بهترين و زيباترين اشعار و قطعات فارسی
هر روز يک شعر زيبا The Best Persian Poems
نگارش در تاريخ شنبه سی ام مهر 1390 توسط وحید نهال پروری
۴۹۶- اگر تو رخ بنمایی ستم نخواهد شد

                                                ز حسن و خوبی تو هيچ کم نخواهد شد

برون ز زلف تو یک حلقه هم نخواهد رفت

                                                   کم از دهان تو یک ذره هم نخواهد شد

تو پاک باش و برون آی بی حجاب و مترس

                                                     کسی به صيد غزال حرم نخواهد شد

         اگر بر آن سری ای ماهرو!که روز مرا

                                                 کنی سياه، به زلفت قسم، نخواهد شد

   گرم زنی چون قلم، بند بند، این سر من

                                                         ز بندگيت جدا یک قلم نخواهد شد

هيهات! « بهار از تو سير شد » : رقيب گفت

                                                   به حرف مفت، کسی متهم نخواهد شد


برچسب‌ها: ملک الشعرای بهار, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و نهم مهر 1390 توسط وحید نهال پروری
۴۹۵- شمعيم و دلی مشعله افروز و دگر هيچ

                                                    شب تا به سحر گریهٔ جانسوز و دگر هيچ

               افسانه بود معنی دیدار، که دادند

                                                           در پرده یکی وعدهٔ مرموز و دگر هيچ

   خواهی که شوی باخبر از کشف و کرامات

                                                           مردانگی و عشق بياموز و دگر هيچ

زین قوم چه خواهی؟ که بهين پيشه ورانش

                                                        گهواره تراش اند و کفن دوز و دگر هيچ

 زین مدرسه هرگز مطلب علم که اینجاست

                                                          لوحی سيه و چند بدآموز و دگر هيچ

           خواهد بدل عمر، بهار از همه گيتی

                                                                  دیدار رخ یار دلافروز و دگر هيچ


برچسب‌ها: ملک الشعرای بهار, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و هشتم مهر 1390 توسط وحید نهال پروری
۴۹۴- یا که به راه آرم این صيد دل رميده را

                                             یا به رهت سپارم این جان به لب رسيده را

  یا ز لبت کنم طلب قيمت خون خویشتن

                                              یا به تو واگذارم این جسم به خون تپيده را

 کودک اشک من شود خاکنشين ز ناز تو

                                                     خاکنشين چرا کنی کودک نازدیده را؟

چهره به زر کشيده ام، بهر تو زر خریده ام

                                               خواجه! به هيچکس مده بندهٔ زر خریده را

گر ز نظر نهان شوم چون تو به ره گذر کنی

                                             کی ز نظر نهان کنم، اشک به ره چکيده را؟

گر دو جهان هوس بود، بی تو چه دسترس بود؟

                                                         باغ ارم قفس بود، طایر پر بریده را

جز دل و جان چه آورم بر سر ره؟ چو بنگرم

                                              ترک کمين گشاده و شوخ کمان کشيده را

      خيز، بهار خونجگر! جانب بوستان گذر

                                                          تا ز هزار بشنوی قصهٔ ناشنيده را


برچسب‌ها: ملک الشعرای بهار, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و هفتم مهر 1390 توسط وحید نهال پروری
۴۹۳- هر کار که هست جز به کام تو مباد

                                               هر خصم که هست جز به دام تو مباد

     هر سکه که هست جز به نام تو مباد

                                                هر خطبه که هست جز به بام تو مباد


برچسب‌ها: منوچهری, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و ششم مهر 1390 توسط وحید نهال پروری
۴۹۲- تو خدای خویی تو صفات هویی

                                                تو یکی نباشی تو هزارتویی

          به یکی عنایت به یکی کفایت

                                              ز غم و جنایت همه را بشویی

    همه یاوه گشته همه قبله هشته

                                           چه غمست کآخر همه را بجویی

      همه چاره جویان ز تو پای کوبان

                                        همه حمدگویان که خجسته رویی

            تو مرا نگویی ز کدام باغی

                                                  تو مرا نگویی ز کدام کویی

   همه شاه دوزی همه ماه سوزی

                                        همه وای وایی همه های و هویی

     تو اگر حبيبی چه عجب حبيبی

                                           تو اگر عدویی چه عجب عدویی

    ز حيات بشنو که حيات بخشی

                                               ز نبات بشنو که نبات خویی

     تو اگر ز مستی دل ما بخستی

                                    دو سبو شکستی نه دو صد سبویی

 تو سماع گوشی تو نشاط هوشی

                                              نظر دو چشمی شکر گلویی

       نه دلت گشادم که دگر نگویی

                                       نه چو موت کردم که دگر نه مویی

   کدویيست سرکه کدویيست باده

                                             ترشی رها کن اگر آن کدویی

     تو خموش آخر که رباب گشتی

                               که به تن چو چوبی که به دل چو مویی

     تو چرا بکوشی جهت خموشی

                                             که جهان نماند تو اگر نگویی


برچسب‌ها: مولوی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و پنجم مهر 1390 توسط وحید نهال پروری
۴۹۱- ای تو ز خوبی خویش آینه را مشتری

                                                       سوخته باد آینه تا تو در او ننگری

  جان من از بحر عشق آب چو آتش بخورد

                                                            در قدح جان من آب کند آذری

        خار شد این جان و دل در حسد آینه

                                             کو چو گلستان شده ست از نظر عبهری

  گم شده ام من ز خویش گر تو بيابی مرا

                                        زود سلامش رسان گو که خوشی خوشتری

             گر تو بيابی مرا از من من را بگو

                                                  که من آوارهای گشته نهان چون پری

  مست نيم ای حریف عقل نرفت از سرم

                                                     غمزه جادوش کرد جان مرا ساحری

     گر تو به عقلی بيا یک نظری کن در او

                                                تا تو بدانی که نيست کار بتم سرسری

      بر لب دریای عشق دیدم من ماهيی

                                                       کرد یکی شيوه ای شيوه او برتری

گر چه که ماهی نمود ليک خود او بحر بود

                                                  صورت گوساله ای بود دو صد سامری

   ماهی ترک زبان کرد که گفته ست بحر

                                                      نطق زبان را که تو حلقه برون دری

             دم زدن ماهيان آب بود نی هوا

                                                 زانک هوا آتشيست نيست حریف تری

           بنگر در ماهيی نان وی و رزق او

                                                   بحر بود پس تو در عشق از او کمتری

          دام فکندم که تا صيد کنم ماهيی

                                                  صيد سليمان وقت جان من انگشتری

 این چه بهانست خود زود بگو بحر کيست

                                                   از حسد کس مترس در طلب مهتری

       روشن و مطلق بگو تا نشود از دلت

                                                   مفخر تبریز ما شمس حق و دین بری


برچسب‌ها: مولوی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و چهارم مهر 1390 توسط وحید نهال پروری
۴۹۰- چون زخمه رجا را بر تار می کشانی

                                             کاهل روان ره را در کار می کشانی

  ای عشق چون درآیی در لطف و دلربایی

                                            دامان جان بگيری تا یار می کشانی

        ایمن کنی تو جان را کوری رهزنان را

                                              دزدان نقد دل را بر دار می کشانی

        سودایيان جان را از خود دهی مفرح

                                             صفرایيان زر را بس زار می کشانی

         مهجور خارکش را گلزار می نمایی

                                            گلروی خارخو را در خار می کشانی

     موسی خاک رو را بر بحر می نشانی

                                         فرعون بوش جو را در عار می کشانی

    موسی عصا بگيرد تا یار خویش سازد

                                      ماری کنی عصا را چون مار می کشانی

       چون مار را بگيرد یابد عصای خود را

                                             این نعل بازگونه هموار می کشانی

 آن کو در آتش افتد راهش دهی به آبی

                                            و آن کو در آب آید در نار می کشانی

ای دل چه خوش ز پرده سرمست و باده خورده

                                          سر را برهنه کرده دستار می کشانی

ما را مده به غيری تا سوی خود کشاند

                                           ما را تو کش ازیرا شهوار می کشانی

تا یار زنده باشد کوهی کنی تو سدش

                                   چون در غمش بکشتی در غار می کشانی

خاموش و درکش این سر خوش خامشانه میخور

                                      زیرا که چون خموشی اسرار می کشانی


برچسب‌ها: مولوی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و سوم مهر 1390 توسط وحید نهال پروری
۴۸۹- باده بده ساقيا عشوه و بادم مده

                                                 وز غم فردا و دی هيچ به یادم مده

    باده از آن خم مه پر کن و پيشم بنه

                                                  گر نگشایم گره هيچ گشادم مده

چون گذرد می ز سر گویم ای خوش پسر

                                                 باده نخواهم دگر مست فتادم مده

        چاکر خنده توام کشته زنده توام

                                                 گر نه که بنده توام باده شادم مده

      فتنه به شهر توام کشته قهر توام

                                                  گر نه که بهر توام هيچ مرادم مده

صدقه از آن لعل کان بخش بر این پرزیان

                                                  ور ز برای تو جان صدقه ندادم مده

از سر کين درگذر بوسه ده ای لب شکر

                                                  بر سر هر خاک سر گر ننهادم مده

     هر که دوم بار زاد عشق بدو داد داد

                                                  صد ره از صدق و داد گر بنزادم مده

 شمس حق نيک نام شد تبریزت مقام

                                                گر نشکستم تمام هيچ تو دادم مده


برچسب‌ها: مولوی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و دوم مهر 1390 توسط وحید نهال پروری
۴۸۸- من بيخود و تو بيخود ما را کی برد خانه

                                                    من چند تو را گفتم کم خور دو سه پيمانه

       در شهر یکی کس را هشيار نمی بينم

                                                              هر یک بتر از دیگر شوریده و دیوانه

              جانا به خرابات آ تا لذت جان بينی

                                                  جان را چه خوشی باشد بی صحبت جانانه

  هر گوشه یکی مستی دستی ز بر دستی

                                                     و آن ساقی هر هستی با ساغر شاهانه

     تو وقف خراباتی دخلت می و خرجت می

                                                        زین وقف به هشياران مسپار یکی دانه

           ای لولی بربط زن تو مستتری یا من

                                                   ای پيش چو تو مستی افسون من افسانه

        از خانه برون رفتم مستيم به پيش آمد

                                                      در هر نظرش مضمر صد گلشن و کاشانه

    چون کشتی بیلنگر کژ میشد و مژ میشد

                                                             وز حسرت او مرده صد عاقل و فرزانه

 گفتم ز کجایی تو تسخر زد و گفت ای جان

                                                                 نيميم ز ترکستان نيميم ز فرغانه

           نيميم ز آب و گل نيميم ز جان و دل

                                                                  نيميم لب دریا نيمی همه دردانه

گفتم که رفيقی کن با من که منم خویشت

                                                          گفتا که بنشناسم من خویش ز بيگانه

           من بیدل و دستارم در خانه خمارم

                                                    یک سينه سخن دارم هين شرح دهم یا نه

             در حلقه لنگانی می باید لنگيدن

                                                                این پند ننوشيدی از خواجه عليانه

سرمست چنان خوبی کی کم بود از چوبی

                                                                 برخاست فغان آخر از استن حنانه

   شمس الحق تبریزی از خلق چه پرهيزی

                                                                  اکنون که درافکندی صد فتنه فتانه


برچسب‌ها: مولوی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و یکم مهر 1390 توسط وحید نهال پروری
۴۸۷- خوش خرامان می روی ای جان جان بی من مرو

                                                        ای حيات دوستان در بوستان بی من مرو

                  ای فلک بیمن مگرد و ای قمر بیمن متاب

                                                  ای زمين بی من مروی و ای زمان بی من مرو

این جهان با تو خوش است و آن جهان با تو خوش است

                                                این جهان بی من مباش و آن جهان بی من مرو

          ای عيان بی من مدان و ای زبان بی من مخوان

                                                       ای نظر بی من مبين و ای روان بی من مرو

                    شب ز نور ماه روی خویش را بيند سپيد

                                                        من شبم تو ماه من بر آسمان بی من مرو

                     خار ایمن گشت ز آتش در پناه لطف گل

                                                         تو گلی من خار تو در گلستان بی من مرو

        در خم چوگانت می تازم چو چشمت با من است

                                                      همچنين در من نگر بی من مران بی من مرو

           چون حریف شاه باشی ای طرب بی من منوش

                                                       چون به بام شه روی ای پاسبان بی من مرو

                     وای آن کس کو در این ره بینشان تو رود

                                                        چو نشان من تویی ای بینشان بی من مرو

                   وای آن کو اندر این ره می رود بی دانشی

                                                             دانش راهم تویی ای راه دان بی من مرو

           دیگرانت عشق می خوانند و من سلطان عشق

                                                                ای تو بالاتر ز وهم این و آن بی من مرو


برچسب‌ها: مولوی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیستم مهر 1390 توسط وحید نهال پروری
۴۸۶- حيلت رها کن عاشقا دیوانه شو دیوانه شو

                                                           و اندر دل آتش درآ پروانه شو پروانه شو

     هم خویش را بيگانه کن هم خانه را ویرانه کن

                                               وآنگه بيا با عاشقان هم خانه شو هم خانه شو

رو سينه را چون سينه ها هفت آب شو از کينه ها

                                                    وآنگه شراب عشق را پيمانه شو پيمانه شو

   باید که جمله جان شوی تا لایق جانان شوی

                                             گر سوی مستان میروی مستانه شو مستانه شو

    آن گوشوار شاهدان هم صحبت عارض شده

                                                  آن گوش و عارض بایدت دردانه شو دردانه شو

    چون جان تو شد در هوا ز افسانه شيرین ما

                                            فانی شو و چون عاشقان افسانه شو افسانه شو

          تو ليله القبری برو تا ليله القدری شوی

                                                    چون قدر مر ارواح را کاشانه شو کاشانه شو

    اندیشه ات جایی رود وآنگه تو را آن جا کشد

                                              ز اندیشه بگذر چون قضا پيشانه شو پيشانه شو

          قفلی بود ميل و هوا بنهاده بر دلهای ما

                                                        مفتاح شو مفتاح را دندانه شو دندانه شو

          بنواخت نور مصطفی آن استن حنانه را

                                                      کمتر ز چوبی نيستی حنانه شو حنانه شو

    گوید سليمان مر تو را بشنو لسان الطير را

                                                     دامی و مرغ از تو رمد رو لانه شو رو لانه شو

      گر چهره بنماید صنم پر شو از او چون آینه

                                                  ور زلف بگشاید صنم رو شانه شو رو شانه شو

تا کی دوشاخه چون رخی تا کی چو بيذق کم تکی

                                                    تا کی چو فرزین کژ روی فرزانه شو فرزانه شو

    شکرانه دادی عشق را از تحفه ها و مال ها

                                                  هل مال را خود را بده شکرانه شو شکرانه شو

    یک مدتی ارکان بدی یک مدتی حيوان بدی

                                               یک مدتی چون جان شدی جانانه شو جانانه شو

      ای ناطقه بر بام و در تا کی روی در خانه پر

                                                        نطق زبان را ترک کن بیچانه شو بیچانه شو


برچسب‌ها: مولوی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه نوزدهم مهر 1390 توسط وحید نهال پروری
۴۸۵-  ای خدا این وصل را هجران مکن

                                                 سرخوشان عشق را نالان مکن

            باغ جان را تازه و سرسبز دار

                                             قصد این مستان و این بستان مکن

      چون خزان بر شاخ و برگ دل مزن

                                                خلق را مسکين و سرگردان مکن

          بر درختی کشيان مرغ توست

                                                    شاخ مشکن مرغ را پران مکن

     جمع و شمع خویش را برهم مزن

                                                  دشمنان را کور کن شادان مکن

         گر چه دزدان خصم روز روشنند

                                                      آنچ میخواهد دل ایشان مکن

      کعبه اقبال این حلقه است و بس

                                                            کعبه اوميد را ویران مکن

           این طناب خيمه را برهم مزن

                                              خيمه توست آخر ای سلطان مکن

         نيست در عالم ز هجران تلختر

                                                  هرچ خواهی کن وليکن آن مکن


برچسب‌ها: مولوی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه هجدهم مهر 1390 توسط وحید نهال پروری
۴۸۴- من طربم طرب منم زهره زند نوای من

                                                     عشق ميان عاشقان شيوه کند برای من

عشق چو مست و خوش شود بيخود و کش مکش شود

                                                      فاش کند چو بیدلان بر همگان هوای من

  ناز مرا به جان کشد بر رخ من نشان کشد

                                                     چرخ فلک حسد برد ز آنچ کند به جای من

    من سر خود گرفته ام من ز وجود رفته ام

                                                               ذره به ذره می زند دبدبه فنای من

       آه که روز دیر شد آهوی لطف شير شد

                                                        دلبر و یار سير شد از سخن و دعای من

یار برفت و ماند دل شب همه شب در آب و گل

                                                       تلخ و خمار می طپم تا به صبوح وای من

     تا که صبوح دم زند شمس فلک علم زند

                                                       باز چو سرو تر شود پشت خم دوتای من

            باز شود دکان گل ناز کنند جزو و کل

                                                            نای عراق با دهل شرح دهد ثنای من

        ساقی جان خوبرو باده دهد سبو سبو

                                                            تا سر و پای گم کند زاهد مرتضای من

              بهر خدای ساقيا آن قدح شگرف را

                                                              بر کف پير من بنه از جهت رضای من

گفت که باده دادمش در دل و جهان نهادمش

                                                         بال و پری گشادمش از صفت صفای من

پير کنون ز دست شد سخت خراب و مست شد

                                                    نيست در آن صفت که او گوید نکته های من

     ساقی آدمی کشم گر بکشد مرا خوشم

                                                               راح بود عطای او روح بود سخای من

       باده تویی سبو منم آب تویی و جو منم

                                                       مست ميان کو منم ساقی من سقای من

 از کف خویش جسته ام در تک خم نشسته ام

                                                             تا همگی خدا بود حاکم و کدخدای من

          شمس حقی که نور او از تبریز تيغ زد

                                                             غرقه نور او شد این شعشعه ضيای من


برچسب‌ها: مولوی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه هفدهم مهر 1390 توسط وحید نهال پروری
۴۸۳- ای یار من ای یار من ای یار بیزنهار من

                                                      ای دلبر و دلدار من ای محرم و غمخوار من

ای در زمين ما را قمر ای نيم شب ما را سحر

                                                         ای در خطر ما را سپر ای ابر شکربار من

خوش می روی در جان من خوش می کنی درمان من

                                                     ای دین و ای ایمان من ای بحر گوهردار من

ای شب روان را مشعله ای بیدلان را سلسله

                                                             ای قبله هر قافله ای قافله سالار من

هم رهزنی هم ره بری هم ماهی و هم مشتری

                                          هم این سری هم آن سری هم گنج و استظهار من

  چون یوسف پيغامبری آیی که خواهم مشتری

                                                           تا آتشی اندرزنی در مصر و در بازار من

هم موسيی بر طور من عيسی هر رنجور من

                                                          هم نور نور نور من هم احمد مختار من

     هم مونس زندان من هم دولت خندان من

                                                   والله که صد چندان من بگذشته از بسيار من

     گویی مرا برجه بگو گویم چه گویم پيش تو

                                                            گویی بيا حجت مجو ای بنده طرار من

 گویم که گنجی شایگان گوید بلی نی رایگان

                                             جان خواهم وانگه چه جان گویم سبک کن بار من

گر گنج خواهی سر بنه ور عشق خواهی جان بده

                                                           در صف درآ واپس مجه ای حيدر کرار من


برچسب‌ها: مولوی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
۴۸۲- این کيست این این کيست این این یوسف ثانی است این

                                                                خضر است و الياس این مگر یا آب حيوانی است این

                   این باغ روحانی است این یا بزم یزدانی است این

                                                              سرمه سپاهانی است این یا نور سبحانی است این

                      آن جان جان افزاست این یا جنت المأواست این

                                                                     ساقی خوب ماست این یا باده جانی است این

                         تنگ شکر را ماند این سودای سر را ماند این

                                                                    آن سيمبر را ماند این شادی و آسانی است این

                          امروز مستيم ای پدر توبه شکستيم ای پدر

                                                                      از قحط رستيم ای پدر امسال ارزانی است این

                              ای مطرب داووددم آتش بزن در رخت غم

                                                                  بردار بانگ زیر و بم کاین وقت سرخوانی است این

                              مست و پریشان توام موقوف فرمان توام

                                                                         اسحاق قربان توام این عيد قربانی است این

                     رستيم از خوف و رجا عشق از کجا شرم از کجا

                                                                    ای خاک بر شرم و حيا هنگام پيشانی است این

                           گلهای سرخ و زرد بين آشوب و بردابرد بين

                                                                        در قعر دریا گرد بين موسی عمرانی است این

                  هر جسم را جان می کند جان را خدادان می کند

                                                                       داور سليمان می کند یا حکم دیوانی است این

               ای عشق قلماشيت گو از عيش و خوش باشيت گو

                                                                  کس می نداند حرف تو گویی که سریانی است این

            خورشيد رخشان می رسد مست و خرامان می رسد

                                                                با گوی و چوگان می رسد سلطان ميدانی است این

                       هر جا یکی گویی بود در حکم چوگان می دود

                                                              چون گوی شو بی دست و پا هنگام وحدانی است این

                     گویی شوی بی دست و پا چوگان او پایت شود

                                                                 در پيش سلطان می دوی کاین سير ربانی است این

                           آن آب بازآمد به جو بر سنگ زن اکنون سبو

                                                                  سجده کن و چيزی مگو کاین بزم سلطانی است این


برچسب‌ها: مولوی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه پانزدهم مهر 1390 توسط وحید نهال پروری
۴۸۱- آوازه جمالت از جان خود شنيدیم

                                                  چون باد و آب و آتش در عشق تو دویدیم

      اندر جمال یوسف گر دستها بریدند

                                                    دستی به جان ما بر بنگر چه ها بریدیم

رندان و مفلسان را پيداست تا چه باشد

                                                       این دلق پاره پاره در پای تو کشيدیم

 در عشق جان سپاران مانند ما هزاران

                                                هستند ليک چون تو در خواب هم ندیدیم

       ماننده ستوران در آب وقت خوردن

                                        چون عکس خویش دیدیم از خویش می رميدیم


برچسب‌ها: مولوی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه چهاردهم مهر 1390 توسط وحید نهال پروری
۴۸۰- آمده ام که سر نهم عشق تو را به سر برم

                                                         ور تو بگویيم که نی نی شکنم شکر برم

      آمده ام چو عقل و جان از همه دیده ها نهان

                                                          تا سوی جان و دیدگان مشعله نظر برم

             آمده ام که ره زنم بر سر گنج شه زنم

                                                                 آمده ام که زر برم زر نبرم خبر برم

          گر شکند دل مرا جان بدهم به دل شکن

                                                            گر ز سرم کله برد من ز ميان کمر برم

      اوست نشسته در نظر من به کجا نظر کنم

                                                     اوست گرفته شهر دل من به کجا سفر برم

              آنک ز زخم تير او کوه شکاف می کند

                                                                 پيش گشادتير او وای اگر سپر برم

                 گفتم آفتاب را گر ببری تو تاب خود

                                                           تاب تو را چو تب کند گفت بلی اگر برم

            آنک ز تاب روی او نور صفا به دل کشد

                                                       و آنک ز جوی حسن او آب سوی جگر برم

          در هوس خيال او همچو خيال گشته ام

                                                                وز سر رشک نام او نام رخ قمر برم

     این غزلم جواب آن باده که داشت پيش من

                                                        گفت بخور نمیخوری پيش کسی دگر برم


برچسب‌ها: مولوی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه سیزدهم مهر 1390 توسط وحید نهال پروری
۴۷۹- مرده بدم زنده شدم گریه بدم خنده شدم

                                                      دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم

           دیده سير است مرا جان دلير است مرا

                                                          زهره شير است مرا زهره تابنده شدم

      گفت که دیوانه نه ای لایق این خانه نه ای

                                                        رفتم دیوانه شدم سلسله بندنده شدم

گفت که سرمست نه ای رو که از این دست نه ای

                                                   رفتم و سرمست شدم وز طرب آکنده شدم

گفت که تو کشته نه ای در طرب آغشته نه ای

                                                     پيش رخ زنده کنش کشته و افکنده شدم

     گفت که تو زیرککی مست خيالی و شکی

                                                    گول شدم هول شدم وز همه برکنده شدم

 گفت که تو شمع شدی قبله این جمع شدی

                                                          جمع نيم شمع نيم دود پراکنده شدم

    گفت که شيخی و سری پيش رو و راهبری

                                                        شيخ نيم پيش نيم امر تو را بنده شدم

      گفت که با بال و پری من پر و بالت ندهم

                                                     در هوس بال و پرش بی پر و پرکنده شدم

            گفت مرا دولت نو راه مرو رنجه مشو

                                                  زانک من از لطف و کرم سوی تو آینده شدم

         گفت مرا عشق کهن از بر ما نقل مکن

                                                         گفتم آری نکنم ساکن و باشنده شدم

     چشمه خورشيد تویی سایه گه بيد منم

                                                  چونک زدی بر سر من پست و گدازنده شدم

 تابش جان یافت دلم وا شد و بشکافت دلم

                                                    اطلس نو بافت دلم دشمن این ژنده شدم

   صورت جان وقت سحر لاف همی زد ز بطر

                                                       بنده و خربنده بدم شاه و خداونده شدم

          شکر کند کاغذ تو از شکر بی حد تو

                                                            کآمد او در بر من با وی ماننده شدم

   شکر کند خاک دژم از فلک و چرخ به خم

                                                              کز نظر وگردش او نورپذیرنده شدم

  شکر کند چرخ فلک از ملک و ملک و ملک

                                                  کز کرم و بخشش او روشن بخشنده شدم

  شکر کند عارف حق کز همه بردیم سبق

                                                        بر زبر هفت طبق اختر رخشنده شدم

  زهره بدم ماه شدم چرخ دو صد تاه شدم

                                                      یوسف بودم ز کنون یوسف زاینده شدم

از توام ای شهره قمر در من و در خود بنگر

                                                           کز اثر خنده تو گلشن خندنده شدم

باش چو شطرنج روان خامش و خود جمله زبان

                                                     کز رخ آن شاه جهان فرخ و فرخنده شدم


برچسب‌ها: مولوی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه دوازدهم مهر 1390 توسط وحید نهال پروری
۴۷۸- مکن یار مکن یار مرو ای مه عيار

                                           رخ فرخ خود را مپوشان به یکی بار

  تو دریای الهی همه خلق چو ماهی

                                 چو خشک آوری ای دوست بميرند به ناچار

          مگو با دل شيدا دگر وعده فردا

                                       که بر چرخ رسيدست ز فردای تو زنهار

چو در دست تو باشيم ندانيم سر از پای

                                 چو سرمست تو باشيم بيفتد سر و دستار

عطاهای تو نقدست شکایت نتوان کرد

                                                 وليکن گله کردیم برای دل اغيار

مرا عشق بپرسيد که ای خواجه چه خواهی

                                        چه خواهد سر مخمور به غير در خمار

  سراسر همه عيبيم بدیدی و خریدی

                                          زهی کاله پرعيب زهی لطف خریدار

ملوکان همه زربخش تویی خسرو سربخش

                                                 سر از گور برآورد ز تو مرده پيرار

    ملالت نفزایيد دلم را هوس دوست

                                              اگر رهزندم جان ز جان گردم بيزار

    چو ابر تو ببارید بروید سمن از ریگ

                                       چو خورشيد تو درتافت بروید گل و گلزار

  ز سودای خيال تو شدستيم خيالی

                                   کی داند چه شویم از تو چو باشد گه دیدار

همه شيشه شکستيم کف پای بخستيم

حریفان همه مستيم مزن جز ره هموار


برچسب‌ها: مولوی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه یازدهم مهر 1390 توسط وحید نهال پروری
۴۷۷- اگر مرا تو نخواهی دلم تو را خواهد

                                           تو هم به صلح گرایی اگر خدا خواهد

     هزار عاشق داری تو را به جان جویان

                                         که تا سعادت و دولت ز ما که را خواهد

  ز عشق عاشق درویش خلق در عجبند

                                          که آنچ رشک شهانست او چرا خواهد

      عجب نباشد اگر مردهای بجوید جان

                                                   و یا گياه بپژمردهای صبا خواهد

            و یا دو دیده کور از خدا بصر جوید

                                                و یا گرسنه ده سالهای نوا خواهد

     همه دعا شده ام من ز بس دعا کردن

                                            که هر که بيند رویم ز من دعا خواهد

      ولی به چشم تو من رنگ کافران دارم

                                        که چشم خيره کشت بيندم غزا خواهد

        اگر مرا نکشد هجر تو ز من بحلست

                                         اسير کشته ز غازی چه خونبها خواهد

        سلام و خدمت کردم بگفتيم چونی

                                       چنان بود مس مسکين که کيميا خواهد

        چنان برآید صورت که بست صورتگر

                                           چنان بود تن خسته کيش دوا خواهد

      ز آفتاب مزن گفت و گوی چون سایه

                                               ز سایه ذره گریزد همه ضيا خواهد

      زهی سخاوت و ایثار شمس تبریزی

                                          که شمس گنبد خضرا از او عطا خواهد


برچسب‌ها: مولوی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه دهم مهر 1390 توسط وحید نهال پروری
۴۷۶- یک خانه پر ز مستان مستان نو رسيدند

                                                          دیوانگان بندی زنجيرها دریدند

             بس احتياط کردیم تا نشنوند ایشان

                                                گویی قضا دهل زد بانگ دهل شنيدند

    جان های جمله مستان دلهای دل پرستان

                                              ناگه قفس شکستند چون مرغ برپریدند

  مستان سبو شکستند بر خنب ها نشستند

                                       یا رب چه باده خوردند یا رب چه مل چشيدند

         من دی ز ره رسيدم قومی چنين بدیدم

                                            من خویش را کشيدم ایشان مرا کشيدند

             آن را که جان گزیند بر آسمان نشيند

                                                او را دگر کی بيند جز دیده ها که دیدند

       یک ساقيی عيان شد آشوب آسمان شد

                                         می تلخ از آن زمان شد خيکش از آن دریدند


برچسب‌ها: مولوی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه نهم مهر 1390 توسط وحید نهال پروری
۴۷۵- ای آن که از عزیزی در دیده جات کردند

                                                 دیدی که جمله رفتند تنها رهات کردند

                  ای یوسف امانت آخر برادرانت

                                                    بفروختندت ارزان و اندک بهات کردند

      آنها که این جهان را بس بی وفا بدیدند

                                                        راه اختيار کردند ترک حيات کردند

        بسيار خصم داری پنهان و می نبينی

                                           کاین جمله حيله کردی ویشانت مات کردند

      شاهان که نابدیدند چون حال تو بدیدند

                                                    از مهر و از عنایت جمله دعات کردند

        با ساکنان سينه بنشين که اهل کينه

                                                مانند طفل دینه بی دست و پات کردند

          آن ها نهفتگانند وین ها که اهل رازند

                                                از رنگ همچو چنگی باری دوتات کردند

         اندیشه کن از آنها کاندیشه هات دانند

                                                 کم جو وفا از اینها چون بی وفات کردند


برچسب‌ها: مولوی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه هشتم مهر 1390 توسط وحید نهال پروری
۴۷۴- اندک اندک جمع مستان می رسند

                                                     اندک اندک می پرستان می رسند

                     دلنوازان نازنازان در ره اند

                                                          گلعذاران از گلستان می رسند

    اندک اندک زین جهان هست و نيست

                                                     نيستان رفتند و هستان می رسند

           جمله دامن های پرزر همچو کان

                                                             از برای تنگدستان می رسند

             لاغران خسته از مرعای عشق

                                                           فربهان و تندرستان می رسند

               جان پاکان چون شعاع آفتاب

                                                       از چنان بالا به پستان می رسند

               خرم آن باغی که بهر مریمان

                                                        ميوه های نو زمستان می رسند

  اصلشان لطفست و هم واگشت لطف

                                                  هم ز بستان سوی بستان می رسند


برچسب‌ها: مولوی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه هفتم مهر 1390 توسط وحید نهال پروری
۴۷۳- در دلم چون غمت ای سرو روان برخيزد

                                                   همچو سرو این تن من بیدل و جان برخيزد

  من گمانم تو عيان پيش تو من محو به هم

                                                       چون عيان جلوه کند چهره گمان برخيزد

   چون رسد سنجق تو در ستمستان جهان

                                                            ظلم کوته شود و کوچ و قلان برخيزد

            بر حصار فلک ار خوبی تو جمله برد

                                                                از مقيمان فلک بانگ امان برخيزد

   بگذر از باغ جهان یک سحر ای رشک بهار

                                                               تا ز گلزار چمن رسم خزان برخيزد

        پشت افلاک خميدست از این بار گران

                                                                ز سبک روحی تو بار گران برخيزد

           من چو از تير توم بال و پرم ده بپران

                                                           خوش پرد تير زمانی که کمان برخيزد

رمه خفتست و همی گردد گرگ از چپ و راست

                                                           سگ ما بانگ زند تا که شبان برخيزد

    هين خمش دل پنهانست چو رگ زیر زبان

                                                             آشکارا شود آن رگ چو زبان برخيزد

   این مجابات مجيرست در آن قطعه که گفت

                                                          بر سر کوی تو عقل از سر جان برخيزد


برچسب‌ها: مولوی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه ششم مهر 1390 توسط وحید نهال پروری
۴۷۲- بر سر آتش تو سوختم و دود نکرد

                                                   آب بر آتش تو ریختم و سود نکرد

      آزمودم دل خود را به هزاران شيوه

                                         هيچ چيزش بجز از وصل تو خشنود نکرد

آنچ از عشق کشيد این دل من که نکشيد

                                           و آنچ در آتش کرد این دل من عود نکرد

گفتم این بنده نه در عشق گرو کرد دلی

                                              گفت دلبر که بلی کرد ولی زود نکرد

   آه دیدی که چه کردست مرا آن تقصير

                                               آنچ پشه به دماغ و سر نمرود نکرد

گر چه آن لعل لبت عيسی رنجورانست

                                                     دل رنجور مرا چاره بهبود نکرد

   جانم از غمزه تيرافکن تو خسته نشد

                                        زانک جز زلف خوشت را زره و خود نکرد

نمک و حسن جمال تو که رشک چمن است

                                            در جهان جز جگر بنده نمکسود نکرد

هين خمش باش که گنجيست غم یار وليک

                                          وصف آن گنج جز این روی زراندود نکرد


برچسب‌ها: مولوی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه پنجم مهر 1390 توسط وحید نهال پروری
۴۷۱- صنما جفا رها کن کرم این روا ندارد

                                               بنگر به سوی دردی که ز کس دوا ندارد

ز فلک فتاد طشتم به محيط غرقه گشتم

                                                     به درون بحر جز تو دلم آشنا ندارد

 ز صبا همی رسيدم خبری که می پزیدم

                                                ز غمت کنون دل من خبر از صبا ندارد

به رخان چون زر من به بر چو سيم خامت

                                               به زر او ربوده شد که چو تو دلربا ندارد

      هله ساقيا سبکتر ز درون ببند آن در

                                              تو بگو به هر کی آید که سر شما ندارد

همه عمر این چنين دم نبدست شاد و خرم

                                                 به حق وفای یاری که دلش وفا ندارد

به از این چه شادمانی که تو جانی و جهانی

                                         چه غمست عاشقان را که جهان بقا ندارد

     برویم مست امشب به وثاق آن شکرلب

                                           چه ز جامه کن گریزد چو کسی قبا ندارد

  به چه روز وصل دلبر همه خاک میشود زر

                                                   اگر آن جمال و منظر فر کيميا ندارد

 به چه چشمهای کودن شود از نگار روشن

                                                    اگر آن غبار کویش سر توتيا ندارد

هله من خموش کردم برسان دعا و خدمت

                                         چه کند کسی که در کف بجز از دعا ندارد


برچسب‌ها: مولوی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه چهارم مهر 1390 توسط وحید نهال پروری
۴۷۰- مشو ای دل تو دگرگون که دل یار بداند

                                                   مکن اسرار نهانی که وی اسرار بداند

       همه را از تو چو خاشاک بر آن آب براند

                                                    که همه شيوه می را دل خمار بداند

          کف او خار نشاند کف او گل شکفاند

                                                       همه گلهای نهانی ز دل خار بداند

       تو به هر روز به تدریج یکی چيز بدانی

                                                   تو برو چاکر او شو که به یک بار بداند

    چو اسيری به گه حکم به اقرار و گواهی

                                                      تن صوفی به گواهی دل اقرار بداند


برچسب‌ها: مولوی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه سوم مهر 1390 توسط وحید نهال پروری
۴۶۹-  آمدم تا رو نهم بر خاک پای یار خود

                                                آمدم تا عذر خواهم ساعتی از کار خود

         آمدم کز سر بگيرم خدمت گلزار او

                                                    آمدم کآتش بيارم درزنم در خار خود

    آمدم تا صاف گردم از غبار هر چه رفت

                                                نيک خود را بد شمارم از پی دلدار خود

  آمدم با چشم گریان تا ببيند چشم من

                                           چشمه های سلسبيل از مهر آن عيار خود

  خيز ای عشق مجرد مهر را از سر بگير

                                               مردم و خالی شدم ز اقرار و از انکار خود

 زانک بیصاف تو نتوان صاف گشتن در وجود

                                            بی تو نتوان رست هرگز از غم و تيمار خود

من خمش کردم به ظاهر ليک دانی کز درون

                                             گفت خون آلود دارم در دل خون خوار خود

درنگر در حال خاموشی به رویم نيک نيک

                                                    تا ببينی بر رخ من صد هزار آثار خود

این غزل کوتاه کردم باقی این در دل است

                                              گویم ار مستم کنی از نرگس خمار خود

ای خموش از گفت خویش و ای جدا از جفت خویش

                                      چون چنين حيران شدی از عقل زیرکسار خود

ای خمش چونی از این اندیشه های آتشين

                                                 میرسد اندیشه ها با لشکر جرار خود

وقت تنهایی خمش باشند و با مردم بگفت

                                                  کس نگوید راز دل را با در و دیوار خود

 تو مگر مردم نمییابی که خامش کرده ای

                                                هيچ کس را مینبينی محرم گفتار خود


برچسب‌ها: مولوی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه دوم مهر 1390 توسط وحید نهال پروری
۴۶۸- دل بی لطف تو جان ندارد

                                         جان بی تو سر جهان ندارد

عقل ار چه شگرف کدخدایيست

                                         بی خوان تو آب و نان ندارد

     خورشيد چو دید خاک کویت

                                              هرگز سر آسمان ندارد

         گلنار چو دید گلشن جان

                                        زین پس سر بوستان ندارد

          در دولت تو سيه گليمی

                                             گر سود کند زیان ندارد

بی ماه تو شب سيه گليمست

                                           این دارد و آن و آن ندارد

           دارد ز ستاره ها هزاران

                                            بی ماه چراغدان ندارد

بی گفت تو گوش نيست جان را

                                     بی گوش تو جان زبان ندارد

          وان جان غریب در تظلم

                                             مینالد و ترجمان ندارد

        ليکن رخ زرد او گواهست

                                  و اشکی که غمش نهان ندارد

         غماز شوم بود دم سرد

                                         آن دم که دم خران ندارد

     اصل دم سرد مهر جانست

                                        کان را مه مهر جان ندارد

   چون دل سبکش کند بهارت

                                     صد گونه غمش گران ندارد

  آن عشق جوان چو نوبهارت

                                          جز پيران را جوان ندارد

تا چند نشان دهی خمش کن

                                   کان اصل نشان نشان ندارد

 بگذار نشان چو شمس تبریز

                                     آن شمس که او کران ندارد


برچسب‌ها: مولوی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه یکم مهر 1390 توسط وحید نهال پروری
۴۶۷- از بهر خدا عشق دگر یار مدارید

                                                در مجلس جان فکر دگر کار مدارید

      یار دگر و کار دگر کفر و محالست

                                               در مجلس دین مذهب کفار مدارید

در مجلس جان فکر چنانست که گفتار

                                                   پنهان چو نمیماند اضمار مدارید

         گر بانگ نياید ز فسا بوی بياید

                                                      در دل نظر فاحشه آثار مدارید

آن حارس دل مشرف جان سخت غيورست

                                                  با غيرت او رو سوی اغيار مدارید

  هر وسوسه را بحث و تفکر بمخوانيد

                                             هر گمشده را سرور و سالار مدارید

         یاقوت کرم قوت شما بازنگيرد

                                              خود را گرو نفس علف خوار مدارید

  چون اول خط نقطه بد و آخر نقطه

                                                   خود را تبع گردش پرگار مدارید

 در مشهد اعظم به تشهد بنشينيد

                                              هش را به سوی گنبد دوار مدارید

     انکار بسوزد چو شهادت بفروزد

                                                با شاهد حق نکرت انکار مدارید

یک نيم جهان کرکس و نيميش چو مردار

                                   هين چشم چو کرکس سوی مردار مدارید

 آن نفس فریبنده که غرست و غرورست

                                              هين عشق بر آن غره غرار مدارید

  گه زلف برافشاند و گه جيب گشاید

                                                    گلگونه او را بجز از خار مدارید

               او یار وفا نبود و از یار ببرد

                                                 آن ده دله را محرم اسرار مدارید

 ما حلقه مستان خوش ساقی خویشيم

                                              ما را سقط و بارد و هشيار مدارید

      چون روح برآمد به سر منبر تذکير

                                                خود را سپس پرده گفتار مدارید


برچسب‌ها: مولوی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ

اسلایدر