بهترين و زيباترين اشعار و قطعات فارسی
هر روز يک شعر زيبا The Best Persian Poems
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و سوم خرداد 1389 توسط وحید نهال پروری

 

 نگفتم بجز با خدایی که هست   

  

            از این درد بی انتهایی که هست. 

 

 

سلام

 

منّت خدای را عز و جل که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش مزید نعمت...

 

خیلی ممنون که به این وبلاگ اومدید . . . 

امسال (خرداد 1389) بعد از روز تولدم، تصمیم گرفتم هر روز یک شعر یا

قطعه خوب را انتخاب و در وبلاگ بگذارم. امیدوارم قبل از رسیدن به خط

آخر بتونم در این وبلاگ به تعداد روزهای باقیمانده شعر نوشته باشم.

درضمن اگه از یک شاعر بطور پیوسته برای مدتی شعر گذاشته میشه

دلیلش اینه که نمی خواهم اشعار تکراری بگذارم و برای این منظور

بایستی از یک روند ثابت پیروی کنم. 

 

 

به مناسبت چهارمين سالگرد تاسيس وبلاگ و آغاز به فعاليت صفحه

فيسبوك، از اين به بعد تصميم گرفتم هر روز علاوه بر شعر روز كه به

ترتيب شماره و نظم قبلی گذاشته ميشه، يك شعر ديگه به عنوان

"شعر شانس روز" از شعرای ديگه بذارم تا وبلاگ از حالت تكرار شاعر

در بيايد. (ممنون از همه تون  - خرداد 93)

 

 


به مناسبت چهارمين سالگرد تاسيس وبلاگ "بهترين و زيباترين اشعار و

قطعات فارسی" و ارائه بيش از 1500 قطعه، پس از اين، شعر نو و

معاصر نيز به وبلاگ و پيج اضافه خواهد شد... بدين ترتيب هر روز يك شعر

به همان ترتيب وبلاگ و با شماره مربوطه و يك شعر به نام "شعر شانس

روز" و بدون شماره و ترتيب خاصی و نيز يك شعر معاصر و نو با ترتيب و

شماره گذاری M2 , M1 , ... افزوده خواهد شد.

 

                                                         (ممنون از حضورتون  - مرداد 93)

                                   

 

دوستهای خوبم نظر یادتون نره و

بازم به جزیره خودتون تشریف بیارید.

 

 

امیدوارم همیشه شاد و موفق باشید.

 

وحید

نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و سوم خرداد 1389 توسط وحید نهال پروری

 

 حرفام رو ميشنوی، از لابه لای شعر، اينجوری بهتره

 

                                                                    . . . 

 

 

                           اين بيت آخره اما هميشه شعر، پايان قصه نيست . . .  

نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و سوم خرداد 1389 توسط وحید نهال پروری
  "مختصری از شرح زندگانی حضرت لسان الغیب حافظ شیرازی"

 

 

خواجه شمس‌الدین محمد شیرازی متخلص به “حافظ”، غزلسرای بزرگ و از خداوندان شعر و ادب پارسی است. وی حدود سال ۷۲۶ هجری قمری در شیراز متولد شد. علوم و فنون را در محفل درس استاران زمان فراگرفت و در علوم ادبی عصر پایه‌ای رفیع یافت. خاصه در علوم فقهی و الهی غور و تأمل بسیار کرد و قرآن را با چهارده روایت مختلف از بر داشت. “گوته” دانشمند بزرگ و شاعر و سخنور مشهور آلمانی دیوان شرقی خود را به نام او و با کسب الهام از افکار وی تدوین کرد. دیوان اشعار او شامل غزلیات، چند قصیده، چند مثنوی، قطعات و رباعیات است. وی به سال ۷۹۲ هجری قمری در شیراز درگذشت. آرامگاه او در حافظیهٔ شیراز زیارتگاه صاحبنظران و عاشقان شعر و ادب پارسی است     

 

 

 

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به “خیام” فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتابهایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله رساله فی شرح ما اشکل من مصادرات کتاب اقلیدس، رساله فی الاحتیال لمعرفه مقداری الذهب و الفضه فی جسم مرکب منهما، و لوازم الامکنه را می‌توان نام برد. وی به سال ۵۲۶ هجری قمری درگذشت. رباعیات او شهرت جهانی دارد.

 

 

 

مشرف الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. تخلص او “سعدی” است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. وی احتمالاً بین سالهای ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده است. در جوانی به مدرسهٔ نظامیهٔ بغداد رفت و به تحصیل ادب و تفسیر و فقه و کلام و حکمت پرداخت. سپس به شام و مراکش و حبشه و حجاز سفر کرد و پس از بازگشت به شیراز، به تألیف شاهکارهای خود دست یازید. وی در سال ۶۵۵ سعدی‌نامه یا بوستان را به نظم درآورد و در سال بعد (۶۵۶) گلستان را تألیف کرد. علاوه بر اینها قصاید، غزلیات، قطعات، ترجیع بند، رباعیات و مقالات و قصاید عربی نیز دارد که همه را در کلیات وی جمع کرده‌اند. وی بین سالهای ۶۹۰ تا ۶۹۴ هجری در شیراز درگذشت و در همانجا به خاک سپرده شد.

 

 

 

مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.   

 

 

 

حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی ، سخن‌سرای نامی ایران و سرایندهٔ شاهنامه حماسهٔ ملی ایرانیان. او را بزرگ‌ترین سرایندهٔ پارسی‌گو دانسته‌اند. نام و آوازه فردوسی در همه جای جهان شناخته شده و ستوده شده است. شاهنامهٔ فردوسی به بسیاری از زبان‌های زنده جهان برگردانده شده است. در ایران روز ۲۵ اردیبهشت به نام روز بزرگداشت فردوسی نامگذاری شده است.

 

 

 


حکیم ابومحمد الیاس بن یوسف بن زکی ابن مؤید نظامی شاعر معروف ایرانی در قرن ششم هجری قمری است. وی بین سالهای ۵۳۰ تا ۵۴۰ هجری قمری در شهر گنجه واقع در جمهوری آذربایجان کنونی متولد شد اما اصلیت عراقی داشته است. وی از فنون حکمت و علوم عقلی و نقلی و طب و ریاضی و موسیقی بهره‌ای کامل داشته و از علمای فلسفه و حکمت به شمار می‌آمده است. مهمترین اثر وی”پنج گنج” یا “خمسه” است. دیوان اشعار او مشتمل بر قصاید، غزلیات، قطعات و رباعیات است. وی بین سالهای ۵۹۹ تا ۶۰۲ هجری قمری وفات یافت.

 

 

 

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.

 

"مختصری از شرح زندگانی استاد محمدحسین شهریار"

 

 

سید محمدحسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار، شاعر پارسی‌گوی آذری‌زبان، در سال ۱۲۸۵ هجری شمسی در روستای خشکناب در بخش قره‌چمن آذربایجان متولد شد. او تحصیلات خود را در مدرسهٔ متحده و فیوضات و متوسطهٔ تبریز و دارالفنون تهران گذراند و وارد دانشکدهٔ طب شد. سرگذشت عشق آتشین و ناکام او که به ترک تحصیل وی از رشتهٔ پزشکی در سال آخر منجر شد، مسیر زندگی او را عوض کرد و تحولات درونی او را به اوج معنوی ویژه‌ای کشانید و به اشعارش شور و حالی دیگر بخشید. وی سرانجام پس از هشتاد و سه سال زندگی شاعرانهٔ پربار در ۲۷ شهریور ماه ۱۳۶۷ هجری شمسی درگذشت و بنا به وصیت خود در مقبرة الشعرای تبریز به خاک سپرده شد.

    

                                                                  (مرجع : وبلاگ شعر و شعرا)

برچسب‌ها: حافظ سعدی خیام مولوی فردوسی نظامی عطار مولانا, اسعد گرگانی اقبال بیدل, رهی معیری پروین, وحشی بافقی هاتف بهار صائب, شیخ بهایی رودکی خاقانی جامی
ادامه مطلب...
نگارش در تاريخ چهارشنبه هشتم بهمن 1393 توسط وحید نهال پروری
1690- قطره چون آب شد به تابستان

                                 گشت آن آب سوی بحر روان

                                                                  وز روانی خود به بحر رسید

                                                                                                     خویشتن را ورای بحر ندید

    هستی خویش را در او گم ساخت

                               هیچ چیزی به غیر آن نشناخت

                                                                 گاه او را عیان به صورت موج

                                                                                             دید، هم در حضیض و هم در اوج

             متراکم شد آن بخار و، از آن

                                       متکاون شد ابر در نیسان

                                                                 متقاطر شد ابر و باران گشت

                                                                                              رونق افزای باغ و بستان گشت

         قطره‌ها چون به یکدگر پیوست

                                   سیل شد بر رونده راه ببست

                                                                 سیل هم کف‌زنان، خروش‌کنان

                                                                                             تافت یکسر به سوی بحر، عنان

            چون به دریا رسید، کرد آرام

                                    شد درین دوره سیر بحر، تمام

                                                                   قطره این را چو دید، نتوانست

                                                                                                    کردن انکار دیده و، دانست

    کوست موج و بخار و سیل و سحاب

                                اوست کف، اوست قطره، اوست حباب

                                                                   هیچ جز بحر در جهان نشناخت

                                                                                          عشق با هر چه باخت، با او باخت

                از چب و راست چون گشاد نظر

                                                 غیر دریا ندید چیز دگر

                                                                         همچنین عارفان عشق آیین

                                                                                                 در جهان نیستند جز حق بین

                            دیدهٔ جمله مانده بر یک جاست

                                                            لیکن اندر نظر تفاوتهاست

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه هفتم بهمن 1393 توسط وحید نهال پروری
1689- بشنو، ای گوش بر فسانهٔ عشق!

                                           از صریر قلم ترانهٔ عشق!

                                                                 قلم اینک چو نی به لحن صریر

                                                                                                  قصهٔ عشق می‌کند تقریر

               عشق، مفتاح معدن جودست

                               هر چه بینی، به عشق موجودست

                                                                 حق چو حسن کمال اسما دید

                                                                                                  آنچنان‌اش نهفته نپسندید

                  خواست اظهار آن کمال کند

                                      عرض آن حسن و آن جمال کند

                                                                       خواست تا در مجالی اعیان

                                                                                                سر مستور او رسد به عیان

        چون ز حق یافت انبعاث این خواست

                                     فتنهٔ عشق و عاشقی برخاست

                                                              هست با نیست، عشق در پیوست

                                                                                نیست، ز آن عشق، نقش هستی بست

                          سایه و آفتاب را با هم

                                        نسبت جذب عشق شد محکم

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه ششم بهمن 1393 توسط وحید نهال پروری
1688- چون شد این اعتقادنامه درست

                                   باز گردم به کار و بار نخست

                                                             کار من عشق و بار من عشق است

                                                                                               حاصل روزگار من عشق است

         سر رشته کشیده بود به عشق

                                 دل و جان آرمیده بود به عشق

                                                                      به سر رشتهٔ خود آیم باز

                                                                                                     سخن عاشقی کنم آغاز

       آن نه رشته، سلاسل ذهب است

                                  نام رشته بر آن نه از ادب است

                                                            این مسلسل سخن که می‌خوانی

                                                                                           هم از آن سلسله‌ست، تا، دانی!

          تا نجوشد ز سینه عشق سخن

                                        نتوان داد شرح عشق کهن

                                                                 می‌زند جوش، عشق‌ام از سینه

                                                                                                    تا دهم شرح عشق دیرینه

                  گر مددگار من شود توفیق

                                     که کنم درس عشق را تحقیق،

                                                                    بهر آن دفتری ز نو سازم

                                                                                               داستانی دگر بپردازم

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه پنجم بهمن 1393 توسط وحید نهال پروری
1687- قصهٔ عاشقان خوش است بسی

                                    سخن عشق دلکش است بسی

                                                               تا مرا هوش و مستمع را گوش

                                                                                     هست، ازین قصه کی شوم خاموش؟

                هر بن موی، صد دهانم باد!

                                          هر دهان، جای صد زبانم باد!

                                                                      هر زبانی به صد بیان گویا

                                                                                                   تا کنم قصه‌های عشق املا

                   آنکه عشاق پیش او میرند،

                                                سبق زندگی از او گیرند،

                                                                         تا نمیری نباشی ارزنده

                                                                                                    که به انفاس او شوی زنده

                  هست ازین مردگی مراد مرا

                                             آنکه خواهند صوفیان به فنا

                                                                      نه فنایی که جان ز تن برود

                                                                                                     بل فنایی که ما و من برود

                شوی از ما و من به کلی صاف

                                              نشود با تو هیچ چیز مضاف

                                                                           نزنی هرگز از اضافت دم

                                                                                                 از اضافت کنی چون تنوین رم

                   هم ز نو وارهی و هم ز کهن

                                                 نگذرد بر زبانت گاه سخن:

                                                            «کفش من»، «تاج من»، «عمامهٔ من»

                                                                                             «رکوهٔ من»، «عصا و جامهٔ من»

           زآنکه هر کس که از منی وارست

                                              یک من او را هزار من بارست

                                                                         صد من‌اش بار بر سر و گردن،

                                                                                                   به که یک بار بر زبانش من!

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه چهارم بهمن 1393 توسط وحید نهال پروری
1686- آن بود اختیار در هر کار

                          که بود فاعل اندر آن مختار

                                           معنی اختیار فاعل چیست؟

                                                            آنکه فاعل چو فعل را نگریست،

                                                                                 ایزد اندر دلش به فضل و رشاد

                                                                                                         درک خیریت وجود نهاد

 یعنی آن‌اش به دیده خیر نمود،

                  کید آن علم از عدم به وجود

                                 منبعث شد از آن ارادت و خواست

                                                        کرد ایجاد فعل، بی کم و کاست

                                                                                   درک خیریت، اختیار بود

                                                                                                       و آن به تعلیم کردگار بود

 هر چه این علم و خواست، شد سبب‌اش

                                   اختیاری نهد خرد لقب‌اش

                                                 وآنچه باشد بدون این اسباب

                                                                   اضطراری‌ست نام آن، دریاب!

                                                                                        باشد از اختیار قدرت دور

                                                                                                       فاعل آن بود بر آن مجبور

  هر که در فعل خود بود مختار

                     فعل او دور باشد از اجبار

                                          گرچه از جبر، فعل او دورست

                                                                اندر آن اختیار مجبورست

                                                                                ورچه بی‌اختیار کارش نیست

                                                                                                   اختیار اندر اختیارش نیست

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه سوم بهمن 1393 توسط وحید نهال پروری
M172- در آنجا ، بر فراز قلهٔ کوه

دو پایم خسته از رنج دویدن

به خود گفتم که در این اوج دیگر

صدایم را خدا خواهد شنیدن

 

 به سوی ابرهای تیره پر زد

نگاه روشن امّیدوارم

ز دل فریاد کردم کای خداوند

من او را دوست دارم ، دوست دارم

 

 صدایم رفت تا اعماق ظلمت

به هم زد خواب شوم اختران را

غبار آلوده و بی تاب کوبید

در زرین قصر آسمان را

  

ملائک با هزاران دست کوچک

کلون سختِ سنگین را کشیدند

ز طوفان صدای بی شکیبم

به خود لرزیده ، در ابری خزیدند

  

ستونها همچو ماران پیچ در پیچ

درختان در مه سبزی شناور

صدایم پیکرش را شستشو داد

ز خاک ره ، درون ِ حوض کوثر

  

خدا در خواب رویابار خود بود

به زیر پلکها پنهان نگاهش

صدایم رفت و با اندوه نالید

میان پرده های خوابگاهش

  

ولی آن پلکهای نقره آلود

دریغا تا سحر گه بسته بودند

سبک چون گوش ماهی های ساحل

به روی دیده اش بنشسته بودند

 

 صدا صد بار نومیدانه برخاست

که عاصی گردد و بر وی بتازد

صدا می خواست تا با پنجهٔ خشم

حریر خواب او را پاره سازد

 

 صدا فریاد می زد از سر درد

به هم کی ریزد این خواب طلایی ؟

من اینجا تشنهٔ یک جرعهٔ مهر

تو آنجا خفته بر تخت خدایی

  

مگر چندان تواند اوج گیرد

صدایی دردمند و محنت آلود ؟

چو صبح تازه از ره باز آمد

صدایم از (صدا) دیگر تهی بود

 

 ولی اینجا به سوی آسمانهاست

هنوز این دیدهٔ امّیدوارم

خدایا این صدا را می شناسی ؟

من او را دوست دارم ، دوست دارم

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: فروغ فرخزاد, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ جمعه سوم بهمن 1393 توسط وحید نهال پروری

بر عمر خویش گریم یا بر وفات تو؟

واکنون صفات خویش کنم یاصفات تو؟

 

رفتی و هست بر جا از تو ثنای خوب

مردی و زنده ماند ز تو مکرمات تو

 

دیدی قضای مرگ و برون رفتی از جهان

نادیده چهرهٔ تو بنین و بنات تو

 

خلقی یتیم گشت و جهانی اسیر شد

زین در میان حسرت و غربت ممات تو

 

گر بسته بود بر تو در خانهٔ تو بود

بر هر کسی گشاده طریق صلات تو

 

تو ناامید گشتی از عمر خویشتن

نومید شد به هرجا از تو عفات تو

 

نالد همی به زاری و گرید همی به درد

آن کس که یافتی صدقات و زکات تو

 

بر هیچکس نماند که رحمت نکرده‌ای

کز رحمت آفرید خداوند ذات تو

 

مانا که پیش خواست ترا کردگار از آنک

شادی نبود هیچ ترا از حیات تو

 

خون جگر ز دیده برون افکند همی

مسکین برادر تو سعید از وفات تو

 

گوید که با که گویم اکنون غمان دل

وز که کنون همی شنوم من نکات تو

 

اندوه من به روی تو بودی گسارده

و آرام یافتی دل من از عظات تو

 

جان همچو خون دیده ز دیده براندمی

گر هیچ سود کردی و بودی نجات تو

 

از مرگ تو به شهر خبر چون کنم که نیست

دشمن‌ترین خلق جهان جز نعات تو

 

ایزد عطا دهادت دیدار خویشتن

یکسر کناد عفو همه سیت تو

 

 زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه سوم بهمن 1393 توسط وحید نهال پروری
1685- سر مقصود را مراقبه کن!

                         نقد اوقات را محاسبه کن!

                                            باش در هر نظر ز اهل شعور!

                                                           که به غفلت گذشته یا به حضور!

                                                                               هر چه جز حق ز لوح دل بتراش!

                                                                                          بگذر از خلق و، جمله حق را باش!

    رخت همت به خطهٔ جان کش

                      بر رخ غیر، خط نسیان کش!

                                         در همه شغل باش واقف دل!

                                                         تا نگردی ز شغل دل غافل!

                                                                             دل تو بیضه‌ای‌ست ناسوتی

                                                                                                          حامل شاهباز لاهوتی

       گر ازو تربیت نگیری باز

                          آید آن شاهباز در پرواز

                                       ور تو در تربیت کنی تقصیر

                                                         گردد از این و آن فسادپذیر

                                                                     تربیت چیست؟ آنکه بی گه و گاه

                                                                                                   داری‌اش از نظر به غیر نگاه

                       بگسلی خویش از هوا و هوس

                                                روی او در خدای داری و بس!            

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: جامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه دوم بهمن 1393 توسط وحید نهال پروری
M171- دیدگان تو در قاب اندوه

سرد و خاموش

خفته بودند

زودتر از تو ناگفته ها را

با زبان ِ نگه گفته بودند

 

از من و هرچه در من نهان بود

می رمیدی

می رهیدی

یادم آمد که روزی در این راه

ناشکیبا مرا در پی خویش

می کشیدی

می کشیدی

 

آخرین بار

آخرین بار

آخرین لحظهٔ تلخ دیدار

سر به سر پوچ دیدم جهان را

باد نالید و من گوش کردم

خش خش برگهای خزان را

 

باز خواندی

باز راندی

باز بر تخت عاجم نشاندی

باز در کام موجم کشاندی

گر چه در پرنیان غمی شوم

 

سالها در دلم زیستی تو

آه ، هرگز ندانستم از عشق

چیستی تو

کیستی تو

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: فروغ فرخزاد, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ پنجشنبه دوم بهمن 1393 توسط وحید نهال پروری

گفتم بهار

خنده زد و گفت

 ای دریغ

 دیگر بهار رفته نمی اید

گفتم پرنده ؟

گفت اینجا پرنده نیست

اینجا گلی که باز کند لب به خنده نیست

 گفتم

درون چشم تو دیگر ؟

گفت دیگر نشان ز باده مستی دهنده نیست

 اینجا به جز سکوت سکوتی گزنده نیست

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه دوم بهمن 1393 توسط وحید نهال پروری
1684- ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی

                           دل بی تو به جان آمد وقت است که بازآیی

                                                               دایم گل این بستان شاداب نمی‌ماند

                                                                                             دریاب ضعیفان را در وقت توانایی

         دیشب گله زلفش با باد همی‌کردم

                                    گفتا غلطی بگذر زین فکرت سودایی

                                                             صد باد صبا این جا با سلسله می‌رقصند

                                                                                      این است حریف ای دل تا باد نپیمایی

     مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد

                                    کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی

                                                          یا رب به که شاید گفت این نکته که در عالم

                                                                                 رخساره به کس ننمود آن شاهد هرجایی

  ساقی چمن گل را بی روی تو رنگی نیست

                                         شمشاد خرامان کن تا باغ بیارایی

                                                                        ای درد توام درمان در بستر ناکامی

                                                                                      و ای یاد توام مونس در گوشه تنهایی

               در دایره قسمت ما نقطه تسلیمیم

                           لطف آن چه تو اندیشی حکم آن چه تو فرمایی

                                                                 فکر خود و رای خود در عالم رندی نیست

                                                                            کفر است در این مذهب خودبینی و خودرایی

                 زین دایره مینا خونین جگرم می ده

                                      تا حل کنم این مشکل در ساغر مینایی

                                                          حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آمد

                                                                                     شادیت مبارک باد ای عاشق شیدایی

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه یکم بهمن 1393 توسط وحید نهال پروری
M170- این شعر را برای تو می گویم

در یک غروب تشنهٔ تابستان

در نیمه های این ره ِ شوم آغاز

در کهنه گور این غم ِ بی پایان

  

این آخرین ترانه لالاییست

در پای گاهوارهٔ خواب تو

باشد که بانگ وحشی این فریاد

پیچد در آسمان شباب تو

  

بگذار سایهٔ من ِ سرگردان

از سایهٔ تو ، دور و جدا باشد

روزی به هم رسیم که گر باشد

کس بین ما ، نه غیر خدا باشد

 

 من تکیه داده ام به دری تاریک

پیشانی ِ فشرده ز دردم را

می سایم از امید بر این در باز

انگشتهای نازک و سردم را

 

 آن داغ ننگ خورده که می خندید

بر طعنه های بیهده ، من بودم

گفتم : که بانگ هستی ِ خود باشم

اما دریغ و درد که (زن)  بودم

 

 چشمان بی گناه تو چون لغزد

بر این کتاب در هم بی آغاز

عصیان ریشه دار زمانها را

بینی شکفته در دل هر آواز

  

اینجا ستاره ها همه خاموشند

اینجا فرشته ها همه گریانند

اینجا شکوفه های گل مریم

بی قدرتر ز خار بیابانند

  

اینجا نشسته بر سر هر راهی

دیو دروغ و ننگ و ریا کاری

در آسمان تیره نمی بینم

نوری ز صبح روشن بیداری

  

بگذار تا دوباره شود لبریز

چشمان من ز دانهٔ شبنم ها

رفتم ز خود که پرده براندازم

از چهر ِ پاک حضرتِ مریم ها

 

بگسسته ام ز ساحل خوشنامی

در سینه ام ستارهٔ توفانست

پروازگاه ِ شعلهٔ خشم من

دردا ، فضای تیرهٔ زندانست

 

 من تکیه داده ام به دری تاریک

پیشانی ِ فشرده ز دردم را

می سایم از امید بر این در باز

انگشتهای نازک و سردم را

  

با این گروه ِ زاهد ِ ظاهر ساز

دانم که این جدال نه آسانست

شهر من و تو ، طفلک شیرینم

دیریست کاشیانهٔ شیطانست

  

روزی رسد که چشم تو با حسرت

لغزد بر این ترانهٔ درد آلود

جویی مرا درون سخنهایم

گویی به خود که مادر  ِ من او بود 

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: فروغ فرخزاد, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ چهارشنبه یکم بهمن 1393 توسط وحید نهال پروری

تا دامن از من کشیدی ای سر و سیمین تن من

هر شب ز خونابه دل پر گل بود دامن من

 

جانا رخم زرد خواهی جانم پر از درد خواهی

دانم چه ها کرد خواهی ای شعله با خرمن من

 

بنشین چو گل درکنارم تا بشکفد گل ز خارم

ای روی تو لاله زارم وی موی تو سوسن من

 

ای جان و دل مسکن تو خون گریم از رفتن تو

دست من و دامن تو اشک غم و دامن من

 

من کیستم بی نوایی با درد و غم آشنایی

هر لحظه گردد بلایی چون سایه پیر امن من

 

قسمت اگر زهر اگر مل بالین اگر خار اگر گل

غمگین نباشم که باشد کوی رضا مسکن من

 

گر باد صرصر غباری انگیزد از هر کناری

گرد کدورت نگیرد آیینهٔ روشن من

 

تا عشق و رندیست کیشم یکسان بود نوش و نیشم

من دشمن جان خویشم گر او بود دشمن من

 

ملک جهان تنگنایی با عرصه همت ما

خلد برین خار زاری با ساحت گلشن من

 

پیرایه خاک و آبم روشنگر آفتابم

گنجم ولی در خرابم ویرانه من تن من

 

ای گریه دل را صفا ده رنگی به رخسار ما ده

خاکم به باد فنا ده ای سیل بنیان کن من

 

وی مرغ شب همرهی کن زاری به حال رهی کن

تا بردلم رحمت آرد صیاد صید افکن من

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه یکم بهمن 1393 توسط وحید نهال پروری
1683- سلامی چو بوی خوش آشنایی

                         بدان مردم دیده روشنایی

                                        درودی چو نور دل پارسایان

                                                        بدان شمع خلوتگه پارسایی

                                                                   نمی‌بینم از همدمان هیچ بر جای

                                                                                       دلم خون شد از غصه ساقی کجایی

        ز کوی مغان رخ مگردان که آن جا

                  فروشند مفتاح مشکل گشایی

                        عروس جهان گر چه در حد حسن است

                                                       ز حد می‌برد شیوه بی‌وفایی

                                                                   دل خسته من گرش همتی هست

                                                                                             نخواهد ز سنگین دلان مومیایی

         می صوفی افکن کجا می‌فروشند

                       که در تابم از دست زهد ریایی

                                رفیقان چنان عهد صحبت شکستند

                                                   که گویی نبوده‌ست خود آشنایی

                                                                          مرا گر تو بگذاری ای نفس طامع

                                                                                              بسی پادشایی کنم در گدایی 

            بیاموزمت کیمیای سعادت

                          ز همصحبت بد جدایی جدایی

                                              مکن حافظ از جور دوران شکایت

                                                                  چه دانی تو ای بنده کار خدایی

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه سی ام دی 1393 توسط وحید نهال پروری
M169- گر خدا بودم ملائک را شبی فریاد می کردم

سکهٔ خورشید را در کورهٔ ظلمت رها سازند

خادمان باغ دنیا را ز روی خشم می گفتم

برگِ زرد ماه را از شاخهٔ شبها جدا سازند

 

 نیمه شب در پرده های بارگاه کبریای خویش

پنجهٔ خشم خروشانم جهان را زیر و رو می ریخت

دستهای خسته ام بعد از هزاران سال خاموشی

کوه ها را در دهان ِ باز دریاها فرو می ریخت

  

می گشودم بند از پای هزاران اختر تبدار

می فشاندم خون آتش در رگ خاموش جنگلها

می دریدم پرده های دود را تا در خروش باد

دختر آتش برقصد مست در آغوش جنگلها

 

 می دمیدم در نی افسونی باد شبانگاهی

تا ز بستر رودها ، چون مارهای تشنه ، برخیزند

خسته از عمری به روی سینه ای مرطوب لغزیدن

در دل مردابِ تار آسمان شب فرو ریزند

  

بادها را نرم می گفتم که بر شط ِ تبدار

زورق سرمست عطر سرخ گلها را روان سازند

گورها را می گشودم تا هزاران روح سرگردان

بار دیگر ، در حصار جسمها ، خود را نهان سازند

  

گر خدا بودم ملائک را شبی فریاد می کردم

آب کوثر را درون کوزهٔ دوزخ بجوشانند

مشعل سوزنده در کف ، گلهٔ پرهیزکاران را

از چراگاه بهشت سبز ِ تَردامن برون رانند

 

خسته از زهد خدایی ، نیمه شب در بستر ابلیس

در سراشیب خطایی تازه می جستم پناهی را

می گزیدم در بهای تاج زرین خداوندی

لذت تاریک و درد آلود ِ آغوش ِ گناهی را 

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: فروغ فرخزاد, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ سه شنبه سی ام دی 1393 توسط وحید نهال پروری

شهنشه گفت کز بخت دل افروز

به جوی شیر خواهم رفت امروز

 

کشید از تن لباس مرزبانان

برون آمد بر آئین شتابان

 

از آن سو پرس پرسان کوه بر کوه

به جوی شیر شد تنها ز انبوه

 

تماشا کرد لختی بر لب جوی

بدید آن سنگها را روی در روی

 

بهر نقش هنر چون نقش بینی

نظر می‌کرد و می گفت آفرینی

 

چو دید آن اوستادی را به بنیاد

به بنیاد دگر شد سوی استاد

 

جوانی دید در هیکل چو کوهی

ز فر مهتران در وی شکوهی

 

گرامی پیکرش مانده خیالی

چنان بدری ز غم گشته هلالی

 

بلا بیش از شمردن دیده جانش

سزاوار شمردن استخوانش

                             برای مشاهده ادامه شعر به ادامه مطلب مراجعه نمایید.


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
ادامه مطلب...
نگارش در تاريخ سه شنبه سی ام دی 1393 توسط وحید نهال پروری
1682- در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی

                                          خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی

                                                                   دل که آیینه شاهیست غباری دارد

                                                                                        از خدا می‌طلبم صحبت روشن رایی

            کرده‌ام توبه به دست صنم باده فروش

                                        که دگر می نخورم بی رخ بزم آرایی

                                                             نرگس ار لاف زد از شیوه چشم تو مرنج

                                                                                                 نروند اهل نظر از پی نابینایی

             شرح این قصه مگر شمع برآرد به زبان

                                          ور نه پروانه ندارد به سخن پروایی

                                                             جوی‌ها بسته‌ام از دیده به دامان که مگر

                                                                                              در کنارم بنشانند سهی بالایی

            کشتی باده بیاور که مرا بی رخ دوست

                                 گشت هر گوشه چشم از غم دل دریایی

                                                                   سخن غیر مگو با من معشوقه پرست

                                                                                کز وی و جام می‌ام نیست به کس پروایی

     این حدیثم چه خوش آمد که سحرگه می‌گفت

                                          بر در میکده‌ای با دف و نی ترسایی

                                                                 گر مسلمانی از این است که حافظ دارد

                                                                                                 آه اگر از پی امروز بود فردایی

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و نهم دی 1393 توسط وحید نهال پروری
M168- نیمه شب گهواره ها آرام می جنبند

بی خبر از کوچ درد آلود انسانها

باز هم دستی مرا چون زورقی لرزان

می کشد پاروزنان در کام طوفانها

 

 چهره هایی در نگاهم سخت بیگانه

خانه هایی بر فرازش اشکِ اخترها

وحشتِ زندان و برق حلقهٔ زنجیر

داستانهایی ز لطفِ ایزد یکتا

 

 سینهٔ سرد زمین و لکه های گور

هر سلامی سایهٔ تاریکِ بدرودی

دستهایی خالی و در آسمانی دور

زردی ِ خورشید ِ بیمار ِ تب آلودی

 

 جستجویی بی سرانجام و تلاشی گنگ

جاده ای ظلمانی و پایی به ره خسته

نه نشان آتشی بر قله های طور

نه جوابی از ورای این در بسته

  

می نشینم خیره در چشمان تاریکی

می شود یک دم از این قالب جدا باشم ؟

همچو فریادی بپیچم در دل دنیا

چند روزی هم من عاصی ِ خدا باشم

 

 گر خدا بودم ، خدایا ، زین خداوندی

کی دگر تنها مرا نامی به دنیا بود

من به این تخت مُرصّع پشت می کردم

بارگاهم خلوتِ خاموش دلها بود

  

گر خدا بودم ، خدایا ، لحظه ای از خویش

می گسستم ، می گسستم ، دور می رفتم

روی ویران جاده های این جهان ِ پیر

بی رَدا و بی عصای نور می رفتم

 

 وحشت از من سایه در دلها نمی افکند

عاصیان را وعدهٔ دوزخ نمی دادم

یا ره ِ باغ ارم کوتاه می کردم

یا در این دنیا بهشتی تازه می زادم

  

گر خدا بودم دگر این شعلهٔ عصیان

کی مرا ، تنها سراپای مرا می سوخت

ناگه از زندان جسمم سر برون می کرد

پیشتر می رفت و دنیای مرا می سوخت

  

سینه ها را قدرتِ فریاد می دادم

خود درون سینه ها فریاد می کردم

هستی ِ من گسترش می یافت در هستی

شرمگین هر گه خدایی یاد می کردم

  

مشتهایم ، این دو مشتِ سختِ بی آرام

کی دگر بیهوده بر دیوارها می خورد

آن چنان می کوفتم بر فرق دنیا مشت

تا که (هستی)  در تن دیوارها می مرد

  

خانه می کردم میان مردم خاکی

خود به آنها راز خود را باز می خواندم

می نشستم با گروه باده پیمایان

شب میان کوچه ها آواز می خواندم

  

شمع مِی در خلوتم تا صبحدم می سوخت

مست از او در کارها تدبیر می کردم

می دریدم جامهٔ پرهیز را بر تن

خود درون جام ِ مِی تطهیر می کردم

  

من رها می کردم این خلق پریشان را

تا دمی از وحشت دوزخ بیاسایند

جرعه ای از بادهٔ هستی بیاشامند

خویش را با زینت مستی بیارایند

  

من نوای چنگ بودم در شبستانها

من شرار عشق بودم ، سینه ها جایم

مسجد و میخانهٔ این دیر ویرانه

پر خروش از ضربه های روشن پایم

  

من پیام وصل بودم در نگاهی شوخ

من سلام مهر بودم بر لبان جام

من شراب بوسه بودم در شب مستی

من سراپا عشق بودم ، کام بودم ، کام

 

 می نهادم گاهگاهی در سرای ِ خویش

گوش بر فریاد خلق بی نوای خویش

تا ببینم درد هاشان را دوایی هست

یا چه می خواهند آنها از خدای خویش ؟

  

گر خدا بودم ، درسولم نام ِ پاکم بود

این جلال از جامه های چاک چاکم بود

عشق شمشیر ِ من و مستی کتاب ِ من

باده خاکم بود ، آری باده خاکم بود

  

ای دریغا لحظه ای آمد که لبهایم

سخت خاموشند و بر آنها کلامی نیست

خواهمت بدرود گویم تا زمانی دور

زانکه دیگر با تو اَم شوق ِ سلامی نیست

  

زانکه نازیبد زبون را این خدایی ها

من کجا وزین تن ِ خاکی جدایی ها

من کجا و این جهان ، این قتلگاه ِ شوم

ناگهان پرواز کردن ها ، رهایی ها

 

 می نشینم خیره در چشمان تاریکی

شب فرو می ریزد از روزن به بالینم

آه ، حتی در پس دیوارهای عرش

هیچ جز ظلمت نمی بینم ، نمی بینم

  

ای خدا ، ای خندهٔ مرموز مرگ آلود

با تو بیگانه ست ، دردا ، ناله های من

من تو را کافر ، تو را منکر ، تو را عاصی

کوری ِ چشم تو ، این شیطان ، خدای من

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: فروغ فرخزاد, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و نهم دی 1393 توسط وحید نهال پروری

بیا ساقی آن جام کیخسروی

که نورش دهد دیدگان را نوی

 

لبالب کن از باده خوشگوار

بنه پیش کیخسرو روزگار

 

شها شهریارا جهان داورا

فلک پایگه مشتری پیکرا

 

کجا بزم کیخسرو و رخت او

سکندر که شد بر سر تخت او

 

چو آن کوکب از برج خود شد روان

توئی کوکبه دار آن خسروان

 

جهانداریت هست و فرماندهی

بدان جان اگر در جهان دل نهی

 

جهان گرچه در سکهٔ نام تست

زمین گر چه فرخ به آرام تست

 

منه دل برین دل‌فریبان به مهر

که با مهربانان نسازد سپهر

 

جهان بین که با مهربانان خویش

ز نامهربانی چه آورد پیش

 

به تختی که نیرنگ سازی نمود

بدان تخت گیران چه بازی نمود

 

                              برای مشاهده ادامه شعر به ادامه مطلب مراجعه نمایید.      


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
ادامه مطلب...
نگارش در تاريخ دوشنبه بیست و نهم دی 1393 توسط وحید نهال پروری
1681- ای بی‌خبر بکوش که صاحب خبر شوی

                                    تا راهرو نباشی کی راهبر شوی

                                                              در مکتب حقایق پیش ادیب عشق

                                                                                   هان ای پسر بکوش که روزی پدر شوی

         دست از مس وجود چو مردان ره بشوی

                                   تا کیمیای عشق بیابی و زر شوی

                                                             خواب و خورت ز مرتبه خویش دور کرد

                                                                       آن گه رسی به خویش که بی خواب و خور شوی

            گر نور عشق حق به دل و جانت اوفتد

                                        بالله کز آفتاب فلک خوبتر شوی

                                                               یک دم غریق بحر خدا شو گمان مبر

                                                                                      کز آب هفت بحر به یک موی تر شوی

                   از پای تا سرت همه نور خدا شود

                                 در راه ذوالجلال چو بی پا و سر شوی

                                                                         وجه خدا اگر شودت منظر نظر

                                                                               زین پس شکی نماند که صاحب نظر شوی

                     بنیاد هستی تو چو زیر و زبر شود

                                      در دل مدار هیچ که زیر و زبر شوی

                                                                  گر در سرت هوای وصال است حافظا

                                                                                           باید که خاک درگه اهل هنر شوی

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و هشتم دی 1393 توسط وحید نهال پروری
M167- بر لبانم سایه ای از پرسشی مرموز

در دلم دردیست بی آرام و هستی سوز

راز سرگردانی این روح عاصی را

با تو خواهم در میان بگذاردن ، امروز

 

 گر چه از درگاه خود می رانیم ، اما

تا من اینجا بنده ، تو آنجا ، خدا باشی

سرگذشت تیرهٔ من ، سرگذشتی نیست

کز سرآغاز و سرانجامش جدا باشی

  

نیمه شب گهواره ها آرام می جنبند

بی خبر از کوچ دردآلود انسانها

دست مرموزی مرا چون زورقی لرزان

می کشد پاروزنان در کام طوفانها

 

 چهره هایی در نگاهم سخت بیگانه

خانه هایی بر فرازش اشکِ اخترها

وحشت زندان و برق حلقه زنجیر -

داستانهایی ز لطفِ ایزد یکتا !

  

سینهٔ سرد زمین و لکه های گور

هر سلامی سایهٔ تاریک بدرودی

دستهایی خالی و در آسمانی دور

زردی ِخورشید ِبیمار ِتب آلودی

 

                                         برای مشاهده ادامه شعر به ادامه مطلب مراجعه نمایید.


برچسب‌ها: فروغ فرخزاد, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
ادامه مطلب...
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و هشتم دی 1393 توسط وحید نهال پروری

داغ عشق تو نهان در دل و جان خواهد ماند

در دل این آتش جانسوز نهان خواهد ماند

 

آخر آن آهوی چین از نظرم خواهد رفت

وز پیش دیده به حسرت نگران خواهد ماند

 

من جوان از غم آن تازه جوان خواهم مرد

در دلم حسرت آن تازه جوان خواهد ماند

 

به وفای تو، من دلشده جان خواهم داد

بی‌وفایی به تو ای مونس جان خواهد ماند

 

هاتف از جور تو اینک ز جهان خواهد رفت

قصهٔ جور تو با او به جهان خواهد ماند

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و هشتم دی 1393 توسط وحید نهال پروری
1680- هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی

                                                            که هم نادیده می‌بینی و هم ننوشته می‌خوانی

        ملامتگو چه دریابد میان عاشق و معشوق

                                                                        نبیند چشم نابینا خصوص اسرار پنهانی

      بیفشان زلف و صوفی را به پابازی و رقص آور

                                                                    که از هر رقعه دلقش هزاران بت بیفشانی

        گشاد کار مشتاقان در آن ابروی دلبند است

                                                                 خدا را یک نفس بنشین گره بگشا ز پیشانی

           ملک در سجده آدم زمین بوس تو نیت کرد

                                                               که در حسن تو لطفی دید بیش از حد انسانی

         چراغ افروز چشم ما نسیم زلف جانان است

                                                                      مباد این جمع را یا رب غم از باد پریشانی

    دریغا عیش شبگیری که در خواب سحر بگذشت

                                                                  ندانی قدر وقت ای دل مگر وقتی که درمانی

         ملول از همرهان بودن طریق کاردانی نیست

                                                                         بکش دشواری منزل به یاد عهد آسانی

                خیال چنبر زلفش فریبت می‌دهد حافظ

                                                                                نگر تا حلقه اقبال ناممکن نجنبانی

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و هفتم دی 1393 توسط وحید نهال پروری
M166- شب تیره و ره دراز و من حیران

فانوس گرفته او به راه من

بر شعلهٔ بی شکیب فانوسش

وحشت زده می دود نگاه من

 

 بر ما چه گذشت ؟ کس چه می داند

در بستر سبزه های تر دامان

گویی که لبش به گردنم آویخت

الماس هزار بوسهٔ سوزان

 

 بر ما چه گذشت ؟ کس چه می داند

من او شدم ... او خروش دریاها

من بوتهٔ وحشی نیازی گرم

او زمزمهٔ نسیم صحراها

  

من تشنه میان بازوان او

همچون علفی ز شوق روییدم

تا عطر شکوفه های لرزان را

در جام شب شکفته نوشیدم

  

باران ستاره ریخت بر مویم

از شاخهٔ تک درخت خاموشی

در بستر سبزه های تر دامان

من ماندم و شعله های آغوشی

 

می ترسم از این نسیم بی پروا

گر با تنم این چنین در آویزد

ترسم که ز پیکرم میان جمع

عطر علف فشرده برخیزد 

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: فروغ فرخزاد, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ شنبه بیست و هفتم دی 1393 توسط وحید نهال پروری

غم ازدرون مرا متلاشی کرد

 کاهیده قطره قطره تنم در زلال اشک

 من پیشرفت کاهش جان را درون دل

 احساس می کنم

احساس می کنم که تو بخشیده ای به من

این پرشکوه جوشش پر شوکت غرر

 در من نه انتظار و نه امیدی

 امید بازگشت تو ؟

 بی حاصل

من از تو بی نیازتر از مردگان گور

 دیگر به من مبخش

 احساس دوست داشتن جاودانه را

با سکر بی خیالی

اعصاب خویش را

 تخدیر می کنم

 من قامت بلند تو را در قصیده ای

با نقش قلب سنگ تصویر می کنم

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه بیست و هفتم دی 1393 توسط وحید نهال پروری
1679- وقت را غنیمت دان آن قدر که بتوانی

                                  حاصل از حیات ای جان این دم است تا دانی

                                                                 کام بخشی گردون عمر در عوض دارد

                                                                                    جهد کن که از دولت داد عیش بستانی

       باغبان چو من زین جا بگذرم حرامت باد

                                  گر به جای من سروی غیر دوست بنشانی

                                                               زاهد پشیمان را ذوق باده خواهد کشت

                                                                                            عاقلا مکن کاری کآورد پشیمانی

        محتسب نمی‌داند این قدر که صوفی را

                                         جنس خانگی باشد همچو لعل رمانی

                                                                 با دعای شبخیزان ای شکردهان مستیز

                                                                                     در پناه یک اسم است خاتم سلیمانی

              پند عاشقان بشنو و از در طرب بازآ

                                           کاین همه نمی‌ارزد شغل عالم فانی

                                                                       یوسف عزیزم رفت ای برادران رحمی

                                                                                       کز غمش عجب بینم حال پیر کنعانی

    پیش زاهد از رندی دم مزن که نتوان گفت

                                                با طبیب نامحرم حال درد پنهانی

                                                                      می‌روی و مژگانت خون خلق می‌ریزد

                                                                                          تیز می‌روی جانا ترسمت فرومانی

         دل ز ناوک چشمت گوش داشتم لیکن

                                            ابروی کماندارت می‌برد به پیشانی

                                                                      جمع کن به احسانی حافظ پریشان را

                                                                                       ای شکنج گیسویت مجمع پریشانی

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران

گر تو فارغی از ما ای نگار سنگین دل

حال خود بخواهم گفت پیش آصف ثانی


برچسب‌ها: حافظ, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه بیست و ششم دی 1393 توسط وحید نهال پروری
M165- من گلی بودم

در رگ هر برگ لرزانم خزیده عطر بس افسون

در شبی تاریک روییدم

تشنه لب بر ساحل کارون

 

بر تنم تنها شراب شبنم خورشید می لغزید

یا لب سوزندهٔ مردی که با چشمان خاموشش

سرزنش می کرد دستی را که از هر شاخهٔ سر سبز

غنچهٔ نشکفته ای می چید

 

پیکرم فریاد زیبایی

در سکوتم نغمه خوان لبهای تنهایی

دیدگانم خیره در رویای شوم سرزمینی دور و رویایی

که نسیم رهگذر در گوش من میگفت

( آفتابش رنگ شاد دیگری دارد )

عاقبت من بی خبر از ساحل کارون

رخت بر چیدم

در ره خود بس گل پژمرده را دیدم

چشمهاشان چشمهٔ خشک کویر غم

تشنهٔ یک قطره شبنم

من به آنها سخت خندیدم

 

تا شبی پیدا شد از پشت مِه تردید

تک چراغ شهر رویاها

من در آنجا گرم و خواهشبار

از زمینی سخت روییدم

نیمه شب جوشید خون شعر در رگهای سرد من

محو شد در رنگ هر گلبرگ

رنگ درد من

 

منتظر بودم که بگشاید به رویم آسمان تار

دیدگان صبح سیمین را

تا بنوشم از لب خورشید نور افشان

شهد سوزان هزاران بوسهٔ تبدار و شیرین را

 

لیکن ای افسوس

من ندیدم عاقبت در آسمان شهر رویاها

نور خورشیدی

 

زیر پایم بوته های خشک با اندوه می نالند

( چهرهٔ خورشید شهر ما دریغا سخت تاریک است )

خوب می دانم که دیگر نیست امّیدی

نیست امّیدی

 

محو شد در جنگل انبوه تاریکی

چون رگ نوری طنین آشنای من

قطرهٔ اشکی هم نیفشاند آسمان تار

از نگاه خستهٔ ابری به پای من

 

من گل پژمرده ای هستم

چشمهایم چشمهٔ خشک کویر غم

تشنهٔ یک بوسهٔ خورشید

تشنهٔ یک قطرهٔ شبنم 

 

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: فروغ فرخزاد, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر

اسلایدر