بهترين و زيباترين اشعار و قطعات فارسی
هر روز يک شعر زيبا The Best Persian Poems
نگارش در تاريخ پنجشنبه یکم اسفند ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۴۸- هر کو بصری دارد با او نظری دارد

                                                   با او نظری دارد هر کو بصری دارد

          آنکو خبری دارد در بیخبری کوشد

                                                 در بیخبری کوشد هر کو خبری دارد

  شیرین شکری دارد آن خسرو بت رویان

                                            آن خسرو بت رویان شیرین شکری دارد

      چون ما دگری دارد آن فتنه بهر جائی

                                                آن فتنه بهر جائی چون ما دگری دارد

هر کس که سری دارد جان در قدمش بازد

                                         جان در قدمش بازد هر کس که سری دارد

     دل گر خطری دارد از جان خطرش نبود

                                               از جان خطرش نبود دل گر خطری دارد

        مهر قمری دارد باز این دل هر جائی

                                                  باز این دل هر جائی مهر قمری دارد

        عزم سفری دارد از ملک درون جانم

                                                  از ملک درون جانم عزم سفری دارد

             آنکو هنری دارد از عیب نیندیشد

                                                      از عیب نیندیشد آنکو هنری دارد

       روشن گهری دارد چشمی که ترا بیند

                                               چشمی که ترا بیند روشن گهری دارد

           خواجو نظری دارد با طلعت مه رویان

                                                  با طلعت مه رویان خواجو نظری دارد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه سی ام بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۴۷- درد محبت درمان ندارد

                        راه مودت پایان ندارد

                                از جان شیرین ممکن بود صبر

                                                    اما ز جانان امکان ندارد

                                                            آنرا که در جان عشقی نباشد

                                                                           دل بر کن از وی کوجان ندارد

                                                                                            ذوق فقیران خاقان نیابد

                                                                                                   عیش گدایان سلطان ندارد

  ای دل ز دلبر پنهان چه داری

                    دردی که جز او درمان ندارد

                                          باید که هر کو بیمار باشد

                                                             درد از طبیبان پنهان ندارد

                                                                                در دین خواجو مؤمن نباشد

                                                                                                    هر کو بکفرش ایمان ندارد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و نهم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۴۶- با درد دردنوشان درمان چه کار دارد

                              با نالهٔ خموشان الحان چه کار دارد

                                                  در شهر بی نشانان سلطان چه حکم داند

                                                                                      در ملک بی زبانان فرمان چه کار دارد

      دریا کشان غم را از موج خون مترسان

                          با اهل نوح مرسل طوفان چه کار دارد

                                                             از دفتر معانی نقش صور فرو شوی

                                                                                             با نامهٔ الهی عنوان چه کار دارد

      زلف سیه چه آری در پیش چشم جادو

                                با ساحران بابل ثعبان چه کار دارد

                                                           عیبی نباشد ار من سامان خود ندانم

                                                                                       با آنکه سر ندارد سامان چه کار دارد

           بر خاک کوی جانان بگذر ز آب حیوان

                          کانجا که خضر باشد حیوان چه کار دارد

                                                           خسرو چگونه سازد منزل بصدر شیرین

                                                                                      بر مسند سلاطین دربان چه کار دارد

       ریحان گلشن جان عقلست و نزد جانان

                             چون روح در نگنجد ریحان چه کار دارد

                                                             از مهر خان چه داری چشم وفا و یاری

                                                                                    در دست زند خوانان فرقان چه کار دارد

             گفتم که جان خواجو قربان تست گفتا

                                                                       در کیش پاکدینان قربان چه کار دارد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و هشتم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۴۵- در راه قربت ما ره‌بان چه کار دارد

                           در خلوت مسیحا رهبان چه کار دارد

                                                           در داستان نیاید اسرار عشقبازان

                                                                            کانجا که قاف عشقست دستان چه کار دارد

          با حکم الهی بگذرد ز حکم یونان

                              با بحر لامکانی عمان چه کار دارد

                                                   در ملک بی‌نیازی کون و مکان چه باشد

                                                                                        با سر لن ترانی هامان چه کار دارد

 گر خویشتن پرستی کی ره بری بایمان

                         در دین خودپرستان ایمان چه کار دارد

                                                  حاکم چو عشق باشد فرمان عقل مشنو

                                                                                  کشتی چو نوح سازد کنعان چه کار دارد

        عاقل کجا دهد جان در آرزوی جانان

                             در خانهٔ بخیلان مهمان چه کار دارد

                                                        در دیر درد نوشان درس ورع که خواند

                                                                                       در ملت مطیعان عصیان چه کار دارد

        جان بیجمال جانان پیوند جان نجوید

                      چیزی که دل نخواهد با جان چه کار دارد

                                                             ما را بباغ رضوان کی التفات باشد

                                                                                         در روضهٔ محبت رضوان چه کار دارد

       خواجو سرشک خونین بر چهره چند باری

                                                                    جائی که مهر باشد باران چه کار دارد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و هفتم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۴۴- ز جام عشق تو عقلم خراب می‌گردد

                                      ز تاب مهر تو جانم کباب می‌گردد

                                                             مرا دلیست که دائم بیاد لعل لبت

                                                                                         بگرد ساقی و جام شراب می‌گردد

           هلاک خود بدعا خواستم ولی چکنم

                                  که دیر دعوت من مستجاب می‌گردد

                                                       دلست کاین همه خونم ز دیده می‌بارد

                                                                                          پرست کافت جان عقاب می‌گردد

       تو خود چه آب و گلی کاب زندگی هردم

                                   ز شرم چشمهٔ نوش تو آب می‌گردد

                                                           چو برتو می‌فکنم دیده اشگ گلگونم

                                                                                       ز عکس گلشن رویت گلاب می‌گردد

      بجام باده چه حاجت که پیر گوشه نشین

                                  بیاد چشم تو مست و خراب می‌گردد

                                                          عجب نباشد اگر شد سیاه و سودائی

                                                                                         چنین که زلف تو بر آفتاب می‌گردد

                          چو بر درت گذرم گوئیم که خواجو باز

                                                                            بگرد خانهٔ ما از چه باب می‌گردد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و ششم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۴۳- لطافت دهنش در بیان نمی‌گنجد

                                حلاوت سخنش در زبان نمی‌گنجد

                                                         معانئی که مصور شود ز صورت دوست

                                                                                      ز من مپرس که آن در بیان نمی‌گنجد

از آن چو کلک ز شستم بجست و گوشه گرفت

                                  که تیرقامت اودر کمان نمی گنجد

                                                             جهان پرست ز دردیکشان مجلس او

                                                                                     اگر چه مجلس او در جهان نمی‌گنجد

 درین چمن که منم بلبل خوش الحانش

                           شکوفه‌ئیست که در بوستان نمی‌گنجد

                                                                  چو در کنار منی گو کمر برو ز میان

                                                                                        که هیج با تو مرا در میان نمی‌گنجد

        چگونه نام من خسته بگذرد بزبان

                              ترا که هیچ سخن در دهان نمی‌گنجد

                                                              چو آسمان دل از مهر تست سرگردان

                                                                                        اگر چه مهر تو در آسمان نمی‌گنجد

                       ندانم آنکه ز چشمت نمی‌رود خواجو

                                                                     چه گوهریست که در بحر و کان نمی‌گنجد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و پنجم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۴۲- یاد باد آنکه نیاورد ز من روزی یاد

                               شادی آنکه نبودم نفسی از وی شاد

                                                           شرح سنگین دلی و قصه شیرین باید

                                                                                        که بکوه آید و برسنگ نویسد فرهاد

      گر بمرغان چمن بگذری ای باد صبا

                                     گو هم آوای شما باز گرفتار افتاد

                                                           سرو هر چند ببالای تو می‌ماند راست

                                                                                           بنده تا قد ترا دید شد از سروآزاد

تا چه کردم که بدین روز نشستم هیهات

                                   کس بروز من سرگشتهٔ بد روز مباد

                                                                   گوئیا دایه‌ام از بهر غمت می‌پرورد

                                                                                           یا مگر مادرم از بهر فراقت می‌زاد

    نه تو آنی که بفریاد من خسته رسی

                                    نه من آنم که بکیوان نرسانم فریاد

                                                          تا چه حالست که هر چند کزو می‌پرسم

                                                                                    حال گیسوی کژت راست نمی‌گوید باد

                       ایکه خواجو نتواند که نیارد یادت

                                                                          یاد می‌دار که از مات نمی‌آید یاد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و چهارم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۴۱- دلبرم را پر طوطی بر شکر خواهد فتاد

                                  مرغ جانم آتشش در بال و پر خواهد فتاد

                                                        هر نفس کو جلوهٔ کبک دری خواهد نمود

                                                                                    نالهٔ کبک دری در کوه و در خواهد فتاد

          چون بدیدم لعل او گفتم دل شوریده‌ام

                       همچو طوطی زین شکر در شور وشر خواهد فتاد

                                                    از سرشک و چهره دارم وجه سیم و زر ولی

                                                                       کی چو نرگس چشم او بر سیم و زر خواهد فتاد

  بسکه چون فرهادم آب دیدگان از سر گذشت

                                     کوه را سیل عقیقین برکمر خواهد فتاد

                                                     دشمن ار با ما بمستوری در افتد باک نیست

                                                                              زانک با مستان در افتد هر که برخواهد فتاد

    تشنه‌ام ساقی بده آبی روان کز سوز عشق

                                 همچو شمعم آتش دل در جگر خواهد فتاد

                                                       دل بنکس ده که او را جان بلب خواهد رسید

                                                                                دست آنکس گیر کو از پای در خواهد فتاد

            بگذر ای زاهد که جز راه ملامت نسپرد

                                    هر که روزی در خراباتش گذر خواهد فتاد

                                                        باده نوش اکنون که چین در زلف گلرویان باغ

                                                                                        از گذار باد گلبوی سحر خواهد فتاد

                 کار خواجو با تو افتاد از جهان وین دولتیست

                                                                   هیچ کاری در جهان زین خوبتر خواهد فتاد ؟


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و سوم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۴۰- پیه سوز چشم من سرشمع ایوان تو باد

                                                            جان من پروانهٔ شمع شبستان تو باد

         هر پریشانی که آید روز و شب در کار من

                                                                    از سر زلف دلاویز پریشان تو باد

          مرغ دل کو طائر بستانسرای عشق شد

                                                                  همدم بلبل نوایان گلستان تو باد

جان سرمستت که گشت از صافی وصلت خراب

                                                           بی نصیب از دردی دلگیر هجران تو باد

            سرمهٔ چشم جهان بین من خاکی نهاد

                                                                     از غبار رهنورد باد جولان تو باد

               تا بود گوی کواکب در خم چوگان چرخ

                                                            گوی دلها در خم زلف چو چوگان تو باد

           ای رخ بستان فروزت لاله برگ باغ حسن

                                                          عندلیب باغ جان مرغ خوش الحان تو باد

   آنکه همچون لاله از مهرش دل پرخون بسوخت

                                                             سایه پرورد سهی سرو خرامان تو باد

     هرکه چون خواجو صف آرای سپاه بیخودیست

                                                        چشم خون افشان او سقای میدان تو باد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و دوم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۳۹- یاد باد آنکو مرا هرگز نگوید یاد باد

                                 کی رود از یادم آنکش من نمی‌آیم بیاد

                                                    آه از آن پیمان شکن کاندیشه از آهم نکرد

                                                                                  داد از آن بیدادگر کز سرکشی دادم نداد

 از حیای چشمهٔ نوشش شد آب خضرآب

                              با نسیم خاک کویش هست باد صبح باد

                                                        نیکبخت آنکو ز شادی و نشاط آزاد شد

                                                                       زانکه تا من هستم از شادی نیم یک لحظه شاد

        بندهٔ آن سرو آزادم وگر نی راستی

                                        مادر فطرت ز عالم بنده را آزاد زاد

                                                        در هوایش چون برآمد خسرو انجم ببام

                                                                                    ذره‌وار از مهر رخسارش ز روزن در فتاد

چون بدین کوتاه دستی دل بر ابرویش نهم

                                      کاتش سوزنده را برطاق نتوانم نهاد

                                                       برگشاد ناوکش دل بسته‌ایم از روی آنک

                                                                                 پای بندانرا ز شست نیکوان باشد گشاد

             گفتمش دور از تو خواجو را که باشد همنفس

                                                                   گفت باد صبحگاهی کافرین بر باد باد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و یکم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۳۸- ببوی زلف تو دادم دل شکسته بباد

                     بیا که جان عزیزم فدای بوی تو باد

                                      ز دست ناله و آه سحر بفریادم

                                                   اگر نه صبر بفریاد من رسد فریاد

                                                           چو راز من بر هرکس روان فرو می‌خواند

                                                                                 سرشک دیده از این رو ز چشم من بفتاد

        هنوز در سر فرهاد شور شیرینست

                  اگر چه رفت بتلخی و جان شیرین داد

                                ز مهر و کینه و بیداد و داد چرخ مگوی

                                              که مهر او همه کینست و داد او بیداد

                                                                 ببست بر رخ خور آسمان دریچه بام

                                                                                  چو پرده زان رخ چون ماه آسمان بگشاد

          ز بندگی تو دارم چو سوسن آزادی

                         ولی تو سرو خرامان ز بندگان آزاد

                                    گمان مبر که ز خاطر کنم فراموشت

                                                    ز پیش می‌روی اما نمی‌روی از یاد

                                                                    ز باد حال تو می‌پرسم و چو می‌بینم

                                                                                   حدیث باد صبا هست سربسر همه باد

             اگر تو داد دل مستمند من ندهی

                                به پیش خسرو ایران برم ز دست تو داد

                                                                   برآستان محبت قدم منه خواجو

                                                                                     که هر که پای درین ره نهاد سر بنهاد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه بیستم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۳۷- برون ز جام دمادم مجوی این دم هیچ

                                 بجز صراحی و مطرب مخوا همدم هیچ

                                                          بیا و بادهٔ نوشین روان بنوش که هست

                                                                                       بجنب جام می لعل ملکت جم هیچ

       مجوی هیچ که دنیا طفیل همت اوست

                               که پیش همت او هست ملک عالم هیچ

                                                      غمست حاصلم از عشق و من بدین شادم

                                                                         که گر چه هست غمم نیست از غمم غم هیچ

     دلم ز عشق تو شد قطره‌ئی و آنهم خون

                                      تنم ز مهر تو شد ذره‌ای و آنهم هیچ

                                                             غمم بخاک فرو برد و هست غمخور باد

                                                                                   دلم بکام فرو رفت و نیست همدم هیچ

        تنم چوموی پر از تاب و رنج و دوری خم

                                     ولی میان تو یک موی اندر و خم هیچ

                                                             از آن دوای دل خسته در جهان تنگست

                                                                                   که نیستش بجز از پستهٔ تو مرهم هیچ

                    دم از جهان چه زنی همدمی طلب خواجو

                                                                      بحکم آنکه جهان یکدمست و آندم هیچ


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه نوزدهم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۳۶- ز عشق غمزه و ابروی آن صنم پیوست

                                                           امام شهر بمحراب می‌رود سرمست

                جمال او در جنت بروی من بگشود

                                                                خیال او گذر صبر بر دلم در بست

                      کنون نشانهٔ تیر ملامتم مکنید

                                                 که رفته است عنانم ز دست و تیر از شست

             مرا چو مست بمیرم بهیچ آب مشوی

                                                            مگر بجرعهٔ دردی کشان باده پرست

                    برند دوش بدوشش بخوابگاه ابد

                                                        کسی که کرد صبوحی به بزمگاه الست

                       به جام باده چراغ دلم منور کن

                                                        که شمع شادیم از تند باد غم بنشست

         در آن مصاف که چشم تو تیغ کینه کشید

                                                        بسا که زلف تو چشم دلاوران بشکست

                 بود لطایف خواجو بهار دلکش شوق

                                                    از آن چو شاخ گلش می‌برند دست بدست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه هجدهم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۳۵- ای جان جهان جان وجهان برخی جانت

                                        داریم تمنای کناری ز میانت

                                                               چون وصف دهان تو کنم زانکه در آفاق

                                                                                       من هیچ ندیدم به لطافت چو دهانت

            گو شرح تو ای آیت خوبی دگری گوی

                               زان باب که من عاجزم از کنه بیانت

                                                                گرمدعی از نوک خدنگت سپر انداخت

                                                                                   من سینه سپر ساخته‌ام پیش سنانت

          ای گلبن خندان بچنین حسن و لطافت

                                   کی رونق بستان ببرد باد خزانت

                                                                 هر لحظه ترا با دگران گفت و شنیدی

                                                                                       وز دور من خسته به حسرت نگرانت

                     گر خلق کنندم سپر تیرملامت

                                    من باز نگیرم نظر از تیر و کمانت

                                                                            تا رخت تصوف بخرابات نیاری

                                                                                            در بتکده کی راه دهد پیر مغانت

                   باید که نشان در میخانه بپرسی

                              ورنی ز جهان محو شود نام و نشانت

                                                                   خواجو نکشد میل دلت سوی صنوبر

                                                                                      گر دست دهد صحبت آن سرو روانت

                           زینسان که توئی غرقهٔ دریای مودت

                                                                                  گر خاک شوی باد نیارد بکرانت


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه هفدهم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۳۴- نوبت زدند و مرغ سحر بانگ صبح گفت

                                 مطرب بگوی نوبت عشاق در نهفت

                                                       دل را چو لاله از می‌گلگون شکفته دار

                                                                                  اکنون که لاله پرده برافکند و گل شکفت

       خواهی که سرفراز شوی همچو زلف یار

                             در پای یار سرکش خورشید چهره افت

                                                         هر کس که دید قامت آنسرو سیمتن

                                                                                   ای بس که خاک پای صنوبر بدیده رفت

                  از کوی او چگونه توانم که بگذرم

                              بلبل کسی نگفت که ترک چمن بگفت

                                                             شد مدتی که دیده اختر شمار من

                                                                              یک شب ز عشق نرگس پر خواب او نخفت

             ای آنکه چشم شوخ کماندار دلکشت

                             ما را به تیر غمزهٔ دل خون چکان بسفت

                                                    شامست گیسوی تو و تا صبح بسته عقد

                                                                                   طاقست ابروی تو و با ماه گشته جفت

                        خواجو بزیر جامه نهان چون کند سرشک

                                                                    دریا شنیده‌ئی که بدامن توان نهفت


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه شانزدهم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۳۳- دردا که یار در غم و دردم بماند و رفت

                                ما را چون دود بر سر آتش نشاند و رفت

                                                                  مخمور بادهٔ طرب انگیز شوق را

                                                                                  جامی نداد و زهر جدائی چشاند و رفت

                 گفتم مگر بحیله بقیدش در آورم

                                  از من رمید و توسن بختم رماند و رفت

                                                        چون صید او شدم من مجروح خسته را

                                                                                    در بحر خون فکند و جنیبت براند و رفت

               جانم چو رو به خیمه روحانیان نهاد

                                تن را در این حظیره سفلی بماند و رفت

                                                       خون جگر چون در دل من جای تنگ یافت

                                                                                        گلگون ز راه دیده ز صحرا براند رفت

              گل در حجاب بود که مرغ سحرگهی

                                      آمد بباغ و آنهمه فریاد خواند و رفت

                                                            چون بنده را سعادت قربت نداد دست

                                                                                     بوسید آستانه و خدمت رساند و رفت

                           برخاک آستان تو خواجو ز درد عشق

                                                                   دامن برین سراچه خاکی فشاند و رفت


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه پانزدهم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۳۲- ترک من ترک من بی سر و پا کرد و برفت

                                            جگرم را هدف تیر بلا کرد و برفت

                                                            چون سر زلف پریشان من سودائی را

                                                                                 داد بر باد و فرو هشت و رها کرد و برفت

          خلعت وصل چو بر قامت من راست ندید

                                             برتنم پیرهن صبر قباکرد و برفت

                                                               عهد می‌کرد که از کوی عنایت نروم

                                                                                     عاقبت قصد دل خسته ما کرد و برفت

           هدهد ما دگر امروز نه بر جای خودست

                                       باز گوئی مگر آهنگ سبا کرد و برفت

                                                                 ما نه آنیم که از کوی وفایش برویم

                                                                                   گر چه آن ترک ختا ترک وفا کرد و برفت

               چون مرا دید که بگداختم از آتش مهر

                                     همچو ماه نوم انگشت نما کرد و برفت

                                                                  می‌زدم در طلبش داو تمامی لیکن

                                                                                     مهرهٔ مهر برافشاند و دغا کرد و برفت

                          آن ختائی بچه چون از برخواجو برمید

                                                                      همچو آهوی ختن عزم ختا کرد و برفت


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه چهاردهم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۳۱- هیچ داری خبر ای یار که آن یار برفت

                                 یا شنیدی ز کسی کان بت عیار برفت

                                                        غم کارم بخور امروز که شد کار از دست

                                                                                       دلم این لحظه نگهدار که دلدار برفت

   که کند چاره‌ام این لحظه که بیچاره شدم

                                      که دهد یاریم امروز که آن یار برفت

                                                              جهد کردم که ز دل بو که برآید کاری

                                                                                     چکنم کاین دل محنت زده از کار برفت

       این زمان بلبل دلسوخته گو دم در کش

                              زانکه آن طوطی خوش نغمه ز گلزار برفت

                                                                   درد بیمار عجب گر بدوائی برسد

                                                                                 خاصه اکنون که طبیب از سر بیمار برفت

          همچو آن فتنه که دیوانه‌ام از رفتارش

                                       آدمی زاده ندیدم که پری وار برفت

                                                        بت ساغر کش من تا بشد از مجلس انس

                                                                                               آبروی قدح و رونق خمار برفت

                آن چه می‌بود که تا ساقی از آن می‌پیمود

                                                                  کس ندیدیم که از میکده هشیار برفت

بوی انفاس تو خواجو همه عالم بگرفت

این چه عطرست که آب رخ عطار برفت


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه سیزدهم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۳۰- کاروان خیمه به صحرا زد و محمل بگذشت

                                سیلم از دیده روان گشت و ز منزل بگذشت

                                                      ناقه بگذشت و مرا بیدل و دلبر بگذاشت

                                                                                    ای رفیقان بشتابید که محمل بگذشت

            ساربان گو نفسی با من دلخسته بساز

                                    کاین زمان کار من از قطع منازل بگذشت

                                                             نتواند که بدوزد نظر از منظر دوست

                                                                               هر کرا در نظر آن شکل و شمایل بگذشت

         سیل خونابه روان شد چو روان شد محمل

                                    عجب از قافله زانگونه که بر گل بگذشت

                                                            نه من دلشده در قید تو افتادم و بس

                                                                                   کاین قضا بر سر دیوانه و عاقل بگذشت

                      قیمت روز وصال تو ندانست دلم

                                      تا ازین گونه شبی برمن بیدل بگذشت

                                                      هرکه شد منکر سودای من و حسن رخت

                                                                                    عالم آمد بسر کویت و جاهل بگذشت

            جان فدای تو اگر قتل منت در خور دست

                                   خنک آن کشته که در خاطر قاتل بگذشت

                                                        دوش بگذشتی و خواجو بتحسر می‌گفت

                                                                                 آه ازین عمر گرامی که به باطل بگذشت


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه دوازدهم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۲۹- دیشب دلم ز ملک دو عالم خبر نداشت

                                                            جانم ز غم برآمد و از غم خبر نداشت

                   آنرا که بود عالم معنی مسخرش

                                                          دیدم به صورتی که ز عالم خبر نداشت

      دلخسته‌ئی که کشته شمشیر عشق شد

                                                       زخمش بجان رسید و ز مرهم خبرنداشت

              مستسقی که تشنهٔ دریای وصل بود

                                                         بگذشت آبش از سر و از یم خبر نداشت

              دل صید عشق او شد وآگه نبود عقل

                                                           افتاد جام و خرد شد و جم خبر نداشت

           جم را چو گشت بی خبر از جام مملکت

                                                          خاتم ز دست رفت و ز خاتم خبر نداشت

         عیسی که دم ز روح زدی گو ببین که من

                                                            دارم دمی که آدم از آن دم خبر نداشت

       خواجو که گشت هندوی خال سیاه دوست

                                                             دل را به مهره داد و ز ارقم خبر نداشت


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه یازدهم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۲۸- مشنو که مرا با لب لعلت هوسی نیست

                                                              کاندر شکرستان شکری بی مگسی نیست

          کس نیست که در دل غم عشق تو ندارد

                                                         کانرا که غم عشق کسی نیست کسی نیست

           باز آی که با هم نفسی خوش بنشینیم

                                                                  کز عمر کنون حاصل ما جز نفسی نیست

            تنها نه مرا با رخ و زلفت هوسی هست

                                                          کامروز کسی نیست که صاحب هوسی نیست

               شب نیست که فریاد بگردون نرسانم

                                                                   لیکن چه توان کرد که فریاد رسی نیست

                   برطرف چمن ناله‌اش آن سوز ندارد

                                                                     هر بلبل دلسوخته کاندر قفسی نیست

                      از قافلهٔ عشق به جز نالهٔ خواجو

                                                                      در وادی هجران تو بانگ جرسی نیست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه دهم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۲۷- شمع ما شمعیست کو منظور هر پروانه نیست

                                                                    گنج ما گنجیست کو در کنج هر ویرانه نیست

           هر کرا سودای لیلی نیست مجنون آنکسست

                                                                      ورنه مجنون را چو نیکو بنگری دیوانه نیست

               چشم صورت بین نبیند روی معنی را بخواب

                                                                  زانکه در هر کان درو در هر صدف دردانه نیست

             حاجیانرا کعبه بتخانه‌ست و ایشان بت پرست

                                                                        ور بینی در حقیقت کعبه جز بتخانه نیست

                      مرغ وحشی گر ببوی دانه در دام اوفتد

                                                                  تا چه مرغم زانکه دامی در رهم جز دانه نیست

               هر کرا بینی در اینجا مسکن و کاشانه است

                                                                 جای ما جائیست کانجا مسکن و کاشانه نیست

                  گر سر شه مات داری پیش اسبش رخ بنه

                                                                     کانگه پیش شه دم از فرزین زند فرزانه نیست

                        گفتمش پروای درویشان نمی‌باشد ترا

                                                                     گفت ازین بگذر که اینها هیچ درویشانه نیست

                گر چه باشد در ره جانانه جسم و جان حجاب

                                                                          جان خواجو جز حریم حضرت جانانه نیست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه نهم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۲۶- کدام دل که گرفتار و پای بند تو نیست

                                  کدام صید که در آرزوی بند تو نیست

                                                              نه من به بند کمند تو پای بندم و بس

                                                                               کسی بشهر نیامد که شهر بند تو نیست

          ترا بقید چه حاجت که صید وحشی را

                              بهیچ روی خلاص از خم کمند تو نیست

                                                               ضرورتست که پیش تو پنجه نگشایم

                                                                                        مرا که قوت بازوی زورمند تو نیست

                 گرم گزند رسانی بضرب تیغ فراق

                          مکن که بیشم از این طاقت گزند تو نیست

                                                    چو سروم از دو جهان گر چه دست کوتاهست

                                                                                   ولی شکیبم از آن قامت بلند تو نیست

      دلم برآتش عشقت بسوخت همچو سپند

                           بیا که صبرم از آنخال چون سپند تو نیست

                                                              عجب ز عقل تو دارم که می‌دهی پندم

                                                                           خموش باش که این لحظه وقت پند تو نیست

           ز شور بختی خواجوست اینکه چون فرهاد

                                                              نصیبش از لب شیرین همچو قند تو نیست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه هشتم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۲۵- ورطهٔ پر خطر عشق ترا ساحل نیست

                                    راه پر آفت سودای ترا منزل نیست

                                                           گر شوم کشته بدانید که در مذهب عشق

                                                                                    خونبهای من دلسوخته بر قاتل نیست

            نشود فرقت صوری سبب منع وصال

                          زانکه در عالم معنی دو جهان حائل نیست

                                                             میل خوبان نه من بی سر و پا دارم و بس

                                                                                  کیست آنکو برخ سرو قدان مایل نیست

              هیچ سائل ز درت باز نگردد محروم

                         گرچه در کوی تو جز خون جگر سائل نیست

                                                           چه دهم شرح جمال تو که در معنی حسن

                                                                               آیتی نیست که در شان رخت نازل نیست

               بنده از بندگیت خلعت شاهی یابد

                                 که غلامی که قبولت نبود مقبل نیست

                                                                      هیچ کامی ز دهان تو نکردم حاصل

                                                                                 چکنم کز تو مرا یک سر مو حاصل نیست

         چه نصیحت کنی ای غافل نادان که مرا

                                  پند عاقل نکند سود چو دل قابل نیست

                                                                       اگرت عقل بود منکر مجنون نشوی

                                                                                     کانکه دیوانه لیلی نشود عاقل نیست

                       غم دل با که تواند که بگوید خواجو

                                                                  مگر آنکس که غمی دارد و او را دل نیست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه هفتم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۲۴- حذر کن ز یاری که یاریش نیست

                           بشودست از آنکو نگاریش نیست

                                           چه ذوقش بود بلبل ار در چمن

                                                                گلی دارد و گلعذاریش نیست

                                                                               خرد راستی را نهالی خوشست

                                                                                               ولیکن بجز صبر باریش نیست

            مبر نام مستی که شرب مدام

                            بود کار آنکس که کاریش نیست

                                              مده دل بدنیا که در باغ عمر

                                                           گلی کس نبیند که خاریش نیست

                                                                                           نیابی بجز بادهٔ نیستی

                                                                                            شرابی که رنج خماریش نیست

              مرا رحمت آید بر آنکو چو من

                          غمی دارد و غمگساریش نیست

                                             بدینسان که کافور او در خطت

                                                                عجب گر زعنبرغباریش نیست

                                                                                     به بازار او نقد قلبم درست

                                                                                              روانست لیکن عیاریش نیست

                کجا اوفتم زین میان بر کنار

                                         که بحر مودت کناریش نیست

                                                                اگر زانکه خواجو بری شد ز خویش

                                                                                    چه شد حسرت خویش باریش نیست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه ششم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۲۳- اینجا نماز زنده‌دلان جز نیاز نیست

                                  وآنرا که در نیاز نبینی نماز نیست

                                                        مشتاق را بقطع منازل چه حاجتست

                                                                                     کاین ره بپای اهل طریقت دراز نیست

           رهبانت ار بدیر مغان راه می‌دهد

                               آنجا مقام کن که در کعبه باز نیست

                                                      گر زانکه راه سوختگان می‌زنی رواست

                                                                                  چیزی بگو بسوز که حاجت بساز نیست

          بازار قتل ما که چو نیکو نظر کنی

                                 صیاد صعوه جز نظر شاهباز نیست

                                                                 دردیکشان جام فنا را ز بی نیاز

                                                                                      جز نیستی بهیچ عطائی نیاز نیست

    محمود را رسد که زند کوس سلطنت

                              کز سلطنت مراد دلش جز ایاز نیست

                                                           عشق مجاز در ره معنی حقیقتست

                                                                            عشق ار چه پیش اهل حقیقت مجاز نیست

                           آن یار نازنین اگرت تیغ می‌زند

                                                                      خواجو متاب روی که حاجت بناز نیست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه پنجم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۲۲- عشق سلطانیست کو را حاجت دستور نیست

                                                                    طائران عشق را پرواز گه جز طور نیست

            کس نمی‌بینم که مست عشق را پندی دهد

                                                         زانکه کس در دور چشم مست او مستور نیست

              دور شو کز شمع عشق آتش بنزدیکان رسد

                                                                 وانکه او نزدیک باشد گر بسوزد دور نیست

                   من به مهر دل به پایان می‌رسانم روز را

                                                                    زانکه بی آتش درون تیره‌ام را نور نیست

                 ملک دل را تا بکی بینم چنین ویران ولیک

                                                                تا نمی‌گردد خراب آن مملکت معمور نیست

             بزم بی شاهد نمی‌خواهم که پیش اهل دل

                                                          دوزخی باشد هر آن جنت که در وی حور نیست

                   رهروان عشق را جز دل نمی‌شاید دلیل

                                                                  وانکه این ره نسپرد نزد خرد معذور نیست

                      تا نپنداری که ما با او نظر داریم و بس

                                                                   هیچ ناظر را نمی‌بینم که او منظور نیست

          چشم میگونش نگر سرمست و خواجو در خمار

                                                          شوخ چشم آن مست کورا رحم بر مخمور نیست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه چهارم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۲۱- هیچکس نیست که منظور مرا ناظر نیست

                                   گر چه بر منظرش ادارک نظر قادر نیست

                                                                   ایکه از ذکر بمذکور نمی‌پردازی

                                                                           حاصل از ذکر زبان چیست چو دل ذاکر نیست

               نسبت ما مکن ای زاهد نادان به فجور

                              زانکه سرمست می عشق بتان فاجر نیست

                                                      گر چه خلقی شده‌اند از غم لیلی مجنون

                                                                                 هیچکس برصفت قیس بنی عامر نیست

          هر دل خسته که او صدرنشین غم تست

                                  غمش از وارد و اندیشه‌اش از صادر نیست

                                                   زآتش عشق تو آن سوز که در باطن ماست

                                                                                ظاهر آنست که بر اهل خرد ظاهر نیست

                    گر ز سودای تو ای نادرهٔ دور زمان

                                               خبر از دور زمانم نبود نادر نیست

                                                          چون توانم که بپایان برم این دفتر ازآنک

                                                                                   قصهٔ عشق من و حسن ترا آخر نیست

                        من بغیرتو اگر کافرم انکار مکن

                                     کانکه دین در سر آن کار کند کافر نیست

                                                         به صبوری نتوان جستن ازین درد خلاص

                                                                                   زانکه نافع نبود صبر چو دل صابر نیست

            ای عزیزان اگر آن یوسف کنعانی ماست

                                   هر که او را به دو عالم بخرد خاسر نیست

                                                               قاصرست از خرد آنکس متصور باشد

                                                                                    که ز اوصاف تو ادراک خرد قاصر نیست

            گر چه خواجو ز تو یک لحظه نگردد غائب

                                     آندمم با تو حضورست که او حاضر نیست

                                                              نه من دلشده دارم سر پیوندت و بس

                                                                              کیست آنکش سر پیوند تو در خاطر نیست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه سوم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۲۰- کو دل که او بدام غمت پای بند نیست

                                                         صیدی بدست کن که سرش در کمند نیست

               با دلبری سمتگر و سرکش فتاده‌ام

                                                                    کو را خبر ز حال من مستمند نیست

             پر می‌زند ز شوق لبش مرغ جان من

                                                            عیب مگس مکن که شکیبش ز قند نیست

               گویند صبر در مرض عشق نافعست

                                                                 باری درین هوا که منم سودمند نیست

               گر بند می‌نهی و گرم پند می‌دهی

                                                                هستم سزای بند ولی جای پند نیست

           هر کس که سرو گفت قدت را براستی

                                                                     او را معینست که همت بلند نیست

       تا بسته شد ز عشق تو بر دل طریق عقل

                                                           در شهر کو کسی که کنون شهر بند نیست

                 گر رد کنی مرا نکند هیچکس قبول

                                                                  زیرا که ناپسند تو کس را پسند نیست

                 خواجو مگر بزخم فراقت شود قتیل

                                                                     ورنی ز ضرب تیغ تو او را گزند نیست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه دوم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۱۹- هیچ روئی نیست کز چرخ سیه رو زرد نیست

                                                                   کار هیچ آزاده‌ئی زین آسیا برگرد نیست

         در جهان مردی نمی‌بینم که از دردی جداست

                                                               یک طربناکست برگردون و آنهم مرد نیست

                    گر نه بوی دوستان آرد نسیم بوستان

                                                                     باد پندارش که آخر گنج باد آورد نیست

                سرد باشد هر که او بی مهرروئی دم زند

                                                          چون دم مهر از دل گرمست از آنرو سرد نیست

                درد دل را گفتم از وصلش دوا سازم ولیک

                                                                       دردمندان محبت را دوا جز درد نیست

                  بی فروغ طلعتش گو مه ز مشرق بر میا

                                                                   کامشبم پروای آن تنها رو شبگرد نیست

            چون غبار هستیم بنشست گفتم روشنست

                                                               کز من خاکی کنون برهیچ خاطر گرد نیست

     کی گمان بردم که هر چند از جهان خون می‌خورم

                                                     در جهان کس نیست کو خون منش در خورد نیست

                 تا نپنداری که خواجو با رخ زردست و بس

                                                             هیچ روئی نیست کز چرخ سیه رو زرد نیست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه یکم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۱۸- بدایت غم عشاق را نهایت نیست

                                    نهایت ره مشتاقرا بدایت نیست

                                                           سخن بگوی که پیش لب شکر بارت

                                                                                   حدیث شکر شیرین بجز حکایت نیست

      بسی شکایتم از فرقت تو در جانست

                          وگرنه از غم عشقت مرا شکایت نیست

                                                         گرم بتیغ جفا می‌کشی حیات منست

                                                                                    چرا که قصد حبیبان بجز عنایت نیست

         چنین شنیده‌ام از راویان آیت عشق

                                که در قرائت دلدادگان روایت نیست

                                                                    کدام رند خرابات دیده‌ئی کو را

                                                                                    هزار زاهد صد ساله در حمایت نیست

                    مباش منکر احوال عاشقان خواجو

                                                                 که قطع بادیهٔ عشق بی هدایت نیست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه سی ام دی ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۱۷- زلف هندوی تو در تابست و ما را تاب نیست

                                                                 چشم جادوی تو در خوابست و ما را خواب نیست

                    با لبت گر باده لاف جانفزائی می‌زند

                                                                پیش ما روشن شد این ساعت که او را آب نیست

              نرگست در طاق ابرو از چه خفتد بی خبر

                                                                     زانکه جای خواب مستان گوشهٔ محراب نیست

                 ساکن کوی خرابات مغان خواهم شدن

                                                                              کز در مسجد مرا امید فتح الباب نیست

           خاک ره بر من شرف دارد اگر مست و خراب

                                                                        بر درمیخانه خفتن خوشتر از سنجاب نیست

               پیش رویش ز آتش دل سوختم پروانه وار

                                                               زانکه شمعی چون رخش در مجلس اصحاب نیست

                   گفتمش کاخر دل گمگشته‌ام را باز ده

                                                                        گفت باری این بضاعت در جهان نایاب نیست

        روضهٔ رضوان بدان صورت که وصفش خوانده‌ئی

                                                                           چون بمعنی بنگری جز منزل احباب نیست

                    ایکه خواجو را ز تاب آتش غم سوختی

                                                                       این همه آتش چه افروزی که او را تاب نیست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
۱۳۱۶- نشان بی نشانان بی نشانیست

                             زبان بی زبانان بی زبانیست

                                               دوای دردمندان دردمندیست

                                                                  سزای مهربانان مهربانیست

                                                                               ورای پاسبانی پادشاهیست

                                                                                               بجای پادشاهی پاسبانیست

            چو جانان سرگران باشد بپایش

                      سبک جان در نیفشاندن گرانیست

                                         خوش آن آهوی شیرافکن که دایم

                                                                         توانائی او در ناتوانیست

                                                                                  مگر پیروزهٔ خط تو خضرست

                                                                                               که لعلت عین آب زندگانیست

                بلی صورت بود عنوان معنی

                    نه اینصورت که سر تا سر معانیست

                                           سحر فریاد شب خیزان درین راه

                                                                     تو پنداری درای کاروانیست

                                                                                   خط زرنگاریت بر صفحهٔ ماه

                                                                                                 سوادی از مثال آسمانیست

             مغان زنده دلرا خوان که در دیر

                             مراد از زندخوانی زنده خوانیست

                                                         چو خواجو آستین برعالم افشان

                                                                                که شرط رهروان دامن فشانیست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و هشتم دی ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۱۵- هرکه مجنون نیست از احوال لیلی غافلست

                                                                  وانکه مجنون را بچشم عقل بیند عاقلست

            قرب صوری در طریق عشق بعد معنویست

                                                               عاشق ار معشوق را بی وصل بیند واصلست

                اهل معنی را از او صورت نمی‌بندد فراق

                                                                 وانکه این صورت نمی‌بندد ز معنی غافلست

           کی بمنزل ره بری تا نگذری از خویش ازآنک

                                                               ترک هستی در ره مستی نخستین منزلست

           گر چه من بد نامی از میخانه حاصل کرده‌ام

                                                                هر که از میخانه منعم می‌کند بی حاصلست

                ایکه دل با خویش داری رو بدلداری سپار

                                                                        کانکه دلداری ندارد نزد ما دور از دلست

              یاد ساحل کی کند مستغرق دریای عشق

                                                                 زانکه این معنی نداند هر که او بر ساحلست

                         عاشقانرا وعظ دانا عین نادانی بود

                                                                     کانکه سرعشق را عالم نباشد جاهلست

                 ترک جانان گیر خواجو یا برو جان برفشان

                                                             ترک جان سهلست از جانان صبوری مشکلست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و هفتم دی ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۱۴- خطر بادیهٔ عشق تو بیش از پیشست

                                    این چه دامست که دور از تو مرا در پیشست

                                                                 ایکه درمان جگر سوختگان می‌سازی

                                                                                   مرهمی بردل ما نه که بغایت ریشست

               دیده هر چند بر آتش زند آبم لیکن

                                              حدت آتش سودای تو از حد بیشست

                                                            باده می‌نوشم و خون از جگرم می‌جوشد

                                                                                 زانکه بی لعل توام باده نوشین نیشست

                عاشق اندیشهٔ دوری نتواند کردن

                                                 دوربینی صفت عاقل دور اندیشست

                                                                     گر مراد دل درویش برآری چه شود

                                                                                زانکه سلطان بر صاحب‌نظران درویشست

                           آشنایان همه بیگانه شدند از خواجو

                                                               لیکن او را همه این محنت و درد از خویشست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و ششم دی ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۱۳- بیش ازین بی همدمی در خانه نتوانم نشست

                                                                      بر امید گنج در ویرانه نتوانم نشست

               در ازل چون با می و میخانه پیمان بسته‌ام

                                                                    تا ابد بی باده و پیمانه نتوانم نشست

                ایکه افسونم دهی کز مار زلفش سر مپیچ

                                                                 بر سر آتش بدین افسانه نتوانم نشست

                    مرغ جان را تا نسوزد ز آتش دل بال و پر

                                                              پیش روی شمع چون پروانه نتوانم نشست

               در چنین دامی که نتوان داشت اومید خلاص

                                                                  روز و شب در آرزوی دانه نتوانم نشست

                        منکه در زنجیرم از سودای زلف دلبران

                                                                   بی پریروئی چنین دیوانه نتوانم نشست

                آتش عشقش دلم را زنده می‌دارد چو شمع

                                                             ورنه زینسان مرده دل در خانه نتوانم نشست

              یکنفس بی‌اشک می‌خواهم که بنشینم ولیک

                                                                      در میان بحر بی دردانه نتوانم نشست

                      اهل دل گویند خواجو از سر جان برمخیز

                                                                چون نخیرم زانکه بی‌جانانه نتوانم نشست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و پنجم دی ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۱۲- بوستان طلعتش را نوبهاری دیگرست

                                                        چشمم از عکس جمالش لاله زاری دیگرست

           از میان جان من هرگز نمی‌گیرد کنار

                                                        گر چه هر ساعت میانش در کناری دیگرست

         تا لب میگون او در داد جان را جام می

                                                        چشم مست نیم‌خوابش را خماری دیگرست

    عاشقانرا با طریق زهد و تقوی کار نیست

                                                            زاهدی در مذهب عشاق کاری دیگرست

ایکه در حسن و لطافت در جهانت یار نیست

                                                             تا نپنداری که ما را جز تو یاری دیگرست

  زلف مشکینت چرا آشفته شد چون کار من

                                                            یا ترا کاریست کو آشفته کاری دیگرست

       بارها گفتم که دل برگیرم از مهرت ولیک

                                                            بار عشقت بر دلم این بار باری دیگرست

گرچه چین پیوسته در ابروی مشکینت خطاست

                                                            در خم زلف تو هر چین زنگباری دیگرست

      شیرمردانرا اگر آهو شکارست این عجب

                                                          کاهوی چشم ترا هر دم شکاری دیگرست

     از جهان خواجو طریق عاشقی کرد اختیار

                                                              بختیار آنکس که او را اختیاری دیگرست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و چهارم دی ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۱۱- جان هر زنده دلی زنده بجانی دگرست

                                  سخن اهل حقیقت ز زبانی دگرست

                                                           خیمه از دایرهٔ کون و مکان بیرون زن

                                                                                    زانکه بالاتر ازین هر دو مکانی دگرست

        در چمن هست بسی لاله سیراب ولی

                              ترک مه روی من از خانهٔ خانی دگرست

                                                          راستی راز لطافت چو روان می‌گردی

                                                                                          گوئیا سرو روان تو روانی دگرست

                عاشقان را نبود نام و نشانی پیدا

                             زانکه این طایفه را نام و نشانی دگرست

                                                       یک زمانم بخدا بخش و ملامت کم گوی

                                                                                کاین جگر سوخته موقوف زمانی دگرست

                        تو نه مرد قدح و درد مغانی خواجو

                                                        خون دل نوش که آن لعل زکانی دگرست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و سوم دی ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۱۰- این همه مستی ما مستی مستی دگرست

                                                                  وین همه هستی ما هستی هستی دگرست

                خیز و بیرون زد و عالم وطنی حاصل کن

                                                                      که برون از دو جهان جای نشستی دگرست

               گفتم از دست تو سرگشتهٔ عالم گشتم

                                                                      گفت این سر سبک امروز ز دستی دگرست

               تا صبا قلب سر زلف تو در چین بشکست

                                                                      هر زمان بر من دلخسته شکستی دگرست

             کس چو من مست نیفتاد ز خمخانهٔ عشق

                                                                 گر چه در هر طرف از چشم تو مستی دگرست

                      تا برآمد ز بناگوش تو خورشید جمال

                                                                         هر سر زلف تو خورشید پرستی دگرست

                   چون سپر نفکند از غمزهٔ خوبان خواجو

                                                                           زانکه آن ناوک دلدوز ز شستی دگرست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و دوم دی ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۰۹- لب شیرین تو هر دم شکر انگیزترست

                                    زلف دلبند تو هر لحظه دلاویزترست

                                                         برسرآمد ز جهان جزع تو در خونخواری

                                                                              گر چه چشم من دل سوخته خونریزترست

            ای که از تنگ شکر شور برآورد لبت

                                  هر زمان پسته تنگت شکر آویزترست

                                                        همچو سرچشمهٔ نوش تو ز بهر سخنم

                                                                                   چشمم از درج عقیقت گهر انگیزترست

         نشنود پند تو ای زاهد تردامن خشک

                                 هرکش از درد مغان دامن پرهیزترست

                                                             آتشست این دل شوریده من پنداری

                                                                                 زانکه هر چند که او سوخته تر تیزترست

                          تا هوای گل رخسار تو دارد خواجو

                                                                هر شب از بلبل دلسوخته شب خیزترست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و یکم دی ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۰۸- گفتمش روی تو صد ره ز قمر خوبترست

                                                            گفت خاموش که آن فتنه دور قمرست

           گفتم آن زلف و جبینم بچنین روز نشاند

                                            گفت کان زلف و جبین نیست که شام و سحرست

          گفتم ای جان جهان از من مسکین بگذر

                                                        گفت بگذر ز جهان زانکه جهان بر گذرست

                       گفتمش قد بلندت بصنوبر ماند

                                                  گفت کاین دلشده را بین که چه کوته نظرست

       گفتمش خون جگر چند خورم در غم عشق

                                                          گفت داروی دلت صبر و غذایت جگرست

                گفتمش درد من از صبر بتر می‌گردد

                                                          گفت درد دل این سوخته دلمان تبرست

                  گفتمش ناله شبهای مرا نشیندی

                                                 گفت از افغان توام شب همه شب دردسرست

             گفتمش کار من از دست تو در پا افتاد

                                                     گفت این سر سبک امروز ز دستی دگرست

          گفتمش کام دل خسته خواجو لب تست

                                                 گفت شک نیست که کام دل طوطی شکرست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیستم دی ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۰۷- بستهٔ بند تو از هر دو جهان آزادست

                                 وانکه دل بر تو نبستست دلش نگشادست

                                                                عارضت در شکن طره بدان می‌ماند

                                                                                   کافتابیست که در عقدهٔ راس افتادست

        زلف هندو صفتت لیلی و عقلم مجنون

                                    لب جانبخش تو شیرین و دلم فرهادست

                                                             سرو را گر چه ببالای تو مانندی نیست

                                                                                        بنده با قد تواز سرو سهی آزادست

هیچکس نیست که با هیچکسش میلی نیست

                                      بد نهادست که سر بر قدمی ننهادست

                                                             هرگز از چرخ بد اختر نشدم روزی شاد

                                                                                       مادر دهر مرا خود بچه طالع زادست

           دل من بیتو جهانیست پر از فتنه و شور

                                       بده آن بادهٔ نوشین که جهان بر بادست

                                                              در غمت همنفسی نیست بجز فریادم

                                                                                     چه توان کرد که فریاد رسم فریادست

                  بیش ازین ناوک بیداد مزن برخواجو

                                                                      گر چه بیداد تو از روی حقیقت دادست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه نوزدهم دی ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۰۶- جانم از بادهٔ لعل تو خراب افتادست

                                  دلم از آتش هجر تو کباب افتادست

                                                   گر چه خواب آیدت ای فتنهٔ مستان در چشم

                                                                      هر که از چشم و رخت بی خور و خواب افتادست

              باز مرغ دل من در گره زلف کژت

                       همچو کبکیست که در چنگ عقاب افتادست

                                                              ای که بالای بلند تو بلای دل ماست

                                                                                  دلم از چشم تو در عین عذاب افتادست

      دست گیرید که در لجه دریای سرشک

                            تن من همچو خسی بر سر آب افتادست

                                                                      خبر من بسر کوی خرابات برید

                                                                                        که خرابی من از بادهٔ ناب افتادست

         تا چه مرغم که مرا هر که ببیند گوید

                             بنگر این پشه که در جام شراب افتادست

                                                        خرم آن صید که در قید تو گشتست اسیر

                                                                                      حبذا دعد که در چنگ رباب افتادست

                       ای حریفان بشتابید که مسکین خواجو

                                                                             برسرکوی خرابات خراب افتادست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه هجدهم دی ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۰۵- پیش صاحب‌نظران ملک سلیمان بادست

                                  بلکه آنست سلیمان که ز ملک آزادست

                                                            آنکه گویند که برآب نهادست جهان

                                                                            مشنو ای خواجه که چون درنگری بر بادست

               هر نفس مهر فلک بر دگری می‌افتد

                             چه توان کرد چون این سفله چنین افتادست

                                                             دل درین پیرزن عشوه گر دهر مبند

                                                                          کاین عروسیست که در عقد بسی دامادست

    یاد دار این سخن از من که پس از من گوئی

                                  یاد باد آنکه مرا این سخن از وی یادست

                                                       آنکه شداد در ایوان ز زر افکندی خشت

                                                                                 خشت ایوان شه اکنون ز سر شدادست

                 خاک بغداد به مرگ خلفا می‌گرید

                             ورنه این شط روان چیست که در بغدادست

                                                               گر پر از لاله سیراب بود دامن کوه

                                                                                       مرو از راه که آن خون دل فرهادست

   همچو نرگس بگشا چشم و ببین کاندر خاک

                              چند روی چو گل وقامت چون شمشادست

                                                             خیمهٔ انس مزن بردر این کهنه رباط

                                                                             که اساسش همه بی موقع و بی بنیادست

                   حاصلی نیست بجز غم ز جهان خواجو را

                                                                    شادی جان کسی کو ز جهان آزادست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه هفدهم دی ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۰۴- مگذر ز ما که خاطر ما در قفای تست

                                 دل بر امید وعده وجان در قفای تست

                                                     سهلست اگر رضای تو ترک رضای ماست

                                                                                   مقصود ما ز دنیی و عقبی رضای تست

        زین پس چو سرفدای قفای تو کرده‌ایم

                               ما را مران ز پیش که دل در قفای تست

                                                                  گردن ببند مینهم و سر ببندگی

                                                                             خواهی ببخش و خواه بکش رای رای تست

     تنها نه دل بمهر تو سرگشته گشته است

                                  هر ذره‌ئی ز آب و گلم در هوای تست

                                                               آزاد گشت از همه آنکو غلام تست

                                                                               بیگانه شد ز خویش کسی کاشنای تست

           ای در دلم عزیزتر از جان که در تنست

                                   جانی که در تنست مرا از برای تست

                                                      این خسته دل که دعوی عشق تو می‌کند

                                                                                         سوگند راستش بقد دلربای تست

                      خواجو که رفت در سر جور و جفای تو

                                                                     جانش هنوز بر سرمهر و وفای تست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه شانزدهم دی ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۰۳- روی زمین و خون دلم نم گرفته است

                                      پشت فلک ز بار غمم خم گرفته است

                                                               اشکم چه دیده است که مانند خونیان

                                                                                       پیوسته دامن من پرغم گرفته است

            مسکین دلم که حلقهٔ آن زلف تابدار

                                     بگرفت و غافلست که ارقم گرفته است

                                                                      انفاس روح می‌دمد از باد صبحدم

                                                                                 گوئی که بوی عیسی مریم گرفته است

           چون جام می‌گرفت نگارم زمانه گفت

                                      خورشید بین که ماه محرم گرفته است

                                                              همدم بجز صراحی و جام شراب نیست

                                                                                 خرم کسی که دامن همدم گرفته است

           هر کو ز دست یار گرفتست جام می

                                      روشن بدان که مملکت جم گرفته است

                                                                   ملک دلم گرفت و بجورش خراب کرد

                                                                                    آری غریب نیست مگر کم گرفته است

     خواجو ز پا درآمد و هیچش بدست نیست

                                           جز دامن امید که محکم گرفته است

                                                                         از وی متاب روی که مانند آفتاب

                                                                                       تیغ زبان کشیده و عالم گرفته است


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه پانزدهم دی ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۰۲- رنج از کسی بریم که دردش دوای ماست

                                                              زخم از کسی خوریم که رنجش شفای ماست

         جائی سرای تست که جای سرای نیست

                                                                           وانگه در سرای تو خلوتسرای ماست

                  گر ما خطا کنیم عطای تو بیحدست

                                                                          نومیدی از عطای تو حد خطای ماست

             روزی گدای کوی خودم خوان که بنده را

                                                                 این سلطنت بسست که گوئی گدای ماست

               حاجت بخونبها نبود چون تو می‌کشی

                                                                          مقتول خنجر تو شدن خونبهای ماست

           ما را بدست خویش بکش کان نوازشست

                                                                         دشنام اگر ز لفظ تو باشد دعای ماست

             گر می‌کشی رهینم وگر می‌کشی رهی

                                                                           هر ناسزا که آن ز تو آید سزای ماست

            زهر ار چنانکه دوست دهد نوش دارو است

                                                                             درد ار چنانک یار فرستد دوای ماست

                     گفتم که ره برد به سرا پردهٔ تو گفت

                                                                              خواجو که محرم حرم کبریای ماست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه چهاردهم دی ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۰۱- مائیم آن گدای که سلطان گدای ماست

                                            ما زیر دست مهر و فلک زیر پای ماست

                                                                      تا بر در سرای شما سر نهاده‌ایم

                                                                                            اقبال بندهٔ در دولتسرای ماست

            بودی بسیط خاک پر از های و هوی ما

                                    و کنون جهان ز گریه پر از های هاست ماست

                                                             زین‌سان که در قفای تو از غم بسوختیم

                                                                                گوئی که دود سوخته‌ئی در قفای ماست

                  تا کی زنید تیغ جفا بر شکستگان

                                          سهلست اگر بقای شما در فنای ماست

                                                                گر برکشی وگر بکشی رای رای تست

                                                                              هر چیز کان نه رای تو باشد نه رای ماست

               آن کاشنای تست غریبست در جهان

                                      وان کو غریب گشت ز خویش آشنای ماست

                                                                  ما را اگر تو مشترییی این سعادتیست

                                                                                    بنمای رخ که دیدن رویت بهای ماست

                   خواجو که خاک پای گدایان کوی تست

                                                                     شاهی کند گرش تو بگوئی گدای ماست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه سیزدهم دی ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۰۰- چند سوزیم من و شمع شبستان همه شب

                                                                      چند سازیم چنین بی سر و سامان همه شب

                        تا به شب بر سر بازار معلق همه روز

                                                                              تا دم صبح سرافکنده و گریان همه شب

                      سوختم ز آتش هجران و دلم بریان شد

                                                                                 ور نسازم چکنم با دل بریان همه شب

                         رشتهٔ جان من سوخته بگسیخته باد

                                                                          گر ز عشق سر زلفت ندهم جان همه شب

                         هر شبی کز خم گیسوی توام یاد آید

                                                                               در خیالم گذرد خواب پریشان همه شب

                          تا تودر چشم منی از نظرم دور نشد

                                                                         ذره‌ئی چشمه خورشید درخشان همه شب

                     خبرت هست که در بادیهٔ هجر تو نیست

                                                                               تکیه گاهم بجز از خار مغیلان همه شب

                               بخیال رخ و زلف تو بود تا دم صبح

                                                                             بستر خواب من از لاله و ریحان همه شب

                                در هوای گل روی تو بود خواجو را

                                                                      همنفس بلبل شب خیز خوش الحان همه شب


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه دوازدهم دی ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۹۹- گوئیا عزم ندارد که شود روز امشب

                                یا درآید ز در آن شمع شب افروز امشب

                                                          گر بمیرم بجز از شمع کسی نیست که او

                                                                                     برمن خسته بگرید ز سر سوز امشب

   مرغ شب خوان که دم از پردهٔ عشاق زند

                                       گو نوا از من شب‌خیز بیاموز امشب

                                                           چون شدم کشتهٔ پیکان خدنک غم عشق

                                                                                         بردلم چند زنی ناوک دلدوز امشب

          همچو زنگی بچهٔ خال تو گردم مقبل

                                       گرشوم بر لب یاقوت تو پیروز امشب

                                                               هر که در شب رخ چون ماه تو بیند گوید

                                                                                    روز عیدست مگر یا شب نوروز امشب

       بی لب لعل و رخت خادم خلوتگه انس

                                    گو صراحی منه و شمع میفروز امشب

                                                                       تا که آموختت از کوی وفا برگشتن

                                                                                      خیز و باز آی علی‌رغم بداموز امشب

   بنشان شمع جگر سوخته را گر چه کسی

                                              منشیناد بروز من بد روز امشب

                                                                      اگر آن عهدشکن با تو نسازد خواجو

                                                                            خون دل میخور و جان میده و میسوز امشب

                تا مگر صبح تو سر برزند از مطلع مهر

                                                           دیده بر چرخ چو مسمار فرود و ز امشب


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه یازدهم دی ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۹۸- هر که در عهد ازل مست شد از جام شراب

                                           سر ببالین ابد باز نهد مست وخراب

                                                                  بیدلان را رخ زیبا ننمائی به چه وجه

                                                                                     عاشقانرا ز در خویش برانی ز چه باب

        می پرستان همه مخمور و عقیقت همه می

                                       عالمی مرده ز بی آبی و عالم همه آب

                                                          سر کوی خط و قدت چمن و سنبل و سرو

                                                                                سمن و عارض و لعلت شکر و جام شراب

                       دل ما بی لب لعل تو ندارد ذوقی

                                         همه دانند که باشد ز نمک ذوق کباب

                                                               هر که درآتش سودای تو امروز بسوخت

                                                                                    ظاهر آنست که فردا بود ایمن ز عذاب

              گر چه نقش تو خیالیست که نتوان دیدن

                                    همه شب چشم توام مست نمایند بخواب

                                                               ترشود دم به دمم خرقه ز خون دل ریش

                                                                                 زانک رسمست که برجامه فشانند گلاب

                       پیر گشتی بجوانی و همانی خواجو

                                                                   دو سه روزی دگر ایام بقا را دریاب


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه دهم دی ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۹۷- اگر سرم برود در سر وفای شما

                        ز سر برون نرود هرگزم هوای شما

                                  بخاک پای شما کانزمان که خاک شوم

                                                             هنوز بر نکنم دل ز خاک پای شما

                                                                          چو مرغ جان من از آشیان هوا گیرد

                                                                                              کند نزول بخاک در سرای شما

       در آن زمان که روند از قفای تابوتم

                        بود مرا دل سرگشته در قفای شما

                                              شوم نشانهٔ تیر قضا بدان اومید

                                                        که جان ببازم و حاصل کنم رضای شما

                                                                             کرا بجای شما در جهان توانم دید

                                                                                   چرا که نیست مرا هیچکس بجای شما

      ز بندگی شما صد هزارم آزادیست

                      که سلطنت کند آنکو بود گدای شما

                                   گرم دعای شما ورد جان بود چه عجب

                                                   که هست روز و شب اوراد من دعای شما

                                                                             کجا سزای شما خدمتی توانم کرد

                                                                                       جز اینکه روی نپیچم ز ناسزای شما

   غریب نیست اگر شد ز خویش بیگانه

                      هر آن غریب که گشستست آشنای شما

                                                       اگر بغیر شما می‌کند نظر خواجو

                                                                              چو آب می شودش دیده از حیای شما


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه نهم دی ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۹۶- آخر ای یار فراموش مکن یارانرا

                               دل سرگشته بدست آر جگر خوارانرا

                                                               عام را گر ندهی بار بخلوتگه خاص

                                                                                         ز آستان از چه کنی دور پرستارانرا

وصل یوسف ندهد دست به صد جان عزیز

                                این چه سودای محالست خریدارانرا

                                                        گر نه یاری کند انفاس روان‌بخش نسیم

                                                                                            خبر از مقدم یاران که دهد یارانرا

   آنکه چون بنده بهر موی اسیری دارد

                                     کی رهائی دهد از بند گرفتارانرا

                                                              دست در دامن تسلیم و رضا باید زد

                                                                                                 اگر از پای در آرند گنه کارانرا

     روز باران نتوان بار سفر بست ولیک

                             پیش طوفان سرشکم چه محل بارانرا

                                                                دستگاهیست پر از نافه آهوی تتار

                                                                                           حلقهٔ سنبل مشکین تو عطارانرا

                   حال خواجو ز سر کوی خرابات بپرس

                                                                  که نیابی به در صومعه خمارانرا


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه هشتم دی ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۹۵- ساقیا وقت صبوح آمد بیار آن جام را

                                     می پرستانیم در ده بادهٔ گلفام را

                                                      زاهدانرا چون ز منظوری نهانی چاره نیست

                                                                                  پس نشاید عیبت کردن رند درد آشام را

   احتراز از عشق میکردم ولی بیحاصلست

                                    هر که از اول تصور میکند فرجام را

                                                                 من ببوی دانهٔ خالش بدام افتاده‌ام

                                                                                    گر چه صید نیکوان دولت شمارد دام را

 هر که او را ذره‌ئی با ماهرویان مهر نیست

                             بر چنین عامی فضیلت می‌نهند انعام را

                                                        شام را از صبح صادق باز نشناسم ز شوق

                                                                              چون مهم پرچین کند برصبح صادق شام را

         گر بدینسان بر در بتخانهٔ چین بگذرد

                            بت‌پرستان پیش رویش بشکنند اصنام را

                                                      بر گدایان حکم کشتن هست سلطانرا ولیک

                                                                                        هم بلطف عام او امید باشد عام را

        چون به هر معنی که بینی تکیه بر ایام نیست

                                                                      حیف باشد خواجو ار ضایع کنی ایام را


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه هفتم دی ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۹۴- رام را گر برگ گل باشد نبیند ویس را

                                ور سلیمان ملک خواهد ننگرد بلقیس را

                                                           زندهٔ جاوید گردد کشته شمشیر عشق

                                                                               زانکه از کشتن بقا حاصل شود جرجیس را

         جان بده تا محرم خلوتگه جانان شوی

                                تا نمیرد کی به جنت ره دهند ادریس را

                                                     گرنه در هر جوهری از عشق بودی شمه‌ئی

                                                                           کی کشش بودی به آهن سنگ مغناطیس را

   همچو خورشید ار برآید ماه بی مهرم ببام

                                     مهر بفزاید ز ماه طلعتش برجیس را

                                                             دامن محمل براندازی مه محمل نشین

                                                                                          یا بگو با ساربان تا بازدارد عیس را

چون بتلبیسم بدام آوردی اکنون چاره نیست

                                  بگذر از تزویر و بگذار ای پسر تلبیس را

                                                        تا نپنداری که گویم لاله چون رخسار تست

                                                                              کی به گل نسبت کند رامین جمال ویس را

                خواجو ار در بزم خوبان از می یاقوت رنگ

                                                         کاس را خواهی که پر باشد تهی کن کیس را


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه ششم دی ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۹۳- بگذر ای خواجه و بگذار مرا مست اینجا

                                                         که برون شد دل سرمست من از دست اینجا

 چون توانم شد از اینجا که غمش موی کشان

                                                                      دلم آورد و به زنجیر فرو بست اینجا

      تا نگوئی که من اینجا ز چه مست افتادم

                                                                هیچ هشیار نیامد که نشد مست اینجا

        کیست این فتنهٔ نوخاسته کز مهر رخش

                                                              این دل شیفته حال آمد و بنشست اینجا

           دل مسکین مرا نیست در اینجا قدری

                                                          زانک صد دل چو دل خسته من هست اینجا

           دوش کز ساغر دل خون جگر میخوردم

                                                        شیشه نا گه بشد از دستم و بشکست اینجا

نام خواجو مبر ای خواجه درین ورطه که هست

                                                          صد چو آن خستهٔ دلسوخته در شست اینجا


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه پنجم دی ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۹۲- این چه خلدست که چندین همه حورست اینجا

                                                                     چه غم از نار که در دل همه نورست اینجا

                   گل سوری که عروس چمنش می‌خوانند

                                                                     گو بده باده درین حجله که سورست اینجا

                موسم عشرت و شادی و نشاطست امروز

                                                                          منزل راحت و ریحان و سرورست اینجا

                          اگر آن نور تجلیست که من می‌بینم

                                                                 روشنم گشت چو خورشید که طورست اینجا

                            آنکه در باطن ما کرد دو عالم ظاهر

                                                                        ظاهر آنست که در عین ظهورست اینجا

                     یار هم غایب و هم حاضر و چون درنگری

                                                                       خالی از غیبت و عاری ز حضورست اینجا

                   سخن از خرقه و سجاده چه گوئی خواجو

                                                                     جام می نوش که از صومعه دورست اینجا


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه چهارم دی ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۹۱- بخت نافرجام اگر با عاشقان یاری کند

                                              یار عاشق سوز ما ترک دلازاری کند

                                                                    بر گذرگاهش فرو افتادم از بی طاقتی

                                                                               اشک لرزان کی تواند خویشتن داری کند؟

    چاره ساز اهل دل باشد می اندیشد سوز

                                          کو قدح؟ تا فارغم از رنج هوشیاری کند

                                                                      دام صیاد از چمد دلخواه تر باشد مرا

                                                                                  من نه آن مرغم که فریاد از گرفتاری کند

عشق روز افزون من از بی وفایی های اوست

                                          می گریزم گر به من روزی وفاداری کند

                                                                        گوهر گنجینه عشقیم از روشندلی

                                                                                بین خویبان کیست تا ما را خریداری کند؟

                 از دیار خواجه شیراز میآید رهی

                                                تا ثنای خواجه عبدالله انصاری کند

                                                             می رسد با دیده گوهرفشان همچون سحاب

                                                                                    تا بر این خاک عبیرآگین گوهرباری کند


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه سوم دی ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۹۰- من کیستم ز مردم دنیا رمیده ای

                                  چون کوهسار پای به دامن کشیده ای

                                                                 از سوز دل چو خرمن آتش گرفته ای

                                                                                وز اشک غم چو کشتی طفان رسیده ای

   چون شام بی رخ تو بمانم نشسته ای

                                      چون صبح از غم نو گریبان دریده ای

                                                         سر کن نوای عشق که از های و هوی عقل

                                                                                     آزرده ام چو گوش نصیحت شنیده ای

        رفت از قفای او دل از خود رمیده ام

                                     بی تاب تر ز اشک به دامن دویده ای

                                                                  ما را چو گردباد ز راحت نصیب نیست

                                                                                             راحت و کجا خاطر نا آرمیده ای

   بیچاره ای که چاره طلب می کند ز خلق

                                             دارد امید میوه ز شاخ بریده ای

                                                                    از بس که خون فرو چکد از تیغ آٍمان

                                                                                  ماند شفق به دامن در خون کشیده ای

          با جان تابناک ز محنت سرای خاک

                                       رفتیم همچو قطره اشکی ز دیده ای

                                                                       دردی که بهر جان رهی آفریده اند

                                                                                         یا رب مباد قسمت هیچ آفریده ای


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه دوم دی ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۸۹- دور از تو هر شب تا سحر گریان چو شمع محفلم

                                                                       تا خود چه باشد حاصلی از گریه بی حاصلم؟

               چون سایه دور از روی تو افتاده ام در کوی تو

                                                                             چشم امیدم سوی تو وای از امید باطلم

                از بسکه با جان و دلم ای جان و دل آمیختی

                                                                       چون نکهت از آغوش گل بوی تو خیزد از گلم

                     لبریز اشکم جام کو؟ آن آب آتش فام کو؟

                                                                             و آن مایه آرام کو؟تا چاره سازد مشکلم

                      در کار عشقم یار دل آگاهم از اسرار دل

                                                                                 غافل نیم از کار دل وز کار دنیا غافلم

            در عشق و مستی داده ام بود و نبود خویشتن

                                                                           ای ساقی مستان بگو دیوانه ام یا غافلم

                 چون اشک می لرزد از موج گیسویی رهی

                                                                               با آنکه در طوفان غم دریا دلم دریا دلم


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه یکم دی ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۸۸- نسیم وصل به افسردگان چه خواهد کرد؟

                                          بهار تازه به برگ خزان چه خواهد کرد؟

                                                                به من که سوختم از داغ مهربانی خویش

                                                                                 فراق و وصل تو نامهربان چه خواهد کرد؟

          سرای خانه بدوشی حصار عافیت است

                                         صبا به طایر بی آشیان چه خواهد کرد؟

                                                                    ز فیض ابر چه حاصل گیاه سوخته را؟،

                                                                               شراب با من افسرده جان چه خواهد کرد؟

             مکن تلاش که نتوان گرفت دامن عمر

                                             غبار بادیه با کاروان چه خواهد کرد؟

                                                                         به باغ خلد نیاسود جان علوی ما

                                                                             به حیرتم که در این خاکدان چه خواهد کرد؟

         صفای باده روشن ز جوش سینه اوست

                                   تو چاره ساز خودی آسمان چه خواهد کرد؟

                                                           به من که از دو جهان فارغم به دولت عشق

                                                                                 رهی ملامت اهل جهان چه خواهد کرد؟


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه سی ام آذر ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۸۷- بسکه جفا ز خار گل دید دل رمیده ام

                                                         همچو نسیم از این چمن پای برون کشیده ام

    شمع طرب ز بخت ها آتش خانه سوز شد

                                                          گشت بلای جان من عشق به جان خریده ام

              حاصل دور زندگی صحبت آشنا بود

                                                                 تا تو ز من بریده ای من ز جهان بریده ام

                تا به کنار بودیم بود به جا قرار دل

                                                                     رفتی و رفت راحت از خاطر آرمیده ام

          تا تو مراد من رهی کشته مرا فراق تو

                                                              تا تو به داد من رسی من به خدا رسیده ام

      چون به بهار سر کند لاله ز خاک من برون

                                                                       ای گل تازه یاد کن از دل داغ دیده ام

               یا ز ره بی وفا بیا یا ز دل رهی برو

                                                                 سوخت در انتظار تو جان به لب رسیده ام


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و نهم آذر ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۸۶- همراه خود نسیم صبا می برد مرا

                                      یا رب چو بوی گل به کجا می برد مرا؟

                                                                  سوی دیار صبح رود کاروان شب

                                                                                              باد فنا به ملک بقا می برد مرا

    با بال شوق ذره به خورشید می رسد

                                           پرواز دل به سوی خدا می برد مرا

                                                 گفتم که بوی عشق که را می برد ز خویش؟

                                                                                      مستانه گفت دل که مرا می برد مرا

                 برگ خزان رسیده بی طاقتم رهی

                                                                  یک بوسه نسیم ز جا می برد مرا


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و هشتم آذر ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۸۵- تا قیامت می دهد گرمی به دنیا آتشم

                                          آفتاب روشنم نسبت مکن با آتشم

                                                            شعله خیزد از دل بحر خروشان جای موج

                                                                                    گر بگیرد یک نفس در هفت دریا آتشم

       چیست عالم آتشی با آب و خاک آمیخته

                                      من نه از خاکم نه از آبم که تنها آتشم

                                                                شمع لرزان وجودم را شبی آرام نیست

                                                                                  روزها افسرده ام چون آب و شبها آتشم

      اشک جانسوزم اثر ها چون شرر باشد مرا

                                            قطره آبم به چشم خلق اما آتشم

                                                     در رگ و در ریشه من این همهگرمی ز چیست؟

                                                                                 شور عشقم یا شراب کهنه ام یا آتشم؟

                         از حریم خواجه شیراز می آیم رهی

                                                                    پای تا سرمستی و شورم سراپا آتشم


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و هفتم آذر ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۸۴- عیبجو دلدادگان را سرزنش ها میکند

                                   وای اگر با او کند دل آنچه با ما میکند

                                                           با غم جانسوز می سازد دل مسکین من

                                                                           مصلحت بین است و با دشمن مدارا می کند

عکس او در اشک من نقشی خیال انگیز داشت

                              ماه سیمین جلوه ها در موج دریا می کند

                                                       از طربناکی به رقص آید سحر که چون نسیم

                                                                             هر که چون گل خواب در اغوش صحرا میکند

     خاک پاک آن تهی دستم که چون ابر بهار

                                 بر سر عالم فشاند هر چه پیدا می کند

                                                                 دیده آزاد مردان سوی دنیای دل است

                                                                               سفله باشد آنکه روی دل به دنیا می کند

عشق و مستی را از این عالم بدان عالم بریم

                                در نماند هر که امشب فکر فردا می کند

                                                    همچو طفلی که در وحشت سرایی مانده است

                                                                                دل درون سینه ام بی طاقتی ها می کند

              هر که تاب منت گردون ندارد چون رهی

                                                                         دولت جاوید را از خود تمنا میکند


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و ششم آذر ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۸۳- تاگریزان گشتی ای نیلوفری چشم از برم

                                                              در غمت از لاغری چون شاخه نیلوفرم

       تا گرفتی از حریقان جام سیمین چون هلال

                                                           چون شفق خونابه ل می چکد از ساغرم

         خفته ام امشب ولی جای من دل سوخته

                                                               صبحدم بینی که خیزد دود آه از بسترم

               تار و پود هستیم بر باد رفت اما نرفت

                                                                عاشقی ها از دلم دیوانگی ها از سرم

      شمع لرزان نیستم تا ماند از من اشک سرد

                                                                    آتشی جاوید باشد در دل خاکسترم

         سرکشی آموخت بخت از یار یا آموخت یار

                                                                           شیوه بازیگری از طالع بازیگرم؟

        خاطرم را الفتی با اهل عالم نیست نیست

                                                                     کز جهانی دیگرند و از جهانی دیگرم

                 گر چه ما را کار دل محروم از دنیا کند

                                                                       نگذرم از کار دل روز کار دنیا بگذرم

           شعر من رنگ شب و آهنگ غم دارد رهی

                                                                    زانکه دارد نسبتی با خاطر غم پرورم


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و پنجم آذر ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۸۲- آب بقا کجا و لب نوش او کجا؟

                          آتش کجا و گرمی آغوش او کجا؟

                                           سیمین و تابناک بود روی مه ولی

                                                              سیمینه مه کجا و بناگوش او کجا؟

                                                                           داد لبی که مستی جاوید می دهد

                                                                                         مینای می کجا و لب نوش او کجا؟

      خفتم بیاد یار در آغوش گل ولی

                         آغوش گل کجا و بر و دوش او کجا؟

                                                   بی سوز عشق ساز سخن چون کند رهی؟

                                                                                      بانگ طرب کجا لب خاموش او کجا


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و چهارم آذر ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۸۱- زندگی بر دوش ما بار گرانی بیش نیست

                                                              عمر جاویدان عذاب جاودانی بیش نیست

     لاله بزم آرای گلچین گشت و گل دمساز خار

                                                            زین گلستان بهره بلبل فغانی بیش نیست

         می کند هر قطره اشکی ز داغی داستان

                                                        گر چه شمعم شکوه دل را زبانی بیش نیست

             آنچنان دور از لبش بگداختیم کزتاب درد

                                                         چون نی اندام نحیفم استخوانی بیش نیست

             من اسیرم در کف مهر و وفای خویشتن

                                                              ورنه او سنگین دل نامهربانی بیش نیست

         تکیه پر تاب و توان کم کن در میدان عشق

                                                               آن ز پا افتاده ای وین ناتوانی بیش نیست

                   قوت بازو سلاح مرد باشد کآسمان

                                                             آفت خلق و در دستش کمانی بیش نیست

   هر خس و خاری درین صحرا بهاری داشت لیک

                                                           سر به سر دوران عمر ما خزانی بیش نیست

    ای گل از خون رهی پروا چه داری؟ کان ضعیف

                                                               پر شکسته طایر بی آشیانی بیش نیست


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و سوم آذر ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۸۰- او را برنگ و بوی نگویم نظیر نیست

                                       گلبن نظیر اوست ولی دلپذیر نیست

                                                              ما را نسیم کوی تو از خاک بر گرفت

                                                                                    خاشاک را به غیر صبا دستگیر نیست

        گلبانگ نی اگر چه بود دلنشین ولی

                                           آتش اثر چو ناله مرغ اسیر نیست

                                                          غافل مشو ز عمر که ساکن نمی شود

                                                                                   سیل عنان گسسته اقامت پذیر نیست

        روی نکو به طینت ساقی نمی رسد

                                   گل را صفای شبنم روشن ضمیر نیست

                                                                با عمر ساختیم ز دل مردگی رهی

                                                                                        ماتم رسیده را ز تحمل گزیر نیست


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و دوم آذر ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۷۹- رفتیم و پای بر سر دنیا گذاشتیم

                                  کار جهان به اهل جهان واگذاشتیم

                                                         چون آهوی رمیده ز وحشت سرای شهر

                                                                                      رفتیم و سر به دامن صحرا گذاشتیم

        ما را به آفتاب فلک هم نیاز نیست

                               این شوخ دیده را به مسیحا گذاشتیم

                                                               بالای هفت پرده نیلی است جای ما

                                                                                         پا چون حباب بر سر دریا گذاشتیم

          کوتاه شد ز دامنما دست حادثات

                                    تا دست خور بگردن مینا گذاشتیم

                                                          شاهد که سرکشی نکند دلفریب نیست

                                                                                          فهم سخن به مردم دانا گذاشتیم

           در جستجوی یار دلازار کس نبود

                               این رسم تازه را به جهان ما گذاشتیم

                                                              ایمن ز دشمنیم که با دشمنیم دوست

                                                                                              بنیان زندگی به ما را گذاشتیم

     صد غنچه دل از نفس ما شکفته شد

                             هر جا که چون نسیم سحر پا گذاشتیم

                                                               ما شکوه از کشاکش دوران نمی کنیم

                                                                                      موجیم و کار خویش به دریا گذاشتیم

        از ما به روزگار حدیث وفا بس است

                                         نگذاشتیم گر اثری پا گذاشتیم

                                                                     بودیم شمع محفل روشندلان رهی

                                                                                      رفتیم و داغ خویش به دلها گذاشتیم


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و یکم آذر ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۷۸- یافتم روشندلی از گریه های نیمشب

                                       خاطری چون صبح دارم از صفای نیمشب

                                                         شاهد معنی که دل سر گشته از سودای اوست

                                                                                جلوه بر من کرد در خلوت سرای نیمشب

      در دل شب دامن دولت به دست آمد مرا

                                            گنج گوهر یافتم از گریه های نیمشب

                                                                 دیگرم الفت به خورشید جهان افروز نیست

                                                                                       تا دل درد آشنا شد آشنای نیمشب

          نیمشب با شاهد گلبن درآمیزد نسیم

                                                بوی آغوش تو آید از هوای نیمشب

                                                                      نیست حالی در دل شاعر خیال انگیز تر

                                                                                     از سکوت خلوت اندیشه زای نیمشب

           با امید وصل از درد جدایی باک نیست

                                                  کاروان صبح آید از قفای نیمشب

                                                                   همچو گل امشب از پای تا سر گوش باش

                                                                                     تا سرایم قصه ای از ماجرای نیمشب


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیستم آذر ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۷۷- چون شمع نیمه جان به هوای تو سوختیم

                                                                با گریه ساختیم و به پای توسوختیم

                   اشکی که ریختیم به یاد تو ریختیم

                                                                عمری که سوختیم برای تو سوختیم

              پروانه سوخت یک شب و آسود جان او

                                                                   ما عمر ها ز داغ جفای تو سوختیم

                    دیشب که یار انجمن افروز غیر بود

                                                             ای شمع تا سپیده به جای تو سوختیم

                   کوتاه کن حکایت شبهای غم رهی

                                                                   کز برق آه و سوز نوای تو سوختیم


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه نوزدهم آذر ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۷۶- عاشق از تشویش دنیا و غم دین فارغ است

                                                                  هر که از سر بگذرد از فکر بالین فارغ است

               چرخ غارت پیشه را با بینوایان کار نیست

                                                                       غنچه پژمرده از ناراج گلچین فارغ است

          شور عشق تازه‌ای دارد مگر دل؟ کاین چنین

                                                                      خاطرم امروز از غمهای دیرین فارغ است

         خسروان حسن را پاس فقیران نیست نیست

                                                              گر به تلخی جان دهد فرهاد شیرین فارغ است

               هر نفس در باغ طبعم لاله ای روید رهی

                                                               نغمه سنجان را دل از گلهای رنگین فارغ است


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه هجدهم آذر ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۷۵- دوش چون نیلوفر از غم پیچ و تابی داشتم

                               هر نفس چون شمع لرزان اضطرابی داشتم

                                                           اشک سیمینم به دامن بود بی سیمین تنی

                                                                           چشم بی خوابی ز چشم نیم خوابی داشتم

                      سایه ادوه بر جانم فرو افتاده بود

                                    خاطری همرنگ شب بی آفتابی داشتم

                                                             خانه از سیلاب اشکم همچو دریا بود و من

                                                                                   خوابگه از موج دریا چون حبابی داشتم

           محفلم چون مرغ شب از ناله دل گرم بود

                                  چون شفق از گریه خونین شرابی داشتم

                                                            شکوه تنها از شب دوشین ندارم کز نخست

                                                                                         بخت ناساز و دل ناکامیابی داشتم

        نیست ما را پای رفتن از گرانجایی چون کوه

                                     کاش کز فیض اجل عمر شهابی داشتم

                                                                شادی از ماتمسرای خاک میجستم رهی

                                                                                     انتظار چشمه نوش از سرابی داشتم


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه هفدهم آذر ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۷۴- بهر هر یاری که جان دادم به پاس دوستی

                                                               دشمنی ها کرد با من در لباس دوستی

          کوه پا بر جا گمان می کردمش دردا که بود

                                                             از حبابی سست بنیان تر اساس دوستی

             بس که رنج از دوستان باشد دل آزرده را

                                                                  جای بیم دشمنی دارد هراس دوستی

               جان فدا کردیم و یاران قدر ما نشناختند

                                                                      کور بادا دیده حق ناشناس دوستی

            دشمن خویش رهی کز دوستداران دوروی

                                                            دشمنی بینی و خاموشی به پاس دوستی


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه شانزدهم آذر ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۷۳- یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتم

                                        در میان لاله و گل آشیانی داشتم

                                                          گرد آن شمع طرب می سوختم پروانه وار

                                                                                     پای آن سرو روان اشک روانی داشتم

    آتشم بر جان ولی از شکوه لب خاموش بود

                              عشق را از اشک حسرت ترجمانی داشتم

                                                          عشق را از شوق بودم خاک بوس درگهی

                                                                                 چون غبار از شکر سر بر آستانی داشتم

        در خزان با سرو و نسرینم بهاری تازه بود

                                   در زمین با ماه و پروین آسمانی داشتم

                                                         درد بی عشقی ز جانم برده طاقت ورنه من

                                                                                            داشتم آرام تا آرام جانی داشتم

                     بلبل طبعم رهی باشد ز تنهایی خموش

                                                                         نغمه‌ها بودی مرا تا همزبانی داشتم


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه پانزدهم آذر ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۷۲- خاطر بی آرزو از رنج یار آسوده است

                                   خار خشک از منت ابر بهار آسوده است

                                                            گر به دست عشق نسپاری عنان اختیار

                                                                                   خاطرت از گریه بی اختیار آسوده است

هرزه گردان از هوای نفس خود سرگشته اند

                                     گر نخیزد باد غوغا گر غبار آسوده است

                                                     پای در دامن کشیدن فتنه از خود راندن است

                                                                            گر زمین را سیل گیرد کوهسار آسوده است

کج نهادی پیشه کن تا وارهی از دست خلق

                        غنچه را صد گونه آسیب است و خار آسوده است

                                                              هر که دارد شیوه نامردمی چون روزگار

                                                                                   از جفای مردمان در روزگار آسوده است

     تا بود اشک روان از آتش غم باک نیست

                                 برق اگر سوزد چمن را جویبار آسوده است

                                                       شب سرآمد یک دم آخر دیده بر هم نه رهی

                                                                             صبحگاهان اختر شب زنده دار آسوده است


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه چهاردهم آذر ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۷۱- مردم از درد و نمی آیی به بالینم هنوز

                                   مرگ خود می‌بینم و رویت نمی بینم هنوز

                                                                بر لب آمد جان و رفتند آشنایان از سرم

                                                                                 شمع را نازم که می گرید به بالینم هنوز

آرزو مرد و جوانی رفت و عشق از دل گریخت

                                    غم نمی گردد جدا از جان مسکینم هنوز

                                                                    روزگاری پا کشید آن تازه گل از دامنم

                                                                                   گل بدامن میفشاند اشک خونینم هنوز

گر چه سر تا پای من مشت غباری بیش نیست

                                 در هوایش چون نسیم از پای ننشینم هنوز

                                                     سیمگون شد موی و غفلت همچنان بر جای ماند

                                                                              صبحدم خندید و من در خواب نوشینم هنوز

                   خصم را از ساده لوحی دوست پندارم رهی

                                                                  طفلم و نگشوده چشم مصلحت بینم هنوز


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه سیزدهم آذر ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۷۰- شب این سر گیسوی ندارد که تو داری

                                       آغوش گل این بوی ندارد که تو داری

                                                                    نرگس که فریبد دل صاحبنظران را

                                                                                    این چشم سخنگوی ندارد که تو داری

              نیلوفر سیراب که افشانده سر زلف

                                        این خرمن گیسوی ندارد که تو داری

                                                                  پروانه که هر دم ز گلی بوسه رباید

                                                                                    این طبع هوس جوی ندارد که تو داری

                    غیر از دل جان سخت رهی کز تو نیازرد

                                                                           کس طاقت این خوی ندارد که تو داری


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه دوازدهم آذر ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۶۹- چون شفق گر چه مرا باده ز خون جگر است

                                            دل آزاده ام از صبح طربناک تر است

                                                                  عاشقی مایه شادی بود و گنج مراد

                                                                                 دل خالی ز محبت صدف بی گوهر است

                        جلوه برق شتابنده بود جلوه عمر

                                   مگذر از باده مستانه که شب در گذر است

                                                                    لب فروبسته ام از ناله و فریاد ولی

                                                                                  دل ماتمزده در سینه من نوحه گر است

                      گریه و خنده آهسته و پیوسته من

                                    همچو شمع سحر آمیخته با یکدیگر است

                                                             داغ جانسوز من از خنده خونین پیداست

                                                                               ای بسا خنده که از گریه غم انگیزتر است

          خاک شیراز که سرمنزل عشق است و امید

                                        قبله مردم صاحبدل و صاحب نظر است

                                                        سرخوش از ناله مستانه سعدی است رهی

                                                                                  همه گویند ولی گفته سعدی دگر است


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه یازدهم آذر ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۶۸- سزای چون تو گلی گر چه نیست خانه ما

                                    بیا چو بوی گل امشب به آشیانه ما

                                                              تو ای ستاره خندان کجا خبر داری؟

                                                                                                 ز ناله سحر و گریه شبانه ما

             چو بانگ رعد خروشان که پیچد اندر کوه

                                   جهان پر است ز گلبانگ عاشقانه ما

                                                    نوای گرم نی از فیض آتشین نفسی است

                                                                                            ز سوز سینه بود گرمی ترانه ما

                    چنان ز خاطر اهل جهان فراموشیم

                                       که سیل نیز نگیرد سراغ خانه ما

                                                             بخنده رویی دشمن مخور فریب رهی

                                                                                     که برق خنده زنان سوخت آشیانه ما


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه دهم آذر ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۶۷- بگوش همنفسان آتشین سرودم من

                                 فغان مرغ شبم یا نوای عودم من؟

                                                               مرا ز چشم قبول آسمان نمی افکند

                                                                                        اگر چو اشک ز روشندلان نبودم من

            مخور فریب محبت که دوستداران را

                                     بروزگار سیه بختی آزمودم من

                                                                به باغبانی بی حاصلم بخند ای برق

                                                                                   که لاله کاشتم و خار و خس درودم من

                 نبود گوهر یکدانه ای در این دریا

                           وگرنه چون صدف آغوش می گشودم من

                                                                  به آبروی قناعت قسم که روی نیاز

                                                                                           به خاکپای فرومایگان نسودم من

       اگر چه رنگ شفق یافت دامنم از اشک

                                 همان ستاره خندان لبم که بودم من

                                                           گیاه دشت جنون خرم از من است رهی

                                                                                 که از سرشک روان رشک زنده رودم من

                      بیاد فیضی و گلبانگ عاشقانه اوست

                                                                            اگر ترانه مستانه ای سرودم من


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه نهم آذر ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۶۶- دل من ز تابناکی به شراب ناب ماند

                                   نکند سیاهکاری که به آفتاب ماند

                                                         نه ز پای می نشیند نه قرار می پذیرد

                                                                                    دل آتشین من بین که به موج آب ماند

  ز شب سیه چه نالم؟ که فروغ صبح رویت

                               به سپیده سحرگاه و به ماهتاب ماند

                                                            نفس حیات بخش به هوای باندادی

                                                                                     لب مستی آفرینت به شراب ناب ماند

        نه عجب اگر به عالم اثری نماند از ما

                           که بر آسمان نه بینی اثر از شهاب ماند

                                                            رهی از امید باطل ره آرزو چه پویی؟

                                                                                 که سراب زندگانی به خیال و خواب ماند


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه هشتم آذر ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۶۵- آتشین خوی مرا پاس دل من نیست نیست

                                                                برق عالم سوز را پروای خرمن نیست نیست

               مشت خاشاکی کجا بندد ره سیلاب را؟

                                                                 پایداری پیش اشکم کار دامن نیست نیست

                 آنقدر بنشین که برخیزد غبار از خاطرم

                                                                 پای تا سر ناز من هنگام رفتن نیست نیست

                       قصه امواج دریا را ز دریا دیده پرس

                                                                   هر دلی آگه ز طوفان دل من نیست نیست

      همچو نرگس تا گشودم چشم پیوستم به خاک

                                                              گل دوروزی بیشتر مهمان گلشن نیست نیست

                   ناگزیر از ناله ام در ماتم دل چون کنم؟

                                                                    مرهم داغ عزیزان غیر شیون نیست نیست

                 در پناه می ز عقل مصلحت بین فارغیم

                                                             در کنار دوست بیم از طعن دشمن نیست نیست

                           بر دل پاکان نیفتد سایه آلودگی

                                                               داغ ظلمت بر جبینم صبح روشن نیست نیست

            نیست در خاطر مرا اندیشه از گردون رهی

                                                                         رهرو آزاده را پروای رهزن نیست نیست


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه هفتم آذر ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۶۴- اشک سحر زداید از لوح دل سیاهی

                                   خرم کند چمن را باران صبحگاهی

                                                     عمری ز مهرت ای مه شب تا سحر نخفتم

                                                                                       دعوی ز دیده من و ز اختران گواهی

   چون زلف و عارض او چشمی ندیده هرگز

                       صبحی بدین سپیدی شامی بدان سیاهی

                                                داغم چو لاله ای گل از درد من چه می پرسی؟

                                                                          مردم ز محنت ای غم از جان من چه خواهی؟

     ای گریه در هلاکم هم عهد رنج و دردی

                               وی ناله در عذابم همراز اشک و آهی

                                                              چندین رهی نالی از داغ بی نصیبی؟

                                                                                در پای لاله رویان این بس که خاک راهی


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه ششم آذر ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۶۳- نه راحت از فلک جویم نه دولت از خدا خواهم

                                                                  و گر پرسی چه می خواهی ؟ ترا خواهم ترا خواهم

   نمی خواهم که با سردی چو گل خندم ز بی دردی

                                                                                 دلی چون لاله با داغ محبت آشنا خواهم

         چه غم کان نوش لب در ساغرم خونا به میریزد

                                                                    من از ساقی ستم جویم من از شاهد جفا خواهم

                            ز شادیها گریزم در پناه نامرادیها

                                                                           به جای راحت از گردون بلا خواهم بلا خواهم

            چنان با جان من ای غم ذر آمیزی که پنداری

                                                                            تو از عالم مرا خواهی من از عالم ترا خواهم

               بسودای محالم ساغر می خنده خواهد زد

                                                                                اگر پیمانه عیشی درین ماتم سرا خواهم

                  نیابد تا نشان از خاک من آیینه رخساری

                                                                            رهی خاکستر خود را هم آغوش صبا خواهم


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه پنجم آذر ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۶۲- ز گرمی بی‌نصیب افتاده‌ام چون شمع خاموشی

                                                                      ز دلها رفته‌ام چون یاد از خاطر فراموشی

               منم با ناله دمسازی به مرغ شب هم‌آوازی

                                                               منم بی باده مدهوشی ز خون دل قدح نوشی

                             ز آرامم جدا از فتنهٔ روی دلارامی

                                                                 سیه‌روزم چو شب در حسرت صبح بناگوشی

           بدان حالم ز ناکامی که تسکین می‌دهم دل را

                                                                 به داغی از گل رویی به نیشی از لب نوشی

                       به دشواری توان دیدن وجود ناتوانم را

                                                                         به تار پرنیان مانم ز عشق پرنیان‌پوشی

             به چشمت خیره گشتم کز دلت آگه شوم اما

                                                                 چه رازی می‌توان خواند از نگاه سرد خاموشی

          چه می‌پرسی رهی از داغ و درد سینه‌سوز من؟

                                                                     که روز و شب هم آغوش تبم با یاد آغوشی


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه چهارم آذر ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۶۱- با عزیزان درنیامیزد دل دیوانه‌ام

                                  در میان آشنایانم ولی بیگانه‌ام

                                                         از سبک روحی گران آیم به طبع روزگار

                                                                                       در سرای اهل ماتم خندهٔ مستانه‌ام

 نیست در این خاکدانم آبروی شبنمی

                            گر چه بحر مردمی را گوهر یکدانه‌ام

                                                     از چو من آزاده‌ای الفت بریدن سهل نیست

                                                                                   می‌رود با چشم گریان سیل از ویرانه‌ام

آفتاب آهسته بگذارد در این غمخانه پای

                          تا مبادا چون حباب از هم بریزد خانه‌ام

                                                           بار خاطر نیستم روشندلان را چون غبار

                                                                                        بر بساط سبزه و گل سایهٔ پروانه‌ام

         گرمی دلها بود از ناله جانسوز من

                                  خندهٔ گلها بود از گریهٔ مستانه‌ام

                                                         هم عنانم با صبا سرگشته‌ام سرگشته‌ام

                                                                                           همزبانم با پری دیوانه‌ام دیوانه‌ام

          مشت خاکی چیست تا راه مرا بندد رهی ؟

                                                                           گرد از گردون برآرد همت مردانه‌ام


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه سوم آذر ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۶۰- چو نی بسینه خروشد دلی که من دارم

                                       بناله گرم بود محفلی که من دارم

                                                            بیا و اشک مرا چاره کن که همچو حباب

                                                                                            بروی آب بود منزلی که من دارم

                        دل من از نگه گرم او نپرهیزد

                                  ز برق سر نکشد حاصلی که من دارم

                                                        بخون نشسته ام از جان ستانی دل خویش

                                                                                           درون سینه بود قاتلی که مندارم

 ز شرم عشق خموشم کجاست گریه شوق ؟

                                  که با تو شرح دهد مشکلی که مندارم

                                                                  رهی چو شمع فروزان گرم بسوزانند

                                                                                         زبان شکوه ندارد دلی که من دارم


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه دوم آذر ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۵۹- ساقیا در ساغر هستی شراب ناب نیست

                                                              و آنچه در جام شفق بینی بجز خوناب نیست

                زندگی خوشتر بود در پرده وهم خیال

                                                                   صبح روشن را صفای سایه مهتاب نیست

            شب ز آه آتشین بکدم نیاسایم چو شمع

                                                                     در میان آتش سوزنده جای خواب نیست

          مردم چشم فرومانده است در دریای اشک

                                                                         مور را پای رهایی از دل گرداب نیست

                   خاطر دانا ز طوفان حوادث فارغ است

                                                                 کوه گردون سای را اندیشه ز سبلاب نیست

          ما به آن گل از وفای خویشتن دل بسته ایم

                                                                     ورنه این صحرا تهی از لاله سیراب نیست

             آنچه نایاب است در عالم وفا و مهر ماست

                                                                 ورنه در گلزار هستی سرو و گل نایاب نیست

            گر ترا با ما تعلق نیست ما را شوق هست

                                                                   ور ترا بی ما صبوری هست ما را تاب نیست

                گفتی اندر خواب بینی بعد ازین روی مرا

                                                          ماه من در چشم عاشق آب هست و خواب نیست

                  جلوه صبح و شکرخند گل و آوای چنگ

                                                                   دلگشا باشد ولی چون صحبت احباب نیست

   جای آسایش چه می جویی رهی در ملک عشق

                                                                         موج را آسودگی در بحر بی پایاب نیست


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه یکم آذر ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۵۸- بر جگر داغی ز عشق لاله رویی یافتم

                                            در سرای دل بهشت آرزویی یافتم

                                                          عمری از سنگ حوادث سوده گشتم چون غبار

                                                                                     تا به امداد نسیمی ره به کویی یافتم

           خاطر از آیینه صبح است روشن تر مرا

                                          این صفا از صحبت پاکیزه رویی یافتم

                                                                     گرمی شمع شب افروز آفت پروانه شد

                                                                                   سوخت جانم تا حریف گرم خویی یافتم

  بی تلاش من غم عشق تو ام در دل نشست

                                          گنج را در زیر پا بی جستجویی یافتم

                                                                        تلخکامی بین که در میخانه دلدادگی

                                                                                      بود پر خون جگر هر جا سبویی یافتم

        چون صبا در زیر زلفش هر کجا کردم گذار

                                      بک جهان دل بسته بر هر تارمویی یافتم

                                                                      ننگ رسوایی رهی نامم بلند آوازه کرد

                                                                                       خاک راه عشق گشتم آبرویی یافتم


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه سی ام آبان ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۵۷- تو را خبر ز دل بی قرار باید و نیست

                                 غم تو هست ولی غمگسار باید و نیست

                                                                   اسیر گریه ی بی اختیار خویشتنم

                                                                                   فغان که در کف من اختیار باید و نیست

  چو شام غم دلم اندوهگین نباید و هست

                                   چو صبحدم نفسم بی غبار باید و نیست

                                                                    مرا ز باده نوشین نمی گشاید دل

                                                                                   که می بگرمی آغوش یار باید و نیست

           درون آتش از آنم که آتشین گل من

                                       مرا چو پاره ی دل در کنار باید و نیست

                                                                  بسرد مهری باد خزان نباید و هست

                                                                                     به فیض بخشی ابر بهار باید و نیست

    چگونه لاف محبت زنی ؟ که از غم عشق

                                           ترا چو لاله دلی داغدار باید و نیست

                                                              کجا به صحبت پاکان رسی ؟ که دیده تو

                                                                                     بسان شبنم گل اشکبار باید و نیست

                 رهی بشام جدایی چه طاقتی است مرا ؟

                                                                          که روز وصل دلم را قرار باید و نیست


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و نهم آبان ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۵۶- خیال انگیز و جان پرور چو بوی گل سراپایی

                                                               نداری غیر ازین عیبی که میدانی که زیبایی

             من از دلبستگی های تو با آیینه دانستم

                                                            که بر دیدار طاقت سوز خود عاشق تر از مایی

         بشمع و ماه حاجت نیست بزم عاشقانت را

                                                               تو شمع مجلس افروزی تو ماه مجلس آرایی

   منم ابر و تویی گلبن که می خندی چو می گریم

                                                              تویی مهر و منم اختر که میمیرم چو می آیی

                 مراد ما نجویی ورنه رندان هوس جو را

                                                                        بهار شادی انگیزی حریف باده پیمایی

                مه روشن میان اختران پنهان نمی ماند

                                                                میان شاخه های گل مشو پنهان که پیدایی

           کسی از داغ و درد من نپرسد تا نپرسی تو

                                                                     دلی بر حال زار من نبخشد تا نبخشایی

             مرا گفتی : که از پیر خرد پرسم علاج خود

                                                                 خرد منع من از عشق تو فرماید چه فرمایی

                  من آزرده دل را کس گره از کار نگشاید

                                                         مگر ای اشک غم امشب تو از دل عقده بگشایی

       رهی تا وارهی از رنج هستی ترک هستی کن

                                                                       که با این ناتوانی ها بترک جان توانایی


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و هشتم آبان ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۵۵- زبون خلق ز خلق نکوی خویشتنم

                                چو غنچه تنگدل از رنگ و بوی خویشتنم

                                                              به عیب من چه گشاید زبان طعنه حسود

                                                                                         که با هزار زبان عیبجوی خویشتنم

       مرا به ساغر زرین مهر حاجت نیست

                                 که تازه روی چو گل از سبوی خویشتنم

                                                               نه حسرت لب ساقی کشد نه منت جام

                                                                                        به حیرت از دل بی‌آرزوی خویشتنم

به خواب از آن نرود چشم خسته‌ام تا صبح

                            که همچو مرغ شب افسانه گوی خویشتنم

                                                                 به روزگار چنان رانده گشتم از هر سوی

                                                                                      که مرگ نیز نخواند بسوی خویشتنم

                   به تابناکی من گوهری نبود رهی

                                                          گهر شناسم و در جستجوی خویشتنم
برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و هفتم آبان ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۵۴- گر به چشم دل جاناجلوه های ما بینی

                                           در حریم اهل دل جلوه خدا بینی

                                                                  راز آسمانها را در نگاه ما خوانی

                                                                                         نور صبحگاهی را بر جبین ما بینی

           در مصاف مسکینان چرخ را زبون یابی

                                        با شکوه درویشان شاه را گدا بینی

                                                     گر طلب کنی از جان عشق و دردمندی را

                                                                                         عشق را هنر یابی درد را دوا بینی

          چون صبا ز خار و گل ترک آشنایی کن

                                         تا بهر چه روی آری روی آشنا بینی

                                                            نی ز نغمه واماند چون ز لب جدا ماند

                                                                                        وای اگر دل خود را از خدا جدا بینی

     تار و پود هستی را سوختیم و خرسندیم

                                     رند عافیت سوزی همچو ما کجا بینی

                                                               تا بد از دلم شبها پرتوی چو کوکبها

                                                                                   صبح روشنم خوانی گر شبی مرا بینی

            ترک خودپرستی کن عاشقی و مستی کن

                                                                 تا ز دام غم خود را چون رهی رها بینی


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و ششم آبان ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۵۳- تابد فروغ مهر و مه از قطره های اشک

                                      باران صبحگاه ندارد صفای اشک

                                                        گوهر به تابناکی و پاکی چو اشک نیست

                                                                                 روشندلی کجاست که داند بهای اشک؟

               ماییم و سینه‌ای که بود آشیان آه

                               ماییم و دیده‌ای که بود آشنای اشک

                                                         گوش مرا ز نغمه ی شادی نصیب نیست

                                                                                       چون جویبار ساخته ام با نوای اشک

     از بسکه تن ز آتش حسرت گداخته است

                               از دیده خون گرم فشانم بجای اشک

                                                        چون طفل هرزه پوی بهر سوی می دویم

                                                                                   اشک از قفای دلبر و من از قفای اشک

      دیشب چراغ دیده من تا سپیده سوخت

                               آتش افتاد بی تو بماتم سرای اشک

                                                                     خواب آور است زمزمه جویبارها

                                                                                  در خواب رفته بخت من از هایهای اشک

                   بس کن رهی که تاب شنیدن نیاوریم

                                                                از بسکه دردناک بود ماجرای اشک


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و پنجم آبان ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۵۲- نداند رسم یاری بی وفا یاری که من دارم

                                                             به آزار دلم کوشد دل‌آزاری که من دارم

         و گر دل را به صد خواری رهانم از گرفتاری

                                                             دلازاری دگر جوید دل زاری که من دارم

                به خاک من نیفتد سایه سرو بلند او

                                                        ببین کوتاهی بخت نگونساری که من دارم

   گهی خاری کشم از پا گهی دستی زنم بر سر

                                                           بکوی دلفریبان این بود کاری کهمن دارم

       دل رنجور من از سینه هر دم می رود سویی

                                                       ز بستر می گریزد طفل بیماری که من دارم

          ز پند همنشین درد جگر سوزم فزونتر شد

                                                         هلاکم می کند آخر پرستاری که من دارم

           رهی آنمه بسوی من بچشم دیگران بیند

                                                           نداند قیمت یوسف خریداری که من دارم


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و چهارم آبان ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۵۱- در پیش بیدردان چرا فریاد بی حاصل کنم

                                                             گر شکوه ای دارم ز دل با یار صاحبدل کنم

در پرده سوزم همچو گل در سینه جوشم همچو مل

                                                         من شمع رسوا نیستم تا گریه در محفل کنم

            اول کنم اندیشه ای تا برگزینم پیشه ای

                                                            آخر به یک پیمانه می اندیشه را باطل کنم

                   زآن رو ستانم جام را آن مایه آرام را

                                                        تا خویشتن را لحظه ای از خویشتن غافل کنم

        از گل شنیدم بوی او مستانه رفتم سوی او

                                                             تا چون غبار کوی او در کوی جان منزل کنم

                روشنگری افلاکیم چون آفتاب از پاکیم

                                                           خاکی نیم تا خویش را سرگرم آب و گل کنم

                غرق تمنای توام موجی ز دریای تو ام

                                                       من نخل سرکش نیستم تا خانه در ساحل کنم

            دانم که آن سرو سهی از دل ندارد آگهی

                                                        چند از غم دل چون رهی فریاد بی حاصل کنم


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و سوم آبان ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۲۵۰- همچو نی می نالم از سودای دل

                             آتشی در سینه دارم جای دل

                                                   من که با هر داغ پیدا ساختم

                                                                       سوختم از داغ نا پیدای دل

                                                                                  همچو موجم یک نفس آرام نیست

                                                                                               بسکه طوفان زا بود دریای دل

                 دل اگر از من گریزد وای من

                                غم اگر از دل گریزد وای دل

                                                     ما ز رسوایی بلند آوازه ایم

                                                               نامور شد هر که شد رسوای دل

                                                                                      خانه مور است و منزلگاه بوم

                                                                                                    آسمان با همت والای دل

         گنج منعم خرمن سیم و زر است

                                      گنج عاشق گوهر یکتای دل

                                                               در میان اشک نومیدی رهی

                                                                                           خندم از امیدواریهای دل


برچسب‌ها: رهی معیری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ

اسلایدر