی درون سینهٔ من می ریخت

سرب سکوت و دانهٔ خاموشی

من خسته زین کشاکش درد آلود

رفتم به سوی شهر فراموشی

 

 

بردم ز یاد اندُه فردا را

گفتم سفر فسانهٔ تلخی بود

نا گه به روی زندگیم گسترد

آن لحظهٔ طلایی عطر آلود

 

 

آن شب من از لبان تو نوشیدم

آوازهای شاد طبیعت را

آن شب به کام عشق من افشاندی

ز آن بوسه قطرهٔ ابدیت را 

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه نوزدهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1760- همی با عقل در چون و چرائی

                                        همی پوینده در راه خطائی

                                                                      همی کار تو کار ناستوده است

                                                                                                   همی کردار بد را میستائی

                  گرفتار عقاب آرزوئی

                                           اسیر پنجهٔ باز هوائی

                                                                    کمین گاه پلنگ است این چراگاه

                                                                                               تو همچون بره غافل در چرائی

      سرانجام، اژدهای تست گیتی

                                       تو آخر طعمهٔ این اژدهائی

                                                                      ازو بیگانه شو، کاین آشنا کش

                                                                                                       ندارد هیچ پاس آشنائی

 جهان همچون درختست و تو بارش

                                  بیفتی چون در آن دیری بپائی

                                                                      ازین دریای بی کنه و کرانه

                                                                                                   نخواهی یافتن هرگز رهائی

       ز تیر آموز اکنون راستکاری

                                    که مانند کمان فردا دوتائی

                                                                بترک حرص گوی و پارسا شو

                                                                                              که خوش نبود طمع با پارسائی

 چه حاصل از سر بی فکرت و رای

                                  چه سود از دیدهٔ بی روشنائی

                                                                  نهنگ ناشتا شد نفس، پروین

                                                                                                     بباید کشتنش از ناشتائی

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه هجدهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M246- ای دوست شاد باش که شادی سزای توست

این گنج مزد طاقت رنج آزمای توست

 

صبح امید و پرتو دیدار و بزم مهر

ای دل بیا که این همه اجر وفای توست

 

این باد خوش نفس به مراد تو می وزد

رقص درخت و عشو ی گل در هوای توست

 

شب را چه زهره کز سر کوی تو بگذرد؟

کان آفتاب سایه شکن در سرای توست

 

خوش می برد تو را به سر چشمه ی مراد

این جست و جو که در قدم رهگشای توست

 

ای بلبل حزین که تپیدی به خون خویش

یاد تو خوش که خنده ی گل خون بهای توست

 

دیدی دلا که خون تو آخر هدر نشد

کاین رنگ و بوی گل همه از نافه های توست

 

پنهان شدی چو خنده در این کوهسار و باز

هر سو گذار قافله های صدای توست

 

از آفتاب گرمی دست تو می چشم

برخیز کاین بهار گل افشان برای توست

 

با جان سایه گرچه در آمیختی چو غم

ای دوست شاد باش که شادی سزای توست

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ سه شنبه هجدهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

آنکه شیران را کشیدی در شطن

وانکه پیلان را نشاندی در عطن

 

وانکه جاکردی بفرق فرقدین

بلکه بالاتر ز فرقد یا پرن

 

نی همین اقلیم ظاهر راشه است

هست میر ما ظهر مع ما بطن

 

نی همین مهرجهان را صورت است

ملک معنی را بود پرتوفکن

 

خاتم الملک سمی الخاتم

قلبه مرآت ذات ذی المنن

 

الذی خیر القرون قرنه

قرن ذی القرنین و الویس قرن

 

شاهدان کاورده تاریخ جلوس

عهده خیر قرون کلک من

 

چون نهد در رزمگه پاخصم را

در بنای هستی افتد بومهن

 

در خراسان یک شرر قهرش کنند

مرغزاران هری شد مرغزن

 

چارمین شاه است از قاجار کو

علت غائی بود زان چار تن

 

شد چهل سال و نگفت اسرار مدح

لیک حسن شه بود پیمان شکن

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ سه شنبه هجدهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1759- سود خود را چه شماری که زیانکاری

                                                       ره نیکان چه سپاری که گرانباری

         تو به خوابی، که چنین بیخبری از خود

                                                          خفته را آگهی از خود نبود، آری

              بال و پر چند زنی خیره، نمی‌بینی

                                                      که تو گنجشک صفت در دهن ماری

                    بر بلندی چو سپیدار چه افزائی

                                                          بارور باش، تو نخلی نه سپیداری

    چیست این جسم که هر لحظه کشی بارش

                                              چیست این جیفه که چون جانش خریداری

                      طینت گرگ بر آن شد که بیازارد

                                                                ز گزندش نرهی گرش نیازاری

                            اهرمن را سخنان تو نترساند

                                                              که تو کردار نداری، همه گفتاری

                          بزبونی گرویدی و زبون گشتی

                                                           تو سیه طالع این عادت و هنجاری

                           دل و دین تو ربودند و ندانستی

                                                           دین چه فرمان دهدت؟ بندهٔ دیناری

                       غم گمراهی و پستی نخوری هرگز

                                                                     ز ره نفس اگر پای نگهداری

                            ماند آنکس که بجا نام نکو دارد

                                                         تو پس از خویش ز نیکی چه بجا داری

                      تا که سرگشتهٔ این پست گذرگاهی

                                                               هر چه افلاک کند با تو، سزاواری

                            دامن آلوده مکن، چونکه ز پاکانی

                                                               بندهٔ نفس مشو، چونکه ز احراری

                              جان تو پاک سپردست بتو ایزد

                                                                همچنان پاک ببایدش که بسپاری

                        وقت بس تنگ بود، ای سره بازرگان

                                                                    کالهٔ خود بخر اکنون که ببازاری

                         سپرو جوشن عقل از چه تبه کردی

                                                                     تو بمیدان جهان از پی پیکاری

                                     بود بازوت توانا و نکوشیدی

                                                                   کاهلی بیخ تو بر کند، نه ناچاری

                            چرخ دندان تو بشمرد نخستین روز

                                                             چه بهیچش نشماری و چه بشماری

                           کمتری جوی گر افزون طلبی، پروین

                                                               که همیشه ز کمی خاسته بسیاری

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه هفدهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M245- باغبان مژده ی گل می شنوم از چمنت

قاصدک کو که سلامی برساند ز منت؟

 

وقت آن است که با نغمه ی مرغان سحر

پر و بالی بگشایی به هوای وطنت

 

خون دل خوردن و دلتنگ نشستن تا چند؟

دیگر ای غنچه برون آر سر از پیرهنت

 

آبت از چشمه ی دل داده ام، ای باغ امید

که به صد عشوه بخندند گل و یاسمنت

 

بوی پیراهن یوسف ز صبا می شنوم

مژده ای دل که گلستان شده بیت الحزنت

 

بر لبت مژده ی آزادی ما می گذرد

جان صد مرغ گرفتار فدای دهنت

 

دوستان بر سر پیمان درست اند، بیا

که نگون باد سر دشمن پیمان شکنت

 

خود به زخم تبر خلق در آمد از پای

آن که می خواست کزین خاک کند ریشه کنت

 

بشنو از سبزه که در گوش گل تازه چه گفت

با بهار آمدی، ای به ز بهار آمدنت

 

بنشین در غزل سایه که چون آیت عشق

از سر صدق بخوانند به هر انجمنت

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ دوشنبه هفدهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

از تن چو برفت جان پاک من و تو،

خشتی دو نهند بر مَغاکِ من و تو؛

 

و آنگه زِ برایِ خشتِ گورِ دگران،

در کالبدی کشند خاکِ من و تو.

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه هفدهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1758- تو بلند آوازه بودی، ای روان

                                     با تن دون یار گشتی دون شدی

                                                                      صحبت تن تا توانست از تو کاست

                                                                                             تو چنان پنداشتی کافزون شدی

     بسکه دیگرگونه گشت آئین تن

                                       دیدی آن تغییر و دیگرگون شدی

                                                                         جای افسون کردن مار هوی

                                                                                     زین فسونسازی تو خود افسون شدی

        اندرون دل چو روشن شد ز تو

                                        شمع خود بگرفتی و بیرون شدی

                                                                               آخر کارت بدزدید آسمان

                                                                                                 این کلاغ دزد را صابون شدی

              با همه کار آگهی و زیر کی

                                            اندرین سوداگری مغبون شدی

                                                                            درس آز آموختی و ره زدی

                                                                                               وام تن پذرفتی و مدیون شدی

         نور نور بودی، نار پندارت بکشت

                                 پیش از این چون بودی، اکنون چون شدی

                                                                          گنج امکانی و دل گنجور تست

                                                                                                در تن ویرانه زان مدفون شدی

             ملک آزادی چه نقصانت رساند

                                         کامدی در حصن تن مسجون شدی

                                                                                  هر چه بود آئینه روی تو بود

                                                                                          نقش خود را دیدی و مفتون شدی

                   زورقی بودی بدریای وجود

                                              که ز طوفان قضا وارون شدی

                                                                       ای دل خرد، از درشتیهای دهر

                                                                                    بسکه خون خوردی، در آخر خون شدی

      زندگی خواب و خیالی بیش نیست

                                     بی سبب از اندهش محزون شدی

                                                                            کنده شد بنیادها ز امواج تو

                                                                                               جویباری بودی و جیحون شدی

                       بی خریدار است اشک، ای کان چشم

                                                     خیره زین گوهر چرا مشحون شدی

           

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه شانزدهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M244- چه غم دارد ز خاموشی درون شعله پروردم

که صد خورشید آتش برده از خاکستر سردم

 

به بادم دادی و شادی، بیا ای شب تماشا کن

که دشت آسمان دریای آتش گشته از گردم

 

شرار انگیز و توفانی، هوایی در من افتاده ست

که همچون حلقه ی آتش درین گرداب می گردم

 

به شوق لعل جان بخشی که درمان جهان با اوست

چه توفان می کند این موج خون در جان پر دردم

 

وفاداری طریق عشق مردان است و جانبازان

چه نامردم اگر زین راه خون آلود برگردم

 

در آن شب های توفانی که عالم زیر و رو می شد

نهانی شبچراغ عشق را در سینه پروردم

 

بر آری ای بذر پنهانی سر از خواب زمستانی

که از هر ذره دل آفتابی بر تو گستردم

 

ز خوبی آب پاکی ریختم بر دست بد خواهان

دلی در آتش افکندم، سیاووشی بر آوردم

 

چراغ دیده روشن کن که من چون سایه شب تا روز

ز خاکستر نشین سینه آتش وام می کردم

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ یکشنبه شانزدهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

بهارم، دخترم، ازخواب برخیز؛ شکرخندی بزن، شوری برانگیز

گل اقبال من،ای غنچة ناز؛ بهار آمد تو هم با او بیامیز.

 

بهارم، دخترم، آغوش وا کن که از هرگوشه گل، آغوش وا کرد

زمستان ملال‌انگیز بگذشت، بهاران خنده بر لب، آشنا کرد

 

بهارم، دخترم، صحرا هیاهوست، چمن زیر پر و بال پرستوست.

کبود آسمان هم رنگ دریاست، کبود چشم تو زیباتر از اوست.

 

بهارم، دخترم، نوروز آمد، تبسم بر رخ مردم کند گل

تماشا کن تبسم‌ های او را؛ تبسم کن که خود را گم کند گل

 

بهارم، دخترم، دست طبیعت، اگر از ابرها گوهر ببارد؛

و گر از هر گلش جوشد بهاری؛ بهاری از تو زیباتر نیارد.

 

بهارم، دخترم، چون خندة صبح، امیدی می‌دمد درخندة تو.

به چشم خویشتن می ‌بینم از دور؛ بهار دلکش آیندة تو.

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه شانزدهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1757- حاصل عمر تو افسوس شد و حرمان

                                                      عیب خود را مکن ایدوست ز خود پنهان

                 وقت ضایع نکند هیچ هنرپیشه

                                                            جفت باطل نشود هیچ حقیقت دان

            هیچگه نیست ره و رسم خردمندی

                                                             گرسنه خفتن و در سفره نهفتن نان

             دهر گرگیست گرسنه، رخ از او برگیر

                                                           چرخ دیویست سیه دل، دل ازو بستان

                    پا بر این رهگذر سخت گرانتر نه

                                                             اسب زین دشت خطرناک سبکتر ران

                موج و طوفان و نهنگست درین دریا

                                                                باید اندیشه کند زین همه کشتیبان

                         هیچ آگاه نیاسود درین ظلمت

                                                                     هیچ دیوانه نشد بستهٔ این زندان

                      ای بسا خرمن امید که در یکدم

                                                                   کرد خاکسترش این صاعقهٔ سوزان

                           تکیه بر اختر فیروز مکن چندین

                                                                          ایمن از فتنهٔ ایام مشو چندان

                 بی تو بس خواهد بودن دی و فروردین

                                                                  بی تو بس خواهد گشتن فلک گردان

                 

                                               برای مطالعه ادامه شعر، بهادامه مطلب مراجعه نمایید.


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
ادامه مطلب...
نگارش در تاريخ شنبه پانزدهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M243- ای عاشقان، ای عاشقان پیمانه ها پر خون کنید

وز خون دل چون لاله ها رخساره ها گلگون کنید

 

آمد یکی آتش سوار، بیرون جهید از این حصار

تا بردمد خورشید نو شب را ز خود بیرون کنید

 

آن یوسف چون ماه را از چاه غم بیرون کشید

در کلبه ی احزان چرا این ناله ی محزون کنید

 

از چشم ما آیینه ای در پیش آن مه رو نهید

آن فتنه ی فتانه را برخویشتن مفتون کنید

 

دیوانه چون طغیان کند زنجیر و زندان بشکند

او زلف لیلی حلقه ای در گردن مجنون کنید

 

دیدم به خواب نیمه شب خورشید و مه را لب به لب

تعبیر این خواب عجب، ای صبح خیزران، چون کنید؟

 

نوری برای دوستان، دودی به چشم دشمنان

من دل بر آتش می نهم، این هیمه را افزون کنید

 

زین تخت و تاج سرنگون تا کی رود سیلاب خون؟

این تخت را ویران کنید، این تاج را وارون کنید

 

چندین که از خم در سبو خون دل ما می رود

ای شاهدان بزم کین پیمانه ها پرخون کنید

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ شنبه پانزدهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

گر به تو افتدم نظر چهره به چهره رو به رو

شرح دهم غم تو را نکته به نکته مو به مو

از پی دیدن رخت همچو صبا فتاده‌ام

خانه به خانه در به در، کوچه به کوچه کو به کو

می‌رود از فراق تو خون دل از دو دیده‌ام

دجله به دجله یم به یم، چشمه به چشمه جو به جو

مهر تو را دل حزین بافته بر قماش جان

رشته به رشته نخ به نخ، تار به تار پو به پو

در دل خویش طاهره ، گشت و ندید جز تو را

صفحه به صفحه لا به لا پرده به پرده تو به تو

سوز و ساز عاشقان دردمند

شورهای تازه در جانم فکند

مشکلات کهنه سر بیرون زدند

باز بر اندیشه ام شبخون زدند

قلزم فکرم سراپا اضطراب

ساحلش از زور طوفانی خراب

گفت رومی «وقت را از کف مده

ایکه میخواهی گشود هر گره

چند در افکار خود باشی اسیر

این قیامت را برون ریز از ضمیر»

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه پانزدهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1756- بد منشانند زیر گنبد گردان

                                    از بدشان چهر جان پاک بگردان

                                                                  پای بسی را شکسته‌اند به نیرنگ

                                                                                        دست بسی را ببسته‌اند به دستان

   تا خر لنگی فتاده‌است ز سستی

                                     توسن خود را دوانده‌اند بمیدان

                                                                      جز بدو نیک تو، چرخ می‌ننویسد

                                                                                          نیک و بد خویش را تو باش نگهبان

   گر ستم از بهر خویش می‌نپسندی

                                     عادت کژدم مگیر و پیشهٔ ثعبان

                                                                   چندکنی همچو گرگ، حمله بمردم

                                                                                           چند دریشان همی بناخن و دندان

         دامن خلق خدای را چو بسوزی

                                    آتشت افتد به آستین و به دامان

                                                                 هر چه دهی دهر را، همان دهدت باز

                                                                                                 خواستهٔ بد نمیخرند جز ارزان

      خواهی اگر راه راست: راه نکوئی

                                 خواهی اگر شمع راه: دانش و عرفان

                                                                            کارگران طعنه میزنند به کاهل

                                                                                               اهل هنر خنده میکنند به نادان

                  از خم صباغ روزگار برآید

                                         هر نفسی صد هزار جامهٔ الوان

                                                                            غارت عمر تو میکنند به گشتن

                                                                                             دی مه و اردیبهشت و آذر و آبان

        جز بفنا چهر جان نبینی، ازیراک

                                       جان تو زندانیست و جسم تو زندان

                                                                       عالمی و بهره‌ایت نیست ز دانش

                                                                                          رهروی و توشه‌ایت نیست در انبان

         تیه خیالت به مقصدی نرساند

                                         راهروان راه برده‌اند به پایان

                                                                   کشتی اخلاص ما نداشت شراعی

                                                                                           ور نه بدریا نه موج بود و نه طوفان

 کعبهٔ نیکی است دل، ببین که براهش

                                جز طمع و حرص چیست خار مغیلان

                                                                 بندگی خود مکن که خویش پرستی

                                                                                        کرده بسی پاکدل فریشته، شیطان

            تا تو شدی خرد، آز یافت بزرگی

                                    تا تو شدی دیو، دیو گشت سلیمان

                                                                          راهنمائی چه سود در ره باطل

                                                                                           دیبهٔ چینی چه سود در تن بیجان

             نفس تو زنگی شد و سپید نگردد

                                      صد ره اگر شوئیش بچشمهٔ حیوان

                                                                         راستی از وی مجوی زانکه نروید

                                                                                              هیچگه از شوره‌زار لاله و ریحان

                  بار لئیمان مکش ز بهر جوی زر

                                         خدمت دونان مکن برای یکی نان

                                                                          گنج حقیقت بجوی و پیله‌وری کن

                                                                                          اهل هنر باش و پوش جامهٔ خلقان

             روز سعادت ز شب چگونه شناسد

                                   آنکه ز خورشید شد چو شبپره پنهان

                                                                      دور شو از رنگ و بوی بیهده، پروین

                                                                                                از در معنی درای، نز در عنوان

   

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه چهاردهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M242- خداوندا دلی دریا به من ده

در او عشقی نهنگ آسا به من ده

 

حریفان را بس آمد قطره ای چند

بگردان جام و آن دریا به من ده

 

نگارا نقش دیگر باید آراست

یکی آن کلک نقش آرا به من ده

 

ز مجنونان دشت آشنایی

منم امروز، آن لیلا به من ده

 

به چشم آهوان دشت غربت

که سوز سینه ی نی ها به من ده

 

تن آسایان بلایش بر نتابند

بلی من گفتم، آن بالا به من ده

 

چو بادریادلان افتی، قدح چیست

به جام آسمان دریا به من ده

 

گدایان همت شاهانه دارند

تو آن بی زیور زیبا به من ده

 

غم دنیا چه سنجد با دل من

از آن غم های بی دنیا به من ده

 

چه دل تنگ اند این آیینه رویان

دلی در سینه بی سیما به من ده

 

به جان سایه و دیدار خورشید

که صبری در شب یلدا به من ده

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ جمعه چهاردهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

می‌فکن بر صف رندان نظری بهتر از این

بر در میکده می کن گذری بهتر از این

 

در حق من لبت این لطف که می‌فرماید

سخت خوب است ولیکن قدری بهتر از این

 

آن که فکرش گره از کار جهان بگشاید

گو در این کار بفرما نظری بهتر از این

 

ناصحم گفت که جز غم چه هنر دارد عشق

برو ای خواجه عاقل هنری بهتر از این

 

دل بدان رود گرامی چه کنم گر ندهم

مادر دهر ندارد پسری بهتر از این

 

من چو گویم که قدح نوش و لب ساقی بوس

بشنو از من که نگوید دگری بهتر از این

 

کلک حافظ شکرین میوه نباتیست به چین

که در این باغ نبینی ثمری بهتر از این

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه چهاردهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1755- تا ببازار جهان سوداگریم

                                    گاه سود و گه زیان میوریم

                                                                     گر نکو بازارگانیم از چه روی

                                                                                              هرگز این سود و زیانرا نشمریم

جان زبون گشته است و در بند تنیم

                            عقل فرسوده است و در فکر سریم

                                                                     روح را از ناشتائی میکشیم

                                                                                                سفره‌ها از بهر تن میگستریم

         گر چه عقل آئینه کردار ماست

                                      ما در آن آئینه هرگز ننگریم

                                                                   گر گرانباریم، جرم چرخ چیست

                                                                                                        بار کردار بد خود میبریم

    چون سیاهی شده بضاعت دهر را

                                       ما سیه کاریم کانرا میخریم

                                                                          پند نیکان را نمیداریم گوش

                                                                                                 اندرین فکرت کازیشان بهتریم

                 پهلوان اما بکنج خانه‌ایم

                                           آتش اما در دل خاکستریم

                                                                             کاردانان راه دیگر میروند

                                                                                                        ما تبه‌کاران براه دیگریم

         گرگ را نشناختستیم از شبان

                                      در چراگاهی که عمری میچریم

                                                                      بر سپهر معرفت کی بر شویم

                                                                                                     تا بپر و بال چوبین میپریم

              واعظیم اما نه بهر خویشتن

                                               از برای دیگران بر منبریم

                                                                           آگه از عیب عیان خود نه‌ایم

                                                                                                  پرده‌های عیب مردم میدریم

                سفلگیها میکند نفس زبون

                                        ما همی این سفله را میپروریم

                                                                    بشکنیم از جهل و خود را نشکنیم

                                                                                                 بگذریم از جان و از تن نگذریم

           بادهٔ تحقیق چون خواهیم خورد؟

                                  ما که مست هر خم و هر ساغریم

                                                                    چونکه هر برزیگری را حاصلی است

                                                                                                حاصل ما چیست گر برزیگریم

           چونکه باری گم شدیم اندر رهی

                                             به که بار دیگر آن ره نسپریم

                                                                                   زان پراکندند اوراق کمال

                                                                                                تا بکوشش جمله را گرد آوریم

                                تا بیفشانند بر چینندمان

                                                           طوطی وقت و زمان را شکریم

            

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه سیزدهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M241- من چه گویم که کسی را به سخن حاجت نیست

خفتگان را به سحرخوانی من حاجت نیست

 

این شب آویختگان را چه ثمر مژده ی صبح؟

مرده را عربده ی خواب شکن حاجت نیست

 

ای صبا مگذر از اینجا، که درین دوزخ روح

خاک ما را به گل و سرو و سمن حاجت نیست

 

در بهاری که بر او چشم خزان می گرید

به غزل خوانی مرغان چمن حاجت نیست

 

لاله را بس بود این پیرهن غرقه به خون

که شهیدان بلا را به کفن حاجت نیست

 

قصه پیداست ز خاکستر خاموشی ما

خرمن سوختگان را به سخن حاجت نیست

 

سایه جان! مهر وطن کار وفاداران است

بادساران هوا را به وطن حاجت نیست

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ پنجشنبه سیزدهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

این‌شعله‌های شعر،

این‌حرف‌های داغ،

غیر از شرار آتش پنهان خلق چیست؟

خلقی که چشم روشن خورشید تابناک،

خلقی که چشم اختر شبگرد آسمان،

                                    در هیچ‌جا ندید-

چون او اسیر پنجهٔ بی‌رحمی و ستم،

تمثال رنج و غم،

چون او ستم‌کشیده وعریان و دردمند،

چون او اسیر درد و پریشان و مستمند

این‌خلق نیمه‌جان،

این‌خلق بی‌پناه،

محکوم بی‌گناه، توانای ناتوان،

کز دیدگاه شاعر واقع‌گرای عصر-

            عریان‌ترین نشانهٔ اندوه زندگی است 

                                محصول اشک و آه،

                                      تصویر بندگی است

دیگر به جان رسیده ز بیداد بیگ و خان

تیغ ستم نشسته چنانش در استخوان،

کاَکنون دگر به لطف کس امّیدوار نیست –

                                    جز بازوان کارگر و پُرتوان خویش

                                    جز دوستان پیشرو و قهرمان خویش

ای خلق رنجبر!

دهقان و کارگر!

از کوه و دشت و درّهٔ این مرز باستان،

چون موج‌های سرکش توفان به پا شوید،

                                    پُر شور و بی‌امان.

                                                ما با شماستیم

                                                ما از شماستیم

                                                ما و شما جهان خود آباد می‌کنیم

                                                خود را ز ننگ بندگی آزاد می‌کنیم. 

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه سیزدهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1754- نخواست هیچ خردمند وام از ایام

                                                  که با دسیسه و آشوب باز خواهد وام

         بچشم عقل درین رهگذر تیره ببین 

                                                        که گستراند قضا و قدر براه تو دام

                  هزار بار بلغزاندت بهر قدمی

                                                که سخت خام فریبست روزگار و تو خام

             اگر حکایت بهرام گور می‌پرسی

                                                  شکار گور شد ای دوست عاقبت بهرام

     ز غم مباش غمین و مشو ز شادی شاد

                                                       که شادی و غم گیتی نمیکنند دوام

        ز تخم تلخ نخورد است کس بر شیرین

                                                     ز شاخ بید نچید است هیچکس بادام

          از آن سبب نشدی همعنان هشیاران

                                                   که بیهشانه سپردی بدست نفس زمام

              تو آرمیدی و این زاغ میوه برد همی

                                                       تو اوفتادی و این کاروان گذشت مدام

             چو پای هست، چرا باز مانده‌ای از راه

                                                    چو نور هست، چرا گشته‌ای قرین ظلام

               تو برج و باروی ملک وجود محکم کن

                                                           بهل که دیو بد آئین ترا دهد دشنام

                 ترا که خانهٔ دل خلوت خدا بود است

                                                       چرا بمعبد شیطان کنی سجود و قیام

                   جفای گیتی و کجگردی سپهر بلند

                                                            اگر چه توسنی، آخر ترا نماید رام

                        بحرص و آز مبر فرصت عزیز بسر

                                                      بجهل و عجب مکن عمر بی بدیل تمام

                   زمان رنج شد، ای کرده سالها راحت

                                                         دم رحیل شد، ای جسته عمرها آرام

                       بمقصدی نرسی تا رهی نپیمائی

                                                           مدار بیم ازین اسب بی فسار و لگام

                  هر آن فروغ که از جسم تیره میطلبی

                                                           ز جان طلب که بارواح زنده‌اند اجسام

          مگوی هر که کهن جامه شد ز علم تهیست

                                                       که خاص نیز بسی هست در میان عوام

                به نیک جامه چو بیدانشی مناز که خلق

                                                                  ترا، نه جامهٔ نیک ترا، کنند اکرام

                    چو گرگ حیله‌گر اندر لباس چوپان شد

                                                         شبان بگوی که تا چشم پوشد از اغنام

                      چو وقت کار شود، باش چابک اندر کار

                                                           چو نوبت سخن آید، ستوده گوی کلام

                        ز جام علم می صاف زیرکان خوردند

                                                      هر آنکه خامش بنشست گشت درد آشام

                      بشوق گنج یکی تیشه بر زمین نزدیم

                                                                همی بخیره به ویرانه ساختیم مقام

                          اگر بلند تباری، چه جوئی از پستی

                                                          اگر خدای پرستی، چه خواهی از اصنام

                        کدام تشنه بنوشید از سبوی تو آب

                                                               کدام گرسنه در سفرهٔ تو خورد طعام

                      چگونه راهنمائی، که خود گمی از راه

                                                          چگونه حاکم شرعی، که فارغی ز احکام

                       بسی است پرتگه اندر ره هوی، پروین

                                                                مپوی جز ره پرهیز و باش نیک انجام

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه دوازدهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M240- این عشق، چه عشق است؟ ندانیم که چون است

عقل است و جنون است و نه عقل و نه جنون است

 

فرزانه چه دریابد و دیوانه چه داند؟

از مستی این باده که هروز فزون است

 

ماهی ست نهان بر سر این بحر پریشان

کاین موج سر آسیمه بلند است و نگون است

 

حالی و خیالی ست که بر عقل نهد بند

این طرفه چه آهوست کزو شیر زبون است؟

 

آن تیغ کجا بود که ناگه رگجان زد؟

پنهان نتوان داشت که اینجا همه خون است

 

با مطلع ابروی تو هوش از سر من رفت

پیداست که بیت الغزل چشم تو چون است

 

با زلف تو کارم به کجا می کشد آخر؟

حالی که ز دستم سر این رشته برون است

 

سایه! سخن از نازکی و خوش بدنی نیست

او خود همه جان است که در جامه درون است

 

برخیز به شیدایی و در زلف وی آویز

آن بخت که می خواستی از وقت، کنون است

 

با خلعت خاکی طلبی طلعت خورشید

رخساره بر افروز که او آینه گون است

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ چهارشنبه دوازدهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

بتا هلاک شود دوست در محبت دوست

که زندگانی او در هلاک بودن اوست

 

مرا جفا و وفای تو پیش یک سانست

که هر چه دوست پسندد به جای دوست نکوست

 

مرا و عشق تو گیتی به یک شکم زادست

دو روح در بدنی چون دو مغز در یک پوست

 

هر آن چه بر سر آزادگان رود زیباست

علی الخصوص که از دست یار زیبا خوست

 

دلم ز دست به دربرد سروبالایی

خلاف عادت آن سروها که بر لب جوست

 

به خواب دوش چنان دیدمی که زلفینش

گرفته بودم و دستم هنوز غالیه بوست

 

چو گوی در همه عالم به جان بگردیدم

ز دست عشقش و چوگان هنوز در پی گوست

 

جماعتی به همین آب چشم بیرونی

نظر کنند و ندانند کآتشم در توست

 

ز دوست هر که تو بینی مراد خود خواهد

مراد خاطر سعدی مراد خاطر اوست

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه دوازدهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1753- در خانه شحنه خفته و دزدان بکوی و بام

                                                             ره دیو لاخ و قافله بی مقصد و مرام

                    گر عاقلی، چرا بردت توسن هوی

                                                         ور مردمی، چگونه شدستی به دیو رام

                  کس را نماند از تک این خنگ بادپای

                                                         پا در رکاب و سر به تن و دست در لگام

             در خانه گر که هیچ نداری شگفت نیست

                                                                 کالات میبرند و تو خوابیده‌ای مدام

                        دزد آنچه برده باز نیاورده هیچگاه

                                                            هرگز به اهرمن مده ایمان خویش وام

              میکاهدت سپهر، چنین بی خبر مخسب

                                                            میسوزدت زمانه، بدینسان مباش خام

                     از کار جان چرا زنی ای تیره روز تن

                                                               در راه نان چرا نهی ای بی تمیز نام

                              از بهر صید خاطر ناآزمودگان

                                                                       صیاد روزگار بهر سو نهاده دام

        بس سقف شد خراب و نگشت آسمان خراب

                                                       بس عمر شد تمام و نشد روز و شب تمام

          منشین گرسنه کاین هوس خام پختن است

                                                              جوشیده سالها و نپختست این طعام

               بگشای گر که زنده‌دلی وقت پویه چشم

                                                                       بردار گر که کارگری بهر کار گام

                      در تیرگی چو شب پره تا چند میپری

                                                          بشناس فرق روشنی ای دوست از ظلام

                         ای زورمند، روز ضعیفان سیه مکن

                                                                 خونابه میچکد همی از دست انتقام

                       فتوی دهی بغصب حق پیرزن ولیک

                                                                   بی روزه هیچ روز نباشی مه صیام

             وقت سخن مترس و بگو آنچه گفتنی است

                                                            شمشیر روز معرکه زشت است در نیام

                  درد از طبیب خویش نهفتی، از آن سبب

                                                                      این زخم کهنه دیر پذیرفت التیام

                   از بهر حفظ گله، شبان چون بخواب رفت

                                                             سگ باید ای فقیه، نه آهوی خوشخرام

                  چاهت چراست جای، گرت میل برتریست

                                                           حرصت چراست خواجه، اگر نیستی غلام

                            چندی ز بار گاه سلیمان برون مرو

                                                                         تا دیو هیچگه نفرستد تو را پیام

                     عمریست رهنوردی و چون کودکان هنوز

                                                                آگه نه‌ای که چاه کدام است و ره کدام

                        پروین، شراب معرفت از جام علم نوش

                                                                   ترسم که دیر گردد و خالی کنند جام

   

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه یازدهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M259- کنار امن کجا، کشتی شکسته کجا

کجا گریزم از اینجا به پای بسته کجا

 

ز بام و در همه جا سنگ فتنه می بارد

کجا به در برمت ای دل شکسته کجا

 

فرو گذاشت دل آن بادبان که می افراشت

خیال بحر کجا این به گل نشسته کجا

 

چنین که هر قدمی همرهی فروافتاد

به منزلی رسد این کاروان خسته کجا

 

دلا حکایت خاکستر و شراره مپرس

به بادرفته کجا و چو برق جسته کجا

 

خوش آن زمان که سرم در پناه بال تو بود

کجا بجویمت ای طایر خجسته کجا

 

چه عیش خوش ز دل پاره پاره می طلبی

نشاط نغمه کجا چنگ زه گسسته کجا

 

بپرس سایه ز مرغان آشیان بر باد

که می روند ازین باغ دسته دسته کجا

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ سه شنبه یازدهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

این گلشن دهر عاقبت گلخن شد

هر دوست که بود جز خدا دشمن شد

 

جز مهر خدای هرچه در دل کشتم

حاصل اندوه و دانه صد خرمن شد

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه یازدهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1752- ای بی خبر ز منزل و پیش آهنگ

                                   دور از تو همرهان تو صد فرسنگ

                                                                  در راه راست، کج چه روی چندین

                                                                                          رفتار راست کن، تو نه ای خرچنگ

            رخسار خویش را نکنی روشن

                                             ز آئینهٔ دل ار نزدائی زنگ

                                                              چون گلشنی است دل که در آن روید

                                                                                                 از گلبنی هزار گل خوش رنگ

              در هر رهی فتاده و گمراهی

                                       تا نیست رهبرت هنر و فرهنگ

                                                                چشم تو خفته است، از آن هر کس

                                                                                                  زین باغ سیب میبرد و نارنگ

                این روبهک به نیت طاوسی

                                         افکنده دم خویش به خم رنگ

                                                                          بازیچه‌هاست گنبد گردان را

                                                                                              نامی شنیده‌ای تو ازین شترنگ

         در دام بسته شبرو چرخت سخت

                                            در بر گرفته اژدر دهرت تنگ

                                                                               انجام کار در فکند ما را

                                                                                             سنگیم ما و چرخ چو غلماسنگ

          خار جهان چه میشکنی در چشم

                                             بر چهره چند میفکنی آژنک

                                                                              سالک بهر قدم نفتد از پا

                                                                                               عاقل ز هر سخن نشود دلتنگ

                      تو آدمی نگر که بدین رتبت

                                        بیخود ز باده است و خراب از بنگ

                                                                          گوهر فروش کان قضا، پروین

                                                                                            یک ره گهر فروخته، صد ره سنگ

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه دهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M238- دلی که در دو جهان جز تو هیچ یارش نیست

گرش تو یار نباشی جهان به کارش نیست

 

چنان ز لذت دریا پر است کشتی ما

که بیم ورطه و اندیشه ی کنارش نیست

 

کسی به سان صدف واکند دهان نیاز

که نازنین گوهری چون تو در کنارش نیست

 

خیال دوست گل افشان اشک من دیده ست

هزار شکر که این دیده شرمسارش نیست

 

نه من ز حلقه ی دیوانگان عشقم و بس

کدام سلسله دیدی که بی قرارش نیست

 

سوار من که ازل تا ابد گذرگه اوست

سری نماند که بر خاک رهگذارش نیست

 

ز تشنه کامی خود آب می خورد دل من

کویر سوخته جان منت بهارش نیست

 

عروس طبع من ای سایه هر چه دل ببرد

هنوز دلیری شعر شهریارش نیست

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ دوشنبه دهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

زلفش بکشی شب دراز اندازد

ور بگشایی چنگل باز اندازد

 

ور پیچ و خمش ز یک دگر بگشایند

دامن دامن مشک طراز اندازد

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه دهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1751- هفته‌ها کردیم ماه و سالها کردیم پار

                                                       نور بودیم و شدیم از کار ناهنجار نار

 یافتیم ار یک گهر، همسنگ شد با صد خزف

                                                داشتیم ار یک هنر، بودش قرین هفتاد عار

 گاه سلخ و غره بشمردیم و گاهی روز و شب

                                                     کاش میکردیم عمر رفته را روزی شمار

         شمع جان پاک را اندر مغاک افروختیم

                                                   خانه روشن گشت، اما خانهٔ دل ماند تار

      صد حقیقت را بکشتیم از برای یک هوس

                                              از پی یک سیب بشکستیم صدها شاخسار

          دام تزویری که گستردیم بهر صید خلق

                                                      کرد ما را پایبند و خود شدیم آخر شکار

               تا بپرد، سوزدش ایام و خاکستر کند

                                                       هر که را پروانه آسانیست پروای شرار

               دام در ره نه هوی را تا نیفتادی بدام

                                             سنگ بر سر زن هوس را تا نگشتی سنگسار

          نوگلی پژمرده از گلبن بخاک افتاد و گفت

                                             خوار شد چون من هر آنکو همنشینش بود خار

             کار هستی گاه بردن شد زمانی باختن

                                                      گه بپیچانند گوشت، گه دهندت گوشوار

      تا کنی محکم حصار جسم، فرسود است جان

                                                          تا بتابی نخ برای پود، پوسیداست تار

        سالها شاگردی عجب و هوی کردی بشوق

                                                   هیچ دانستی در این مکتب که بود آموزگار

                ره نمودند و نرفتی هیچگه جز راه کج

                                                           پند گفتند و نپذرفتی یکی را از هزار

       جهل و حرص و خودپسندی دشمن آسایشند

                                                       زینهار از دشمنان دوست صورت، زینهار

                 از شبانی تن مزن تا گرگ ماند ناشتا

                                                        زندگانی نیک کن تا دیو گردد شرمسار

          باغبان خسته چون هنگام حاصل شد غنود

                                                        میوه‌ها بردند دزدان زین درخت میوه‌دار

             ما درین گلزار کشتیم این مبارک سرو را

                                                            تا که گردد باغبان و تا که باشد آبیار

             رهنمای راه معنی جز چراغ عقل نیست

                                                   کوش، پروین، تا به تاریکی نباشی رهسپار

   

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه نهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M237- چشم گریان تو نازم، حال دیگرگون ببین

گریه ی لیلی کنار بستر مجنون ببین

 

بر نتابید این دل نازک غم هجران دوست

یارب این صبر کم و آن محنت افزون ببین

 

مانده ام با آب چشم و آتش دل، ساقیا

چاره ی کار مرا در آب آتشگون ببین

 

رشکت آمد ناز و نوش گل در آغوش بهار

ای گشوده دست یغمای خزان، اکنون ببین

 

سایه! دیگر کار چشم و دل گذشت از اشک و آه

تیغ هجران است اینجا، موج موج خون ببین

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ یکشنبه نهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

غمش را غیر دل سر منزلی نیست

ولی آن هم نصیب هر دلی نیست

 

کسی عاشق نمی‌بینم و گر نه

میان جان و جانان حایلی نیست

 

کی اش مجنون لیلی می‌توان گفت

کسی کافسانه در هر محفلی نیست

 

کجا گردد قبول خواجهٔ ما

غلامی راکه بخت مقبلی نیست

 

نشاطی هست در قربان گه عشق

که مقتولی ملول از قاتلی نیست

 

شرابی خورده‌ام از جام طفلی

که در خم خانهٔ هر کاملی نیست

 

من از بی حاصلی حاصل گرفتم

و زین خوش‌تر کسی را حاصلی نیست

 

سر کوی عدم گشتم که آنجا

دو عالم را وجود قابلی نیست

 

شدستم غرق دریایی که هرگز

غریقش را امید ساحلی نیست

 

من و آن صورت زیبا فروغی

که این معنی به هر آب و گلی نیست

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه نهم فروردین ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1750- ای دوست، دزد حاجب و دربان نمی‌شود

                                                            گرگ سیه درون، سگ چوپان نمی‌شود

                       ویرانهٔ تن از چه ره آباد میکنی

                                                                   معمورهٔ دلست که ویران نمی‌شود

                  درزی شو و بدوز ز پرهیز پوششی

                                                        کاین جامه جامه‌ایست که خلقان نمی‌شود

          دانش چو گوهریست که عمرش بود بها

                                                                     باید گران خرید که ارزان نمی‌شود

              روشندل آنکه بیم پراکندگیش نیست

                                                                     وز گردش زمانه پریشان نمی‌شود

           دریاست دهر، کشتی خویش استوار دار

                                                                      دریا تهی ز فتنهٔ طوفان نمی‌شود

                  دشواری حوادث هستی چو بنگری

                                                                  جز در نقاب نیستی آسان نمی‌شود

                 آن مکتبی که اهرمن بد منش گشود

                                                                    از بهر طفل روح دبستان نمی‌شود

                  همت کن و به کاری ازین نیکتر گرای

                                                                          دکان آز بهر تو دکان نمی‌شود

                    تا زاتش عناد تو گرمست دیگ جهل

                                                                 هرگز خرد بخوان تو مهمان نمی‌شود

               گر شمع صد هزار بود، شمع تن دلست

                                                                   تن گر هزار جلوه کند جان نمی‌شود

                    تا دیده‌ات ز پرتو اخلاص روشن است

                                                                  انوار حق ز چشم تو پنهان نمی‌شود

                           دزد طمع چو خاتم تدبیر ما ربود

                                                                 خندید و گفت: دیو سلیمان نمی‌شود

                  افسانه‌ای که دست هوی مینویسدش

                                                                          دیباچهٔ رسالهٔ ایمان نمی‌شود

               سرسبز آن درخت که از تیشه ایمن است

                                                                   فرخنده آن امید که حرمان نمی‌شود

                             هر رهنورد را نبود پای راه شوق

                                                            هر دست دست موسی عمران نمی‌شود

                            کشت دروغ، بار حقیقت نمیدهد

                                                              این خشک رود، چشمهٔ حیوان نمی‌شود

                      جز در نخیل خوشهٔ خرما کسی نیافت

                                                                  جز بر خلیل، شعله گلستان نمی‌شود

                          کار آگهی که نور معانیش رهبرست

                                                                            بازرگان رستهٔ عنوان نمی‌شود

                        آز و هوی که راه بهر خانه کرد سوخت

                                                                           از بهر خانهٔ تو نگهبان نمی‌شود

                                  اندرز کرد مورچه فرزند خویشرا

                                                              گفت این بدان که مور تن آسان نمی‌شود

                   آنکس که همنشین خرد شد، ز هر نسیم

                                                                  چون پر کاه بی سر و سامان نمی‌شود

                         دین از تو کار خواهد و کار از تو راستی

                                                                         این درد با مباحثه درمان نمی‌شود

                     آن کو شناخت کعبهٔ تحقیق را که چیست

                                                                          در راه خلق خار مغیلان نمی‌شود

                    ظلمی که عجب کرد و زیانی که تن رساند

                                                                       جز با صفای روح تو جبران نمی‌شود

                                       ما آدمی نیم، از ایراک آدمی

                                                                         دردی کش پیالهٔ شیطان نمی‌شود

                     پروین، خیال عشرت و آرام و خورد و خواب

                                                                         از بهر عمر گمشده تاوان نمی‌شود

   

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ

اسلایدر