بهترين و زيباترين اشعار و قطعات فارسی
هر روز يک شعر زيبا The Best Persian Poems
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و سوم خرداد ۱۳۸۹ توسط وحید نهال پروری

 

 نگفتم بجز با خدایی که هست   

  

            از این درد بی انتهایی که هست. 

 

 

سلام

خیلی ممنون که به این وبلاگ اومدید . . .

امسال (خرداد1389) بعد از روز تولدم، تصمیم گرفتم هر روز یک شعر یا

قطعه خوب را انتخاب و در وبلاگ بگذارم. امیدوارم قبل از رسیدن به خط آخر

بتونم در این وبلاگ به تعداد روزهای باقیمانده شعر نوشته باشم.

درضمن اگه از یک شاعر بطور پیوسته برای مدتی شعر گذاشته میشه

دلیلش اینه که نمی خواهم اشعار تکراری بگذارم و برای این منظور

بایستی از یک روند ثابت پیروی کنم.

 

دوستهای خوبم نظر یادتون نره و

بازم به جزیره خودتون تشریف بیارید.

 

 

امیدوارم همیشه شاد و موفق باشید.

وحید

نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و سوم خرداد ۱۳۸۹ توسط وحید نهال پروری

 

 حرفام رو ميشنوي، از لابه لاي شعر، اينجوري بهتره

 

                                                                    . . . 

 

 

                           اين بيت آخره اما هميشه شعر، پايان قصه نيست . . .  

نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و سوم خرداد ۱۳۸۹ توسط وحید نهال پروری
  "مختصری از شرح زندگانی حضرت لسان الغیب حافظ شیرازی"

خواجه شمس‌الدین محمد شیرازی متخلص به “حافظ”، غزلسرای بزرگ و از خداوندان شعر و ادب پارسی است. وی حدود سال ۷۲۶ هجری قمری در شیراز متولد شد. علوم و فنون را در محفل درس استاران زمان فراگرفت و در علوم ادبی عصر پایه‌ای رفیع یافت. خاصه در علوم فقهی و الهی غور و تأمل بسیار کرد و قرآن را با چهارده روایت مختلف از بر داشت. “گوته” دانشمند بزرگ و شاعر و سخنور مشهور آلمانی دیوان شرقی خود را به نام او و با کسب الهام از افکار وی تدوین کرد. دیوان اشعار او شامل غزلیات، چند قصیده، چند مثنوی، قطعات و رباعیات است. وی به سال ۷۹۲ هجری قمری در شیراز درگذشت. آرامگاه او در حافظیهٔ شیراز زیارتگاه صاحبنظران و عاشقان شعر و ادب پارسی است     

 

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به “خیام” فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتابهایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله رساله فی شرح ما اشکل من مصادرات کتاب اقلیدس، رساله فی الاحتیال لمعرفه مقداری الذهب و الفضه فی جسم مرکب منهما، و لوازم الامکنه را می‌توان نام برد. وی به سال ۵۲۶ هجری قمری درگذشت. رباعیات او شهرت جهانی دارد.

 

مشرف الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. تخلص او “سعدی” است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. وی احتمالاً بین سالهای ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده است. در جوانی به مدرسهٔ نظامیهٔ بغداد رفت و به تحصیل ادب و تفسیر و فقه و کلام و حکمت پرداخت. سپس به شام و مراکش و حبشه و حجاز سفر کرد و پس از بازگشت به شیراز، به تألیف شاهکارهای خود دست یازید. وی در سال ۶۵۵ سعدی‌نامه یا بوستان را به نظم درآورد و در سال بعد (۶۵۶) گلستان را تألیف کرد. علاوه بر اینها قصاید، غزلیات، قطعات، ترجیع بند، رباعیات و مقالات و قصاید عربی نیز دارد که همه را در کلیات وی جمع کرده‌اند. وی بین سالهای ۶۹۰ تا ۶۹۴ هجری در شیراز درگذشت و در همانجا به خاک سپرده شد.

 

مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.   

 

حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی ، سخن‌سرای نامی ایران و سرایندهٔ شاهنامه حماسهٔ ملی ایرانیان. او را بزرگ‌ترین سرایندهٔ پارسی‌گو دانسته‌اند. نام و آوازه فردوسی در همه جای جهان شناخته شده و ستوده شده است. شاهنامهٔ فردوسی به بسیاری از زبان‌های زنده جهان برگردانده شده است. در ایران روز ۲۵ اردیبهشت به نام روز بزرگداشت فردوسی نامگذاری شده است.



حکیم ابومحمد الیاس بن یوسف بن زکی ابن مؤید نظامی شاعر معروف ایرانی در قرن ششم هجری قمری است. وی بین سالهای ۵۳۰ تا ۵۴۰ هجری قمری در شهر گنجه واقع در جمهوری آذربایجان کنونی متولد شد اما اصلیت عراقی داشته است. وی از فنون حکمت و علوم عقلی و نقلی و طب و ریاضی و موسیقی بهره‌ای کامل داشته و از علمای فلسفه و حکمت به شمار می‌آمده است. مهمترین اثر وی”پنج گنج” یا “خمسه” است. دیوان اشعار او مشتمل بر قصاید، غزلیات، قطعات و رباعیات است. وی بین سالهای ۵۹۹ تا ۶۰۲ هجری قمری وفات یافت.

 

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.

 

"مختصری از شرح زندگانی استاد محمدحسین شهریار"

سید محمدحسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار، شاعر پارسی‌گوی آذری‌زبان، در سال ۱۲۸۵ هجری شمسی در روستای خشکناب در بخش قره‌چمن آذربایجان متولد شد. او تحصیلات خود را در مدرسهٔ متحده و فیوضات و متوسطهٔ تبریز و دارالفنون تهران گذراند و وارد دانشکدهٔ طب شد. سرگذشت عشق آتشین و ناکام او که به ترک تحصیل وی از رشتهٔ پزشکی در سال آخر منجر شد، مسیر زندگی او را عوض کرد و تحولات درونی او را به اوج معنوی ویژه‌ای کشانید و به اشعارش شور و حالی دیگر بخشید. وی سرانجام پس از هشتاد و سه سال زندگی شاعرانهٔ پربار در ۲۷ شهریور ماه ۱۳۶۷ هجری شمسی درگذشت و بنا به وصیت خود در مقبرة الشعرای تبریز به خاک سپرده شد.

                                                                      (مرجع : وبلاگ شعر و شعرا)


برچسب‌ها: حافظ سعدی خیام مولوی فردوسی نظامی عطار مولانا , اسعد گرگانی اقبال بیدل, رهی معیری پروین, وحشی بافقی هاتف بهار صائب, شیخ بهایی رودکی خاقانی جامی
ادامه مطلب...
نگارش در تاريخ پنجشنبه دهم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M269- شبی رسید که در آرزوی صبح امید

هزار عمر دگر باید انتظار کشید

 

در آسمان سحر ایستاده بود گمان

سیاه کرد مرا آسمان بی خورشید

 

هزار سال ز من دور شدستاره ی صبح

ببین کزین شب ظلمت جهان چه خواهد دید

 

دریغ جان فرورفتگان این دریا

که رفت در سر سودای صید مروارید

 

نبود در صدفی آن گوهر که می جستیم

صفای اشک تو باد ای خراب گنج امید

 

ندانم آن که دل و دین ما به سودا داد

بهای آن چه گرفت و به جای آن چه خرید

 

سیاه دستی آن ساقی منافق بین

که زهر ریخت به جام کسان به جای نبید

 

سزاست گر برود رود خون ز سینه ی دوست

که برق دشنه ی دشمن ندید و دست پلید

 

چه نقش باختی ای روزگار رنگ آمیز

که این سپید سیه گشت و آن سیاه سپید

 

کجاست آن که دگر ره صلای عشق زند

که جان ماست گروگان آن نوا و نوید

 

بیا که طبع جهان ناگزیر این عشق است

به جادویی نتوان کشت آتش جاوید

 

روان سیاه که آیینه دار خورشید است

ببین که از شب عمرش سپیده ای ندمید

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

نگارش در تاريخ پنجشنبه دهم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

بنوش لعل مذاب از زمردین اقداح

ببین که جوهر روحست در قدح یا راح

 

خوشا بروی سمن عارضان سیم اندام

عقیق ناب مروق ز سیمگران اقداح

 

بریز خون صراحی که در شریعت عشق

شدست خون حریفان سبیل و خمر مباح

 

بشوی دلق مرقع به آب دیدهٔ جام

که بی قدح نبود در صلاح و تو به صلاح

 

لب تو باده گساران روح را ساقیست

رخ تو خلوتیان صبوح را مصباح

 

در تو زمرهٔ ارباب شوق را منزل

غم تو مخزن اسرار عشق را مفتاح

 

فروغ روی چو ماه تو مشرق الانوار

کمند زلف سیاه تو قابض الارواح

 

دهد دو دیدهٔ من شرح مجمع البحرین

کند جمال تو تقریر فالق الاصباح

 

بساز بزم صبوحی کنون که خواجو را

لب تو جام صبوحست و طلعت تو صباح

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

نگارش در تاريخ پنجشنبه دهم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1782- بزرگی داد یک درهم گدا را

                                    که هنگام دعا یاد آر ما را

                                                        یکی خندید و گفت این درهم خرد

                                                                                              نمی‌ارزید این بیع و شرا را

            روان پاک را آلوده مپسند

                                 حجاب دل مکن روی و ریا را

                                                               مکن هرگز بطاعت خودنمائی

                                                                                         بران زین خانه، نفس خودنما را

              بزن دزدان راه عقل را راه

                            مطیع خویش کن حرص و هوی را

                                                        چه دادی جز یکی درهم که خواهی

                                                                                         بهشت و نعمت ارض و سما را

           مشو گر ره شناسی، پیرو آز

                             که گمراهیست راه، این پیشوا را

                                                              نشاید خواست از درویش پاداش

                                                                                           نباید کشت، احسان و عطا را

       صفای باغ هستی، نیک کاریست

                                    چه رونق، باغ بیرنگ و صفا را

                                                               به نومیدی، در شفقت گشودن

                                                                                         بس است امید رحمت، پارسا را

        تو نیکی کن بمسکین و تهیدست

                               که نیکی، خود سبب گردد دعا را

                                                                 از آن بزمت چنین کردند روشن

                                                                                            که بخشی نور، بزم بی ضیا را

                      از آن بازوت را دادند نیرو

                                  که گیری دست هر بیدست و پا را

                                                                    از آن معنی پزشکت کرد گردون

                                                                                            که بشناسی ز هم درد و دوا را

           مشو خودبین، که نیکی با فقیران

                                       نخستین فرض بودست اغنیا را

                                                                       ز محتاجان خبر گیر، ایکه داری

                                                                                                       چراغ دولت و گنج غنا را

                             بوقت بخشش و انفاق، پروین

                                                       نباید داشت در دل جز خدا را

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

نگارش در تاريخ چهارشنبه نهم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M268- دگر نگاه مگردان در آسمان کبود

کبوتران تو پر خسته آمدند فرود

 

به هر چه می نگرم با دریغ و بدرود است

شد آن زمان که جهان جمله مژده بود و درود

 

دریغ عهد شکر خواب و روزگار شباب

چنان گذشت که انگار هر چه بود نبود

 

چه نقش ها که به خون جگر زدیم و دریغ

کز آن پرند نگارین نه تار ماند و نه پود

 

سخن به سینه ی تنگم نمی زند چنگی

که گور گریه ی خاموش شد سرای سرود

 

چه رفت بر سر آن شهسوار دشت شفق

که خون همی چکد از سم این سمند کبود

 

بود که خرمن خاکسترش به باد رود

چو تنگ شد نفس آتش از تباهی دود

 

مباد سایه که جانت بماند از رفتار

که در روندگی دایم است هستی رود

 

تو را که گوش دل است و زبان جان خوش باش

که نازکان جهان راست با تو گفت و شنود

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

نگارش در تاريخ چهارشنبه نهم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

چو از جور رقیبان از در او بار می‌بستم

ره آمد شدن از گریه بر اغیار می‌بستم

 

خوش آن خاری که چون سنگش بسر میزد من از حسرت

چو گل میچیدم و بر گوشهٔ دستار می‌بستم

 

گشادم از در پیر مغان شد کاشکی ز اول

ز کف تسبیح می‌افکندم و زنار می‌بستم

 

در آمد میشدم صد بار افزون از در یاری

دل خود گر رضی بر صورت دیوار می‌بستم

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

نگارش در تاريخ چهارشنبه نهم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1781- خمید نرگس پژمرده‌ای ز انده و شرم

                                    چو دید جلوهٔ گلهای بوستانی را

                                                                  فکند بر گل خودروی دیدهٔ امید

                                                                                             نهفته گفت بدو این غم نهانی را

     که بر نکرده سر از خاک، در بسیط زمین

                                     شدم نشانه بلاهای آسمانی را

                                                           مرا به سفرهٔ خالی زمانه مهمان کرد

                                                                                      ندیده چشم کس اینگونه میهمانی را

        طبیب باد صبا را بگوی از ره مهر

                                      که تا دوا کند این درد ناگهانی را

                                                              ز کاردانی دیروز من چه سود امروز

                                                                                          چو کار نیست، چه تاثیر کاردانی را

  به چشم خیرهٔ ایام هر چه خیره شدم

                                          ندید دیدهٔ من روی مهربانی را

                                                             من از صبا و چمن بدگمان نمیگشتم

                                                                                               زمانه در دلم افکند بدگمانی را

      چنان خوشند گل و ارغوان که پنداری

                                       خریده‌اند همه ملک شادمانی را

                                                                    شکستم و نشد آگاه باغبان قضا

                                                                                            نخوانده بود مگر درس باغبانی را

        بمن جوانی خود را بسیم و زر بفروش

                                   که زر و سیم کلید است کامرانی را

                                                                   جواب داد که آئین روزگار این ست

                                                                                      بسی بلند و پستی است زندگانی را

            بکس نداد توانائی این سپهر بلند

                                          که از پیش نفرستاد ناتوانی را

                                                                     هنوز تازه رسیدی و اوستاد فلک

                                                                                               نگفته بهر تو اسرار باستانی را

 در آن مکان که جوانی دمی و عمر شبی است

                                           بخیره میطلبی عمر جاودانی را

                                                      نهان هر گل و بهر سبزه‌ای دو صد معنی است

                                                                                           بجز زمانه نداند کس این معانی را

          ز گنج وقت، نوائی ببر که شبرو دهر

                                             برایگان برد این گنج رایگانی را

                                                                     ز رنگ سرخ گل ارغوان مشو دلتنگ

                                                                                           خزان سیه کند آن روی ارغوانی را

         گرانبهاست گل اندر چمن ولی مشتاب

                                           بدل کنند به ارزانی این گرانی را

                                                                         زمانه بر تن ریحان و لاله و نسرین

                                                                                               بسی دریده قباهای پرنیانی را

        من و تو را ببرد دزد چرخ پیر، از آنک

                                            ز دزد خواسته بودیم پاسبانی را

                                                                      چمن چگونه رهد ز آفت دی و بهمن

                                                                                             صبا چه چاره کند باد مهرگانی را

                      تو زر و سیم نگهدار کاندرین بازار

                                                  بسیم و زر نخریده است کس جوانی را

   

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

نگارش در تاريخ سه شنبه هشتم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M267- با این غروب از غم سبز چمن بگو

اندوه سبزه های پریشان به من بگو

 

اندیشه های سوخته ی ارغوان بین

رمز خیال سوختگان بی سخن بگو

 

آن شد که سر به شانه ی شمشاد می گذاشت

آغوش خاک و بی کسی نسترن بگو

 

شوق جوانه رفت ز یاد درخت پیر

ای باد نوبهار ز عهد کهن بگو

 

آن آب رفته باز نیاید به جوی خشک

با چشم تر ز تشنگی یاسمن بگو

 

از ساقیان بزم طربخانه ی صبوح

با خامشان غمزده ی انجمن بگو

 

زان مژده گو که صد گل سوری به سینه داشت

وین موج خون که می زندش در دهن بگو

 

سرو شکسته نقش دل ما بر آب زد

این ماجرا به آینه ی دل شکن بگو

 

آن سرخ و سبز سایه بنفش و کبود شد

سرو سیاه من ز غروب چمن بگو

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

نگارش در تاريخ سه شنبه هشتم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

چو اشک اندر دل فطرت تپیدم

تپیدم تا به چشم او رسیدم

 

درخش من ز مژگانش توان دید

که من بر برگ کاهی کم چکیدم

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

نگارش در تاريخ سه شنبه هشتم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1780- بنفشه صبحدم افسرد و باغبان گفتش

                                                        که بیگه از چمن آزرد و زود روی نهفت

                جواب داد که ما زود رفتنی بودیم

                                                    چرا که زود فسرد آن گلی که زود شکفت

       کنون شکسته و هنگام شام، خاک رهم

                                                    تو خود مرا سحر از طرف باغ خواهی رفت

          غم شکستگیم نیست، زانکه دایهٔ دهر

                                                                  بروز طفلیم از روزگار پیری گفت

         ز نرد زندگی ایمن مشو که طاسک بخت

                                                              هزار طاق پدید آرد از پی یک جفت

         به جرم یک دو صباحی نشستن اندر باغ

                                                              هزار قرن در آغوش خاک باید خفت

خوش آن کسیکه چو گل، یک دو شب به گلشن عمر

                                                       نخفت و شبرو ایام هر چه گفت، شنفت

   

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

نگارش در تاريخ دوشنبه هفتم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M266- حاصلی از هنر عشق تو جز حرمان نیست

آه ازین درد که جز مرگ منش درمان نیست

 

این همه رنج کشیدیم و نمی دانستیم

که بلاهای وصال تو کم از هجران نیست

 

آنچنان سوخته این خاک بلاکش که دگر

انتظار مددی از کرم باران نیست

 

به وفای تو طمع بستم و عمر از کف رفت

آن خطا را به حقیقت کم ازین تاوان نیست

 

این چه تیغ است که در هر رگ من زخمی ازوست

گر بگویم که تو در خون منی بهتان نیست

 

رنج دیرینه ی انسان به مداوا نرسید

علت آن است که بیمار و طبیب انسان نیست

 

صبر بر داغ دل سوخته باید چون شمع

لایق صحبت بزم تو شدن آسان نیست

 

تب و تاب غم عشقت دل دریا طلبد

هر تنگ حوصله را طاقت این توفان نیست

 

سایه صد عمر در این قصه به سر رفت و هنوز

ماجرای من و معشوق مرا پایان نیست

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

نگارش در تاريخ پنجشنبه یکم اسفند ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۴۸- هر کو بصری دارد با او نظری دارد

                                                   با او نظری دارد هر کو بصری دارد

          آنکو خبری دارد در بیخبری کوشد

                                                 در بیخبری کوشد هر کو خبری دارد

  شیرین شکری دارد آن خسرو بت رویان

                                            آن خسرو بت رویان شیرین شکری دارد

      چون ما دگری دارد آن فتنه بهر جائی

                                                آن فتنه بهر جائی چون ما دگری دارد

هر کس که سری دارد جان در قدمش بازد

                                         جان در قدمش بازد هر کس که سری دارد

     دل گر خطری دارد از جان خطرش نبود

                                               از جان خطرش نبود دل گر خطری دارد

        مهر قمری دارد باز این دل هر جائی

                                                  باز این دل هر جائی مهر قمری دارد

        عزم سفری دارد از ملک درون جانم

                                                  از ملک درون جانم عزم سفری دارد

             آنکو هنری دارد از عیب نیندیشد

                                                      از عیب نیندیشد آنکو هنری دارد

       روشن گهری دارد چشمی که ترا بیند

                                               چشمی که ترا بیند روشن گهری دارد

           خواجو نظری دارد با طلعت مه رویان

                                                  با طلعت مه رویان خواجو نظری دارد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه سی ام بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۴۷- درد محبت درمان ندارد

                        راه مودت پایان ندارد

                                از جان شیرین ممکن بود صبر

                                                    اما ز جانان امکان ندارد

                                                            آنرا که در جان عشقی نباشد

                                                                           دل بر کن از وی کوجان ندارد

                                                                                            ذوق فقیران خاقان نیابد

                                                                                                   عیش گدایان سلطان ندارد

  ای دل ز دلبر پنهان چه داری

                    دردی که جز او درمان ندارد

                                          باید که هر کو بیمار باشد

                                                             درد از طبیبان پنهان ندارد

                                                                                در دین خواجو مؤمن نباشد

                                                                                                    هر کو بکفرش ایمان ندارد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و نهم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۴۶- با درد دردنوشان درمان چه کار دارد

                              با نالهٔ خموشان الحان چه کار دارد

                                                  در شهر بی نشانان سلطان چه حکم داند

                                                                                      در ملک بی زبانان فرمان چه کار دارد

      دریا کشان غم را از موج خون مترسان

                          با اهل نوح مرسل طوفان چه کار دارد

                                                             از دفتر معانی نقش صور فرو شوی

                                                                                             با نامهٔ الهی عنوان چه کار دارد

      زلف سیه چه آری در پیش چشم جادو

                                با ساحران بابل ثعبان چه کار دارد

                                                           عیبی نباشد ار من سامان خود ندانم

                                                                                       با آنکه سر ندارد سامان چه کار دارد

           بر خاک کوی جانان بگذر ز آب حیوان

                          کانجا که خضر باشد حیوان چه کار دارد

                                                           خسرو چگونه سازد منزل بصدر شیرین

                                                                                      بر مسند سلاطین دربان چه کار دارد

       ریحان گلشن جان عقلست و نزد جانان

                             چون روح در نگنجد ریحان چه کار دارد

                                                             از مهر خان چه داری چشم وفا و یاری

                                                                                    در دست زند خوانان فرقان چه کار دارد

             گفتم که جان خواجو قربان تست گفتا

                                                                       در کیش پاکدینان قربان چه کار دارد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و هشتم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۴۵- در راه قربت ما ره‌بان چه کار دارد

                           در خلوت مسیحا رهبان چه کار دارد

                                                           در داستان نیاید اسرار عشقبازان

                                                                            کانجا که قاف عشقست دستان چه کار دارد

          با حکم الهی بگذرد ز حکم یونان

                              با بحر لامکانی عمان چه کار دارد

                                                   در ملک بی‌نیازی کون و مکان چه باشد

                                                                                        با سر لن ترانی هامان چه کار دارد

 گر خویشتن پرستی کی ره بری بایمان

                         در دین خودپرستان ایمان چه کار دارد

                                                  حاکم چو عشق باشد فرمان عقل مشنو

                                                                                  کشتی چو نوح سازد کنعان چه کار دارد

        عاقل کجا دهد جان در آرزوی جانان

                             در خانهٔ بخیلان مهمان چه کار دارد

                                                        در دیر درد نوشان درس ورع که خواند

                                                                                       در ملت مطیعان عصیان چه کار دارد

        جان بیجمال جانان پیوند جان نجوید

                      چیزی که دل نخواهد با جان چه کار دارد

                                                             ما را بباغ رضوان کی التفات باشد

                                                                                         در روضهٔ محبت رضوان چه کار دارد

       خواجو سرشک خونین بر چهره چند باری

                                                                    جائی که مهر باشد باران چه کار دارد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و هفتم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۴۴- ز جام عشق تو عقلم خراب می‌گردد

                                      ز تاب مهر تو جانم کباب می‌گردد

                                                             مرا دلیست که دائم بیاد لعل لبت

                                                                                         بگرد ساقی و جام شراب می‌گردد

           هلاک خود بدعا خواستم ولی چکنم

                                  که دیر دعوت من مستجاب می‌گردد

                                                       دلست کاین همه خونم ز دیده می‌بارد

                                                                                          پرست کافت جان عقاب می‌گردد

       تو خود چه آب و گلی کاب زندگی هردم

                                   ز شرم چشمهٔ نوش تو آب می‌گردد

                                                           چو برتو می‌فکنم دیده اشگ گلگونم

                                                                                       ز عکس گلشن رویت گلاب می‌گردد

      بجام باده چه حاجت که پیر گوشه نشین

                                  بیاد چشم تو مست و خراب می‌گردد

                                                          عجب نباشد اگر شد سیاه و سودائی

                                                                                         چنین که زلف تو بر آفتاب می‌گردد

                          چو بر درت گذرم گوئیم که خواجو باز

                                                                            بگرد خانهٔ ما از چه باب می‌گردد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و ششم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۴۳- لطافت دهنش در بیان نمی‌گنجد

                                حلاوت سخنش در زبان نمی‌گنجد

                                                         معانئی که مصور شود ز صورت دوست

                                                                                      ز من مپرس که آن در بیان نمی‌گنجد

از آن چو کلک ز شستم بجست و گوشه گرفت

                                  که تیرقامت اودر کمان نمی گنجد

                                                             جهان پرست ز دردیکشان مجلس او

                                                                                     اگر چه مجلس او در جهان نمی‌گنجد

 درین چمن که منم بلبل خوش الحانش

                           شکوفه‌ئیست که در بوستان نمی‌گنجد

                                                                  چو در کنار منی گو کمر برو ز میان

                                                                                        که هیج با تو مرا در میان نمی‌گنجد

        چگونه نام من خسته بگذرد بزبان

                              ترا که هیچ سخن در دهان نمی‌گنجد

                                                              چو آسمان دل از مهر تست سرگردان

                                                                                        اگر چه مهر تو در آسمان نمی‌گنجد

                       ندانم آنکه ز چشمت نمی‌رود خواجو

                                                                     چه گوهریست که در بحر و کان نمی‌گنجد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و پنجم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۴۲- یاد باد آنکه نیاورد ز من روزی یاد

                               شادی آنکه نبودم نفسی از وی شاد

                                                           شرح سنگین دلی و قصه شیرین باید

                                                                                        که بکوه آید و برسنگ نویسد فرهاد

      گر بمرغان چمن بگذری ای باد صبا

                                     گو هم آوای شما باز گرفتار افتاد

                                                           سرو هر چند ببالای تو می‌ماند راست

                                                                                           بنده تا قد ترا دید شد از سروآزاد

تا چه کردم که بدین روز نشستم هیهات

                                   کس بروز من سرگشتهٔ بد روز مباد

                                                                   گوئیا دایه‌ام از بهر غمت می‌پرورد

                                                                                           یا مگر مادرم از بهر فراقت می‌زاد

    نه تو آنی که بفریاد من خسته رسی

                                    نه من آنم که بکیوان نرسانم فریاد

                                                          تا چه حالست که هر چند کزو می‌پرسم

                                                                                    حال گیسوی کژت راست نمی‌گوید باد

                       ایکه خواجو نتواند که نیارد یادت

                                                                          یاد می‌دار که از مات نمی‌آید یاد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه بیست و چهارم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۴۱- دلبرم را پر طوطی بر شکر خواهد فتاد

                                  مرغ جانم آتشش در بال و پر خواهد فتاد

                                                        هر نفس کو جلوهٔ کبک دری خواهد نمود

                                                                                    نالهٔ کبک دری در کوه و در خواهد فتاد

          چون بدیدم لعل او گفتم دل شوریده‌ام

                       همچو طوطی زین شکر در شور وشر خواهد فتاد

                                                    از سرشک و چهره دارم وجه سیم و زر ولی

                                                                       کی چو نرگس چشم او بر سیم و زر خواهد فتاد

  بسکه چون فرهادم آب دیدگان از سر گذشت

                                     کوه را سیل عقیقین برکمر خواهد فتاد

                                                     دشمن ار با ما بمستوری در افتد باک نیست

                                                                              زانک با مستان در افتد هر که برخواهد فتاد

    تشنه‌ام ساقی بده آبی روان کز سوز عشق

                                 همچو شمعم آتش دل در جگر خواهد فتاد

                                                       دل بنکس ده که او را جان بلب خواهد رسید

                                                                                دست آنکس گیر کو از پای در خواهد فتاد

            بگذر ای زاهد که جز راه ملامت نسپرد

                                    هر که روزی در خراباتش گذر خواهد فتاد

                                                        باده نوش اکنون که چین در زلف گلرویان باغ

                                                                                        از گذار باد گلبوی سحر خواهد فتاد

                 کار خواجو با تو افتاد از جهان وین دولتیست

                                                                   هیچ کاری در جهان زین خوبتر خواهد فتاد ؟


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه بیست و سوم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۴۰- پیه سوز چشم من سرشمع ایوان تو باد

                                                            جان من پروانهٔ شمع شبستان تو باد

         هر پریشانی که آید روز و شب در کار من

                                                                    از سر زلف دلاویز پریشان تو باد

          مرغ دل کو طائر بستانسرای عشق شد

                                                                  همدم بلبل نوایان گلستان تو باد

جان سرمستت که گشت از صافی وصلت خراب

                                                           بی نصیب از دردی دلگیر هجران تو باد

            سرمهٔ چشم جهان بین من خاکی نهاد

                                                                     از غبار رهنورد باد جولان تو باد

               تا بود گوی کواکب در خم چوگان چرخ

                                                            گوی دلها در خم زلف چو چوگان تو باد

           ای رخ بستان فروزت لاله برگ باغ حسن

                                                          عندلیب باغ جان مرغ خوش الحان تو باد

   آنکه همچون لاله از مهرش دل پرخون بسوخت

                                                             سایه پرورد سهی سرو خرامان تو باد

     هرکه چون خواجو صف آرای سپاه بیخودیست

                                                        چشم خون افشان او سقای میدان تو باد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه بیست و دوم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۳۹- یاد باد آنکو مرا هرگز نگوید یاد باد

                                 کی رود از یادم آنکش من نمی‌آیم بیاد

                                                    آه از آن پیمان شکن کاندیشه از آهم نکرد

                                                                                  داد از آن بیدادگر کز سرکشی دادم نداد

 از حیای چشمهٔ نوشش شد آب خضرآب

                              با نسیم خاک کویش هست باد صبح باد

                                                        نیکبخت آنکو ز شادی و نشاط آزاد شد

                                                                       زانکه تا من هستم از شادی نیم یک لحظه شاد

        بندهٔ آن سرو آزادم وگر نی راستی

                                        مادر فطرت ز عالم بنده را آزاد زاد

                                                        در هوایش چون برآمد خسرو انجم ببام

                                                                                    ذره‌وار از مهر رخسارش ز روزن در فتاد

چون بدین کوتاه دستی دل بر ابرویش نهم

                                      کاتش سوزنده را برطاق نتوانم نهاد

                                                       برگشاد ناوکش دل بسته‌ایم از روی آنک

                                                                                 پای بندانرا ز شست نیکوان باشد گشاد

             گفتمش دور از تو خواجو را که باشد همنفس

                                                                   گفت باد صبحگاهی کافرین بر باد باد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و یکم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۳۸- ببوی زلف تو دادم دل شکسته بباد

                     بیا که جان عزیزم فدای بوی تو باد

                                      ز دست ناله و آه سحر بفریادم

                                                   اگر نه صبر بفریاد من رسد فریاد

                                                           چو راز من بر هرکس روان فرو می‌خواند

                                                                                 سرشک دیده از این رو ز چشم من بفتاد

        هنوز در سر فرهاد شور شیرینست

                  اگر چه رفت بتلخی و جان شیرین داد

                                ز مهر و کینه و بیداد و داد چرخ مگوی

                                              که مهر او همه کینست و داد او بیداد

                                                                 ببست بر رخ خور آسمان دریچه بام

                                                                                  چو پرده زان رخ چون ماه آسمان بگشاد

          ز بندگی تو دارم چو سوسن آزادی

                         ولی تو سرو خرامان ز بندگان آزاد

                                    گمان مبر که ز خاطر کنم فراموشت

                                                    ز پیش می‌روی اما نمی‌روی از یاد

                                                                    ز باد حال تو می‌پرسم و چو می‌بینم

                                                                                   حدیث باد صبا هست سربسر همه باد

             اگر تو داد دل مستمند من ندهی

                                به پیش خسرو ایران برم ز دست تو داد

                                                                   برآستان محبت قدم منه خواجو

                                                                                     که هر که پای درین ره نهاد سر بنهاد


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه بیستم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۳۷- برون ز جام دمادم مجوی این دم هیچ

                                 بجز صراحی و مطرب مخوا همدم هیچ

                                                          بیا و بادهٔ نوشین روان بنوش که هست

                                                                                       بجنب جام می لعل ملکت جم هیچ

       مجوی هیچ که دنیا طفیل همت اوست

                               که پیش همت او هست ملک عالم هیچ

                                                      غمست حاصلم از عشق و من بدین شادم

                                                                         که گر چه هست غمم نیست از غمم غم هیچ

     دلم ز عشق تو شد قطره‌ئی و آنهم خون

                                      تنم ز مهر تو شد ذره‌ای و آنهم هیچ

                                                             غمم بخاک فرو برد و هست غمخور باد

                                                                                   دلم بکام فرو رفت و نیست همدم هیچ

        تنم چوموی پر از تاب و رنج و دوری خم

                                     ولی میان تو یک موی اندر و خم هیچ

                                                             از آن دوای دل خسته در جهان تنگست

                                                                                   که نیستش بجز از پستهٔ تو مرهم هیچ

                    دم از جهان چه زنی همدمی طلب خواجو

                                                                      بحکم آنکه جهان یکدمست و آندم هیچ


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه نوزدهم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۳۶- ز عشق غمزه و ابروی آن صنم پیوست

                                                           امام شهر بمحراب می‌رود سرمست

                جمال او در جنت بروی من بگشود

                                                                خیال او گذر صبر بر دلم در بست

                      کنون نشانهٔ تیر ملامتم مکنید

                                                 که رفته است عنانم ز دست و تیر از شست

             مرا چو مست بمیرم بهیچ آب مشوی

                                                            مگر بجرعهٔ دردی کشان باده پرست

                    برند دوش بدوشش بخوابگاه ابد

                                                        کسی که کرد صبوحی به بزمگاه الست

                       به جام باده چراغ دلم منور کن

                                                        که شمع شادیم از تند باد غم بنشست

         در آن مصاف که چشم تو تیغ کینه کشید

                                                        بسا که زلف تو چشم دلاوران بشکست

                 بود لطایف خواجو بهار دلکش شوق

                                                    از آن چو شاخ گلش می‌برند دست بدست


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه هجدهم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۳۵- ای جان جهان جان وجهان برخی جانت

                                        داریم تمنای کناری ز میانت

                                                               چون وصف دهان تو کنم زانکه در آفاق

                                                                                       من هیچ ندیدم به لطافت چو دهانت

            گو شرح تو ای آیت خوبی دگری گوی

                               زان باب که من عاجزم از کنه بیانت

                                                                گرمدعی از نوک خدنگت سپر انداخت

                                                                                   من سینه سپر ساخته‌ام پیش سنانت

          ای گلبن خندان بچنین حسن و لطافت

                                   کی رونق بستان ببرد باد خزانت

                                                                 هر لحظه ترا با دگران گفت و شنیدی

                                                                                       وز دور من خسته به حسرت نگرانت

                     گر خلق کنندم سپر تیرملامت

                                    من باز نگیرم نظر از تیر و کمانت

                                                                            تا رخت تصوف بخرابات نیاری

                                                                                            در بتکده کی راه دهد پیر مغانت

                   باید که نشان در میخانه بپرسی

                              ورنی ز جهان محو شود نام و نشانت

                                                                   خواجو نکشد میل دلت سوی صنوبر

                                                                                      گر دست دهد صحبت آن سرو روانت

                           زینسان که توئی غرقهٔ دریای مودت

                                                                                  گر خاک شوی باد نیارد بکرانت


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه هفدهم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۳۴- نوبت زدند و مرغ سحر بانگ صبح گفت

                                 مطرب بگوی نوبت عشاق در نهفت

                                                       دل را چو لاله از می‌گلگون شکفته دار

                                                                                  اکنون که لاله پرده برافکند و گل شکفت

       خواهی که سرفراز شوی همچو زلف یار

                             در پای یار سرکش خورشید چهره افت

                                                         هر کس که دید قامت آنسرو سیمتن

                                                                                   ای بس که خاک پای صنوبر بدیده رفت

                  از کوی او چگونه توانم که بگذرم

                              بلبل کسی نگفت که ترک چمن بگفت

                                                             شد مدتی که دیده اختر شمار من

                                                                              یک شب ز عشق نرگس پر خواب او نخفت

             ای آنکه چشم شوخ کماندار دلکشت

                             ما را به تیر غمزهٔ دل خون چکان بسفت

                                                    شامست گیسوی تو و تا صبح بسته عقد

                                                                                   طاقست ابروی تو و با ماه گشته جفت

                        خواجو بزیر جامه نهان چون کند سرشک

                                                                    دریا شنیده‌ئی که بدامن توان نهفت


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه شانزدهم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۳۳- دردا که یار در غم و دردم بماند و رفت

                                ما را چون دود بر سر آتش نشاند و رفت

                                                                  مخمور بادهٔ طرب انگیز شوق را

                                                                                  جامی نداد و زهر جدائی چشاند و رفت

                 گفتم مگر بحیله بقیدش در آورم

                                  از من رمید و توسن بختم رماند و رفت

                                                        چون صید او شدم من مجروح خسته را

                                                                                    در بحر خون فکند و جنیبت براند و رفت

               جانم چو رو به خیمه روحانیان نهاد

                                تن را در این حظیره سفلی بماند و رفت

                                                       خون جگر چون در دل من جای تنگ یافت

                                                                                        گلگون ز راه دیده ز صحرا براند رفت

              گل در حجاب بود که مرغ سحرگهی

                                      آمد بباغ و آنهمه فریاد خواند و رفت

                                                            چون بنده را سعادت قربت نداد دست

                                                                                     بوسید آستانه و خدمت رساند و رفت

                           برخاک آستان تو خواجو ز درد عشق

                                                                   دامن برین سراچه خاکی فشاند و رفت


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه پانزدهم بهمن ۱۳۹۲ توسط وحید نهال پروری
۱۳۳۲- ترک من ترک من بی سر و پا کرد و برفت

                                            جگرم را هدف تیر بلا کرد و برفت

                                                            چون سر زلف پریشان من سودائی را

                                                                                 داد بر باد و فرو هشت و رها کرد و برفت

          خلعت وصل چو بر قامت من راست ندید

                                             برتنم پیرهن صبر قباکرد و برفت

                                                               عهد می‌کرد که از کوی عنایت نروم

                                                                                     عاقبت قصد دل خسته ما کرد و برفت

           هدهد ما دگر امروز نه بر جای خودست

                                       باز گوئی مگر آهنگ سبا کرد و برفت

                                                                 ما نه آنیم که از کوی وفایش برویم

                                                                                   گر چه آن ترک ختا ترک وفا کرد و برفت

               چون مرا دید که بگداختم از آتش مهر

                                     همچو ماه نوم انگشت نما کرد و برفت

                                                                  می‌زدم در طلبش داو تمامی لیکن

                                                                                     مهرهٔ مهر برافشاند و دغا کرد و برفت

                          آن ختائی بچه چون از برخواجو برمید

                                                                      همچو آهوی ختن عزم ختا کرد و برفت


برچسب‌ها: خواجوی کرمانی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ

اسلایدر