بهترين و زيباترين اشعار و قطعات فارسی
هر روز يک شعر زيبا The Best Persian Poems
نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و سوم خرداد ۱۳۸۹ توسط وحید نهال پروری

 

 نگفتم بجز با خدایی که هست   

  

            از این درد بی انتهایی که هست. 

 

 

سلام

 

منّت خدای را عز و جل که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش مزید نعمت...

 

خیلی ممنون که به این وبلاگ اومدید . . . 

امسال (خرداد 1389) بعد از روز تولدم، تصمیم گرفتم هر روز یک شعر یا

قطعه خوب را انتخاب و در وبلاگ بگذارم. امیدوارم قبل از رسیدن به خط

آخر بتونم در این وبلاگ به تعداد روزهای باقیمانده شعر نوشته باشم.

درضمن اگه از یک شاعر بطور پیوسته برای مدتی شعر گذاشته میشه

دلیلش اینه که نمی خواهم اشعار تکراری بگذارم و برای این منظور

بایستی از یک روند ثابت پیروی کنم. 

 

 

به مناسبت چهارمين سالگرد تاسيس وبلاگ و آغاز به فعاليت صفحه

فيسبوك، از اين به بعد تصميم گرفتم هر روز علاوه بر شعر روز كه به

ترتيب شماره و نظم قبلی گذاشته ميشه، يك شعر ديگه به عنوان

"شعر شانس روز" از شعرای ديگه بذارم تا وبلاگ از حالت تكرار شاعر

در بيايد. (ممنون از همه تون  - خرداد 93)

 

 


به مناسبت چهارمين سالگرد تاسيس وبلاگ "بهترين و زيباترين اشعار و

قطعات فارسی" و ارائه بيش از 1500 قطعه، پس از اين، شعر نو و

معاصر نيز به وبلاگ و پيج اضافه خواهد شد... بدين ترتيب هر روز يك شعر

به همان ترتيب وبلاگ و با شماره مربوطه و يك شعر به نام "شعر شانس

روز" و بدون شماره و ترتيب خاصی و نيز يك شعر معاصر و نو با ترتيب و

شماره گذاری M2 , M1 , ... افزوده خواهد شد.

 

                                                         (ممنون از حضورتون  - مرداد 93)

                                   

 

دوستهای خوبم نظر یادتون نره و

بازم به جزیره خودتون تشریف بیارید.

 

 

امیدوارم همیشه شاد و موفق باشید.

 

وحید

نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و سوم خرداد ۱۳۸۹ توسط وحید نهال پروری

 

 حرفام رو ميشنوی، از لابه لای شعر، اينجوری بهتره

 

                                                                    . . . 

 

 

                           اين بيت آخره اما هميشه شعر، پايان قصه نيست . . .  

نگارش در تاريخ یکشنبه بیست و سوم خرداد ۱۳۸۹ توسط وحید نهال پروری
  "مختصری از شرح زندگانی حضرت لسان الغیب حافظ شیرازی"

 

 

خواجه شمس‌الدین محمد شیرازی متخلص به “حافظ”، غزلسرای بزرگ و از خداوندان شعر و ادب پارسی است. وی حدود سال ۷۲۶ هجری قمری در شیراز متولد شد. علوم و فنون را در محفل درس استاران زمان فراگرفت و در علوم ادبی عصر پایه‌ای رفیع یافت. خاصه در علوم فقهی و الهی غور و تأمل بسیار کرد و قرآن را با چهارده روایت مختلف از بر داشت. “گوته” دانشمند بزرگ و شاعر و سخنور مشهور آلمانی دیوان شرقی خود را به نام او و با کسب الهام از افکار وی تدوین کرد. دیوان اشعار او شامل غزلیات، چند قصیده، چند مثنوی، قطعات و رباعیات است. وی به سال ۷۹۲ هجری قمری در شیراز درگذشت. آرامگاه او در حافظیهٔ شیراز زیارتگاه صاحبنظران و عاشقان شعر و ادب پارسی است     

 

 

 

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به “خیام” فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتابهایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله رساله فی شرح ما اشکل من مصادرات کتاب اقلیدس، رساله فی الاحتیال لمعرفه مقداری الذهب و الفضه فی جسم مرکب منهما، و لوازم الامکنه را می‌توان نام برد. وی به سال ۵۲۶ هجری قمری درگذشت. رباعیات او شهرت جهانی دارد.

 

 

 

مشرف الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. تخلص او “سعدی” است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. وی احتمالاً بین سالهای ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده است. در جوانی به مدرسهٔ نظامیهٔ بغداد رفت و به تحصیل ادب و تفسیر و فقه و کلام و حکمت پرداخت. سپس به شام و مراکش و حبشه و حجاز سفر کرد و پس از بازگشت به شیراز، به تألیف شاهکارهای خود دست یازید. وی در سال ۶۵۵ سعدی‌نامه یا بوستان را به نظم درآورد و در سال بعد (۶۵۶) گلستان را تألیف کرد. علاوه بر اینها قصاید، غزلیات، قطعات، ترجیع بند، رباعیات و مقالات و قصاید عربی نیز دارد که همه را در کلیات وی جمع کرده‌اند. وی بین سالهای ۶۹۰ تا ۶۹۴ هجری در شیراز درگذشت و در همانجا به خاک سپرده شد.

 

 

 

مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از علما و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که بین او و سلطان محمد خوارزمشاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و بعد از مدتی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا بعد از فوت پدر تحت تعلیمات برهان‌الدین محقق ترمذی قرار گرفت. ملاقات وی با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ هجری قمری انقلابی در وی پدید آورد که موجب ترک مسند تدریس و فتوای وی شد و به مراقبت نفس و تذهیب باطن پرداخت. وی در سال ۶۷۲ هجری قمری در قونیه وفات یافت. از آثار او می‌توان به مثنوی، دیوان غزلیات یا کلیات شمس، رباعیات، مکتوبات، فیه مافیه و مجالس سبعه اشاره کرد.   

 

 

 

حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی ، سخن‌سرای نامی ایران و سرایندهٔ شاهنامه حماسهٔ ملی ایرانیان. او را بزرگ‌ترین سرایندهٔ پارسی‌گو دانسته‌اند. نام و آوازه فردوسی در همه جای جهان شناخته شده و ستوده شده است. شاهنامهٔ فردوسی به بسیاری از زبان‌های زنده جهان برگردانده شده است. در ایران روز ۲۵ اردیبهشت به نام روز بزرگداشت فردوسی نامگذاری شده است.

 

 

 


حکیم ابومحمد الیاس بن یوسف بن زکی ابن مؤید نظامی شاعر معروف ایرانی در قرن ششم هجری قمری است. وی بین سالهای ۵۳۰ تا ۵۴۰ هجری قمری در شهر گنجه واقع در جمهوری آذربایجان کنونی متولد شد اما اصلیت عراقی داشته است. وی از فنون حکمت و علوم عقلی و نقلی و طب و ریاضی و موسیقی بهره‌ای کامل داشته و از علمای فلسفه و حکمت به شمار می‌آمده است. مهمترین اثر وی”پنج گنج” یا “خمسه” است. دیوان اشعار او مشتمل بر قصاید، غزلیات، قطعات و رباعیات است. وی بین سالهای ۵۹۹ تا ۶۰۲ هجری قمری وفات یافت.

 

 

 

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.

 

"مختصری از شرح زندگانی استاد محمدحسین شهریار"

 

 

سید محمدحسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار، شاعر پارسی‌گوی آذری‌زبان، در سال ۱۲۸۵ هجری شمسی در روستای خشکناب در بخش قره‌چمن آذربایجان متولد شد. او تحصیلات خود را در مدرسهٔ متحده و فیوضات و متوسطهٔ تبریز و دارالفنون تهران گذراند و وارد دانشکدهٔ طب شد. سرگذشت عشق آتشین و ناکام او که به ترک تحصیل وی از رشتهٔ پزشکی در سال آخر منجر شد، مسیر زندگی او را عوض کرد و تحولات درونی او را به اوج معنوی ویژه‌ای کشانید و به اشعارش شور و حالی دیگر بخشید. وی سرانجام پس از هشتاد و سه سال زندگی شاعرانهٔ پربار در ۲۷ شهریور ماه ۱۳۶۷ هجری شمسی درگذشت و بنا به وصیت خود در مقبرة الشعرای تبریز به خاک سپرده شد.

    

                                                                  (مرجع : وبلاگ شعر و شعرا)

برچسب‌ها: حافظ سعدی خیام مولوی فردوسی نظامی عطار مولانا, اسعد گرگانی اقبال بیدل, رهی معیری پروین, وحشی بافقی هاتف بهار صائب, شیخ بهایی رودکی خاقانی جامی
ادامه مطلب...
نگارش در تاريخ پنجشنبه دهم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M269- شبی رسید که در آرزوی صبح امید

هزار عمر دگر باید انتظار کشید

 

در آسمان سحر ایستاده بود گمان

سیاه کرد مرا آسمان بی خورشید

 

هزار سال ز من دور شدستاره ی صبح

ببین کزین شب ظلمت جهان چه خواهد دید

 

دریغ جان فرورفتگان این دریا

که رفت در سر سودای صید مروارید

 

نبود در صدفی آن گوهر که می جستیم

صفای اشک تو باد ای خراب گنج امید

 

ندانم آن که دل و دین ما به سودا داد

بهای آن چه گرفت و به جای آن چه خرید

 

سیاه دستی آن ساقی منافق بین

که زهر ریخت به جام کسان به جای نبید

 

سزاست گر برود رود خون ز سینه ی دوست

که برق دشنه ی دشمن ندید و دست پلید

 

چه نقش باختی ای روزگار رنگ آمیز

که این سپید سیه گشت و آن سیاه سپید

 

کجاست آن که دگر ره صلای عشق زند

که جان ماست گروگان آن نوا و نوید

 

بیا که طبع جهان ناگزیر این عشق است

به جادویی نتوان کشت آتش جاوید

 

روان سیاه که آیینه دار خورشید است

ببین که از شب عمرش سپیده ای ندمید

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ پنجشنبه دهم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

بنوش لعل مذاب از زمردین اقداح

ببین که جوهر روحست در قدح یا راح

 

خوشا بروی سمن عارضان سیم اندام

عقیق ناب مروق ز سیمگران اقداح

 

بریز خون صراحی که در شریعت عشق

شدست خون حریفان سبیل و خمر مباح

 

بشوی دلق مرقع به آب دیدهٔ جام

که بی قدح نبود در صلاح و تو به صلاح

 

لب تو باده گساران روح را ساقیست

رخ تو خلوتیان صبوح را مصباح

 

در تو زمرهٔ ارباب شوق را منزل

غم تو مخزن اسرار عشق را مفتاح

 

فروغ روی چو ماه تو مشرق الانوار

کمند زلف سیاه تو قابض الارواح

 

دهد دو دیدهٔ من شرح مجمع البحرین

کند جمال تو تقریر فالق الاصباح

 

بساز بزم صبوحی کنون که خواجو را

لب تو جام صبوحست و طلعت تو صباح

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه دهم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1782- بزرگی داد یک درهم گدا را

                                    که هنگام دعا یاد آر ما را

                                                        یکی خندید و گفت این درهم خرد

                                                                                              نمی‌ارزید این بیع و شرا را

            روان پاک را آلوده مپسند

                                 حجاب دل مکن روی و ریا را

                                                               مکن هرگز بطاعت خودنمائی

                                                                                         بران زین خانه، نفس خودنما را

              بزن دزدان راه عقل را راه

                            مطیع خویش کن حرص و هوی را

                                                        چه دادی جز یکی درهم که خواهی

                                                                                         بهشت و نعمت ارض و سما را

           مشو گر ره شناسی، پیرو آز

                             که گمراهیست راه، این پیشوا را

                                                              نشاید خواست از درویش پاداش

                                                                                           نباید کشت، احسان و عطا را

       صفای باغ هستی، نیک کاریست

                                    چه رونق، باغ بیرنگ و صفا را

                                                               به نومیدی، در شفقت گشودن

                                                                                         بس است امید رحمت، پارسا را

        تو نیکی کن بمسکین و تهیدست

                               که نیکی، خود سبب گردد دعا را

                                                                 از آن بزمت چنین کردند روشن

                                                                                            که بخشی نور، بزم بی ضیا را

                      از آن بازوت را دادند نیرو

                                  که گیری دست هر بیدست و پا را

                                                                    از آن معنی پزشکت کرد گردون

                                                                                            که بشناسی ز هم درد و دوا را

           مشو خودبین، که نیکی با فقیران

                                       نخستین فرض بودست اغنیا را

                                                                       ز محتاجان خبر گیر، ایکه داری

                                                                                                       چراغ دولت و گنج غنا را

                             بوقت بخشش و انفاق، پروین

                                                       نباید داشت در دل جز خدا را

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه نهم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M268- دگر نگاه مگردان در آسمان کبود

کبوتران تو پر خسته آمدند فرود

 

به هر چه می نگرم با دریغ و بدرود است

شد آن زمان که جهان جمله مژده بود و درود

 

دریغ عهد شکر خواب و روزگار شباب

چنان گذشت که انگار هر چه بود نبود

 

چه نقش ها که به خون جگر زدیم و دریغ

کز آن پرند نگارین نه تار ماند و نه پود

 

سخن به سینه ی تنگم نمی زند چنگی

که گور گریه ی خاموش شد سرای سرود

 

چه رفت بر سر آن شهسوار دشت شفق

که خون همی چکد از سم این سمند کبود

 

بود که خرمن خاکسترش به باد رود

چو تنگ شد نفس آتش از تباهی دود

 

مباد سایه که جانت بماند از رفتار

که در روندگی دایم است هستی رود

 

تو را که گوش دل است و زبان جان خوش باش

که نازکان جهان راست با تو گفت و شنود

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ چهارشنبه نهم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

چو از جور رقیبان از در او بار می‌بستم

ره آمد شدن از گریه بر اغیار می‌بستم

 

خوش آن خاری که چون سنگش بسر میزد من از حسرت

چو گل میچیدم و بر گوشهٔ دستار می‌بستم

 

گشادم از در پیر مغان شد کاشکی ز اول

ز کف تسبیح می‌افکندم و زنار می‌بستم

 

در آمد میشدم صد بار افزون از در یاری

دل خود گر رضی بر صورت دیوار می‌بستم

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه نهم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1781- خمید نرگس پژمرده‌ای ز انده و شرم

                                    چو دید جلوهٔ گلهای بوستانی را

                                                                  فکند بر گل خودروی دیدهٔ امید

                                                                                             نهفته گفت بدو این غم نهانی را

     که بر نکرده سر از خاک، در بسیط زمین

                                     شدم نشانه بلاهای آسمانی را

                                                           مرا به سفرهٔ خالی زمانه مهمان کرد

                                                                                      ندیده چشم کس اینگونه میهمانی را

        طبیب باد صبا را بگوی از ره مهر

                                      که تا دوا کند این درد ناگهانی را

                                                              ز کاردانی دیروز من چه سود امروز

                                                                                          چو کار نیست، چه تاثیر کاردانی را

  به چشم خیرهٔ ایام هر چه خیره شدم

                                          ندید دیدهٔ من روی مهربانی را

                                                             من از صبا و چمن بدگمان نمیگشتم

                                                                                               زمانه در دلم افکند بدگمانی را

      چنان خوشند گل و ارغوان که پنداری

                                       خریده‌اند همه ملک شادمانی را

                                                                    شکستم و نشد آگاه باغبان قضا

                                                                                            نخوانده بود مگر درس باغبانی را

        بمن جوانی خود را بسیم و زر بفروش

                                   که زر و سیم کلید است کامرانی را

                                                                   جواب داد که آئین روزگار این ست

                                                                                      بسی بلند و پستی است زندگانی را

            بکس نداد توانائی این سپهر بلند

                                          که از پیش نفرستاد ناتوانی را

                                                                     هنوز تازه رسیدی و اوستاد فلک

                                                                                               نگفته بهر تو اسرار باستانی را

 در آن مکان که جوانی دمی و عمر شبی است

                                           بخیره میطلبی عمر جاودانی را

                                                      نهان هر گل و بهر سبزه‌ای دو صد معنی است

                                                                                           بجز زمانه نداند کس این معانی را

          ز گنج وقت، نوائی ببر که شبرو دهر

                                             برایگان برد این گنج رایگانی را

                                                                     ز رنگ سرخ گل ارغوان مشو دلتنگ

                                                                                           خزان سیه کند آن روی ارغوانی را

         گرانبهاست گل اندر چمن ولی مشتاب

                                           بدل کنند به ارزانی این گرانی را

                                                                         زمانه بر تن ریحان و لاله و نسرین

                                                                                               بسی دریده قباهای پرنیانی را

        من و تو را ببرد دزد چرخ پیر، از آنک

                                            ز دزد خواسته بودیم پاسبانی را

                                                                      چمن چگونه رهد ز آفت دی و بهمن

                                                                                             صبا چه چاره کند باد مهرگانی را

                      تو زر و سیم نگهدار کاندرین بازار

                                                  بسیم و زر نخریده است کس جوانی را

   

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه هشتم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M267- با این غروب از غم سبز چمن بگو

اندوه سبزه های پریشان به من بگو

 

اندیشه های سوخته ی ارغوان بین

رمز خیال سوختگان بی سخن بگو

 

آن شد که سر به شانه ی شمشاد می گذاشت

آغوش خاک و بی کسی نسترن بگو

 

شوق جوانه رفت ز یاد درخت پیر

ای باد نوبهار ز عهد کهن بگو

 

آن آب رفته باز نیاید به جوی خشک

با چشم تر ز تشنگی یاسمن بگو

 

از ساقیان بزم طربخانه ی صبوح

با خامشان غمزده ی انجمن بگو

 

زان مژده گو که صد گل سوری به سینه داشت

وین موج خون که می زندش در دهن بگو

 

سرو شکسته نقش دل ما بر آب زد

این ماجرا به آینه ی دل شکن بگو

 

آن سرخ و سبز سایه بنفش و کبود شد

سرو سیاه من ز غروب چمن بگو

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ سه شنبه هشتم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

چو اشک اندر دل فطرت تپیدم

تپیدم تا به چشم او رسیدم

 

درخش من ز مژگانش توان دید

که من بر برگ کاهی کم چکیدم

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ سه شنبه هشتم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1780- بنفشه صبحدم افسرد و باغبان گفتش

                                                        که بیگه از چمن آزرد و زود روی نهفت

                جواب داد که ما زود رفتنی بودیم

                                                    چرا که زود فسرد آن گلی که زود شکفت

       کنون شکسته و هنگام شام، خاک رهم

                                                    تو خود مرا سحر از طرف باغ خواهی رفت

          غم شکستگیم نیست، زانکه دایهٔ دهر

                                                                  بروز طفلیم از روزگار پیری گفت

         ز نرد زندگی ایمن مشو که طاسک بخت

                                                              هزار طاق پدید آرد از پی یک جفت

         به جرم یک دو صباحی نشستن اندر باغ

                                                              هزار قرن در آغوش خاک باید خفت

خوش آن کسیکه چو گل، یک دو شب به گلشن عمر

                                                       نخفت و شبرو ایام هر چه گفت، شنفت

   

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه هفتم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M266- حاصلی از هنر عشق تو جز حرمان نیست

آه ازین درد که جز مرگ منش درمان نیست

 

این همه رنج کشیدیم و نمی دانستیم

که بلاهای وصال تو کم از هجران نیست

 

آنچنان سوخته این خاک بلاکش که دگر

انتظار مددی از کرم باران نیست

 

به وفای تو طمع بستم و عمر از کف رفت

آن خطا را به حقیقت کم ازین تاوان نیست

 

این چه تیغ است که در هر رگ من زخمی ازوست

گر بگویم که تو در خون منی بهتان نیست

 

رنج دیرینه ی انسان به مداوا نرسید

علت آن است که بیمار و طبیب انسان نیست

 

صبر بر داغ دل سوخته باید چون شمع

لایق صحبت بزم تو شدن آسان نیست

 

تب و تاب غم عشقت دل دریا طلبد

هر تنگ حوصله را طاقت این توفان نیست

 

سایه صد عمر در این قصه به سر رفت و هنوز

ماجرای من و معشوق مرا پایان نیست

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ دوشنبه هفتم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

مگر شد سینه‌ام شب وادی طور

که در دل تابدم از شش جهت، نور

 

گمانم لیلة القدر است امشب

که شد چون روز روشن لیل دیجور

 

رموز رندی و اسرار مستی

بشیخ شهر گفتن نیست دستور

 

مگو با مرغ شب از نور خورشید

نیارد سرمه کس بر دیده‌ی کور

 

اگر منعت کند از می پرستی

مکن منعش بود بیچاره معذور

 

رسد گر بر مشامش نکهت می

بیفتد تا قیامت مست و مخمور

 

نهد گر بر سر دار فنا پا

اناالحق میسراید همچو منصور

 

ز میخواران نیارد کس نشانی

بود تا نرگس مست تو مستور

 

چنان از باده‌ی عشق تو مستم

که از مامست گردد آب انگور

 

گرفتار کمند زلف جانان

نداند شادی از غم ماتم از سور

 

به نیروی ریاضت، وحدت آخر

نکردی دیو سرکش را تو مقهور

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ دوشنبه هفتم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1779- بادی وزید و لانهٔ خردی خراب کرد

                              بشکست بامکی و فرو ریخت بر سری

                                                                    لرزید پیکری و تبه گشت فرصتی

                                                                                        افتاد مرغکی وز خون سرخ شد پری

      از ظلم رهزنی، ز رهی ماند رهروی

                                از دستبرد حادثه‌ای، بسته شد دری

                                                              از هم گسست رشتهٔ عهد و مودتی

                                                                                          نابود گشت نام و نشانی ز دفتری

    فریاد شوق دیگر از آن لانه برنخاست

                             و آن خار و خس فکنده شد آخر در آذری

                                                                   ناچیز گشت آرزوی چند ساله‌ای

                                                                                             دور اوفتاد کودک خردی ز مادری

   

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه ششم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M265- تن تو مطلع تابان روشنایی هاست

اگر روان تو زیباست از تن زیباست

 

شگفت حادثه ای نادر ست معجزه طبع

که در سراچه ی ترکیب چون تویی آراست

 

نه تاب تن که برون می زند ز پیراهن

که از زلال تنت جان روشنت پیداست

 

که این چراغ در آیینه ی تو روشن کرد؟

که آسمان و زمین غرق نور آن سیماست

 

ز باغ روی تو صد سرخ گل چرا ندمد

که آب و رنگ بهارت روانه در رگ هاست

 

مگر ز جان غزل آفریده اند تنت

که طبع تازه پرستم چنین بر او شیداست

 

نه چشم و دل که فرومانده در گریبانت

که روح شیفته ی آن دو مصرع شیواست

 

نگاه من ز میانت فرو نمی آید

هزار نکته ی باریک تر ز مو اینجاست

 

حریف وسعت عشق تو سینه ی سایه ست

چو آفتاب که آیینه دار او دریاست

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ یکشنبه ششم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

هر چند امیدی به وصال تو ندارم

یک لحظه رهایی ز خیال تو ندارم

 

 ای چشمه ی روشن منم آن سایه که نقشی

 در آینه ی چشم زلال تو ندارم

 

می دانی و می پرسیم ای چشم سخنگوی

 جز عشق جوابی به سوال تو ندارم

 

ای قمری هم نغمه درین باغ پناهی

جز سایه ی مهر پر و بال تو ندارم

 

 از خویش گریزانم و سوی تو شتابان

با این همه راهی به وصال تو ندارم 

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ یکشنبه ششم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1778- عالمی طعنه زد به نادانی

                               که بهر موی من دو صد هنر است

                                                                    چون توئی را به نیم جو نخرند

                                                                                                    مرد نادان ز چارپا بتر است

    نه تن این، بر دل تو بار بلاست

                               نه سر این، بر تن تو درد سر است

                                                                          بر شاخ هنر چگونه خوری

                                                                                    تو که کارت همیشه خواب و خور است

            نشود هیچگاه پیرو جهل

                                هر که در راه علم، رهسپر است

                                                                          نسزد زندگی و بی‌خبری

                                                                                       مرده است آنکه چون تو بیخبر است

        ره آزادگان، دگر راهی است

                                    مردمی را اشارتی دگر است

                                                                        راحت آنرا رسد که رنج برد 

                                                                                                 خرمن آنرا بود که برزگر است

          هنر و فضل در سپهر وجود

                                 عالم افروز چون خور و قمر است

                                                                        گر تو هفتاد قرن عمر کنی

                                                                                          هستیت هیچ و فرصتت هدر است

    سر ما را بسر بسی سوداست

                                       ره ما را هزار رهگذر است

                                                                نه شما را از دهر منظوری است

                                                                                          نه کسی را سوی شما نظر است

           همهٔ خلق، دوستان منند

                                   مگسانند هر کجا شکر است

                                                                      همچو مرغ هوا سبک بپرم

                                                                                           که مرا علم، همچو بال و پر است

           وقت تدبیر، دانشم یار است

                                   روز میدان، فضیلتم سپر است

                                                                     باغ حکمت، خزان نخواهد دید

                                                                                               هر زمان جلوه‌ایش تازه‌تر است

          همتراز وی گنج عرفان نیست

                             هر چه در کان دهر، سیم و زر است

                                                                     عقل، مرغ است و فکر دانهٔ او

                                                                                              جسم راهی و روح راهبر است

         هم ز جهل تو سوخت حاصل تو          

                           عمر چون پنبه، جهل چون شرر است

                                                                    صبح ما شامگه نخواهد داشت

                                                                                                     آفتاب شما به باختر است

              تو ز گفتار من بسی بتری

                                      آنچه گفتم هنوز مختصر است

                                                                     گفت ما را سر مناقشه نیست

                                                                                    این چه پر گوئی و چه شور و شر است

        بی سبب گرد جنگ و کینه مگرد

                                     که نه  هر جنگجوی را ظفر است

                                                             فضل، خود همچو مشک، غماز است

                                                                                       علم، خود همچو صبح، پرده در است

       چون بنائی است پست، خود بینی

                                    که نه‌اش پایه و نه بام و در است

                                                                      گفتهٔ بی عمل چو باد هواست

                                                                                                 ابره را محکمی ز آستر است

           هیچگه شمع بی فتیله نسوخت

                                   تا عمل نیست، علم بی اثر است

                                                                          خویش را خیره بی نظیر مدان

                                                                                                 مادر دهر را بسی پسر است

               اگرت دیده‌ایست، راهی پوی

                                     چند خندی بر آنکه بی بصر است

                                                                              نیکنامی ز نیک کاری زاد

                                                                                             نه ز هر نام، شخص نامور است

            خویشتن خواه را چه معرفتست

                                      شاخه عجب را چه برگ و بر است

                                                                             از سخن گفتن تو دانستم

                                                                                     که نه خشک اندرین سبد، نه تر است

            در تو برقی ز نور دانش نیست

                                            همه باد بروت بی ثمر است

                                                                            اگر این است فضل اهل هنر

                                                                                            خنکا آن کسی که بی هنر است

       

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه پنجم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M264- درین سرای بی کسی اگر سری در آمدی

هزار کاروان دل ز هر دری در آمدی

 

ز بس که بال زد دلم به سینه در هوای تو

اگر دهان گشودمی کبوتری در آمدی

 

سماع سرد بی غمان خمار ما نمی برد

به سان شعله کاشکی قلندری در آمدی

 

خوشا هوای آن حریف و آه آتشین او

که هر نفس ز سینه اش سمندری در آمدی

 

یکی نبود ازین میان که تیر بر هدف زند

دریغ اگر کمان کشی دلاوری در آمدی

 

اگر به قصد خون من نبود دست غم چرا

از آستین عشق او چون خنجری در آمدی

 

فروخلید در دلم غمی که نیست مرهمش

اگر نه خار او بدی به نشتری در آمدی

 

شب سیاه آینه ز عکس آرزو تهی ست

چه بودی از پری رخی ز چادری در آمدی

 

سرشک سایه یاوه شد درین کویر سوخته

اگر زمانه خواستی چه گوهری در آمدی

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ شنبه پنجم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

ماهیِ همیشه تشنه ام

در زلال لطف بیکرانِ تو

می برد مرا به هر کجا که میل اوست

موج دیدگان مهربان تو

زیر بال مرغکان خنده هات

زیر آفتاب داغ بوسه هات

                                      ای زلال پاک

           

جرعه جرعه جرعه می کشم ترا به کام خویش

تا که پُر شود تمام جان من ز جان تو

               ای همیشه خوب

                               ای همیشه آشنا

هر طرف که می کنم نگاه

تا همه کرانه های دور

عطر و خنده و ترانه می کند شنا

در میان بازوان تو

       

ماهی همیشه تشنه ام

ای زلال تابناک

یک نفس اگر مرا به حال خود رها کنی

ماهی تو جان سپرده روی خاک 

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ شنبه پنجم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1777- تا بکی جان کندن اندر آفتاب ای رنجبر

                                                       ریختن از بهر نان از چهر آب ای رنجبر

   زینهمه خواری که بینی زافتاب و خاک و باد

                                              چیست مزدت جز نکوهش یا عتاب ای رنجبر

        از حقوق پایمال خویشتن کن پرسشی

                                                  چند میترسی ز هر خان و جناب ای رنجبر

    جمله آنان را که چون زالو مکندت خون بریز

                                            وندران خون دست و پائی کن خضاب ای رنجبر

         دیو آز و خودپرستی را بگیر و حبس کن

                                                    تا شود چهر حقیقت بی حجاب ای رنجبر

       حاکم شرعی که بهر رشوه فتوی میدهد

                                                     کی دهد عرض فقیران را جواب ای رنجبر

              آنکه خود را پاک میداند ز هر آلودگی

                                                      میکند مردار خواری چون غراب ای رنجبر

   گر که اطفال تو بی شامند شبها باک نیست

                                                 خواجه تیهو می‌کند هر شب کباب ای رنجبر

     گر چراغت را نبخشیده‌است گردون روشنی

                                                    غم مخور، میتابد امشب ماهتاب ای رنجبر

                 در خور دانش امیرانند و فرزندانشان

                                                    تو چه خواهی فهم کردن از کتاب ای رنجبر

             مردم آنانند کز حکم و سیاست آگهند

                                                    کارگر کارش غم است و اضطراب ای رنجبر

      هر که پوشد جامهٔ نیکو بزرگ و لایق اوست

                                                       رو تو صدها وصله داری بر ثیاب ای رنجبر

جامه‌ات شوخ است و رویت تیره رنگ از گرد و خاک

                                                          از تو میبایست کردن اجتناب ای رنجبر

    هر چه بنویسند حکام اندرین محضر رواست

                                               کس نخواهد خواستن زیشان حساب ای رنجبر

   

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه چهارم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M263- شکسته وارم و دارم دلی درست هنوز

وفا نگر که دلم پای بست توست هنوز

 

به هیچ جام دگر نیست حاجت ای ساقی

که مست مستم از آن جرعه ی نخست هنوز

 

چنین نشسته بع خاکم مبین که در طلبت

سمند همت ما چابک است و چست هنوز

 

به آب عشق توان شست پاک دست از جان

چه عاشق است که دست از جهان نشست هنوز

 

ز کار دیده و دل سایه بر مدار امید

گلی اگرچه ازین اشک و خون نرست هنوز

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ جمعه چهارم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

جز گه و گند و کثافت چیزی

اندر این شهر ندیدم بنده

 

هر کجا شهر مسلمانان است

از گه و گند بود آکنده

 

گه به گور پدر آنکه نوشت

کیر بر کس زن خواننده

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ جمعه چهارم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1776- با دوک خویش، پیرزنی گفت وقت کار

                                                        کاوخ! ز پنبه ریشتنم موی شد سفید

    از بس که بر تو خم شدم و چشم دوختم

                                                           کم نور گشت دیده‌ام و قامتم خمید

                     ابر آمد و گرفت سر کلبهٔ مرا

                                                        بر من گریست زار که فصل شتا رسید

 جز من که دستم از همه چیز جهان تهیست

                                                      هر کس که بود، برگ زمستان خود خرید

        بی زر، کسی بکس ندهد هیزم و زغال

                                                            این آرزوست گر نگری، آن یکی امید

              بر بست هر پرنده در آشیان خویش

                                                          بگریخت هر خزنده و در گوشه‌ای خزید

                    نور از کجا به روزن بیچارگان فتد

                                                                 چون گشت آفتاب جهانتاب ناپدید

                     از رنج پاره دوختن و زحمت رفو

                                                                   خونابهٔ دلم ز سر انگشتها چکید

              یک جای وصله در همهٔ جامه‌ام نماند

                                                         زین روی وصله کردم، از آن رو ز هم درید

               دیروز خواستم چو بسوزن کنم نخی

                                                               لرزید بند دستم و چشمم دگر ندید

        من بس گرسنه خفتم و شبها مشام من

                                                                 بوی طعام خانهٔ همسایگان شنید

                ز اندوه دیر گشتن اندود بام خویش

                                                             هر گه که ابر دیدم و باران، دلم طپید

         پرویزنست سقف من، از بس شکستگی

                                                              در برف و گل چگونه تواند کس آرمید

                هنگام صبح در عوض پرده، عنکبوت

                                                                  بر بام و سقف ریخته‌ام تارها تنید

                   در باغ دهر بهر تماشای غنچه‌ای

                                                                  بر پای من بهر قدمی خارها خلید

                      سیلابهای حادثه بسیار دیده‌ام

                                                           سیل سرشک زان سبب از دیده‌ام دوید

         دولت چه شد که چهره ز درماندگان بتافت

                                                                      اقبال از چه راه ز بیچارگان رمید

                پروین، توانگران غم مسکین نمیخورند

                                                         بیهوده‌اش مکوب که سرد است این حدید

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه سوم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M262- تو می روی و دل ز دست می رود

مرو که با تو هر چه هست می رود

 

دلی شکستی و به هفت آسمان

هنوز بانگ این شکست می رود

 

کجا توان گریخت زین بلای عشق

که بر سر من از الست می رود

 

نمی خورد غم خمار عاشقان

که جام ما شکست و مست می رود

 

از آن فراز و این فرود غم مخور

زمانه بر بلند و پست می رود

 

بیا که جان سایه بی غمت مباد

وگرنه جان غم پرست می رود

 

شب غم تو نیز بگذرد ولی

درین میان دلی ز دست می رود

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ پنجشنبه سوم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

هرچند که رنگ و روی زیباست مرا،

چون لاله رخ و چو سَرْو بالاست مرا،

 

معلوم نشد که در طَرَبخانهٔ خاک

نقّاشِ ازل بهرِ چه آراست مرا؟

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ پنجشنبه سوم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1775- به نومیدی، سحرگه گفت امید

                               که کس ناسازگاری چون تو نشنید

                                                               بهر سو دست شوقی بود بستی

                                                                                              بهر جا خاطری دیدی شکستی

           کشیدی بر در هر دل سپاهی

                                 ز سوزی، ناله‌ای، اشکی و آهی

                                                              زبونی هر چه هست و بود از تست

                                                                                               بساط دیده اشک آلود از تست

        بس است این کار بی تدبیر کردن

                                        جوانان را بحسرت پیر کردن

                                                                        بدین تلخی ندیدم زندگانی

                                                                                                     بدین بی مایگی بازارگانی

                 نهی بر پای هر آزاده بندی

                                       رسانی هر وجودی را گزندی

                                                                      باندوهی بسوزی خرمنی را

                                                                                             کشی از دست مهری دامنی را

            غبارت چشم را تاریکی آموخت

                                 شرارت ریشهٔ اندیشه را سوخت

                                                                    دو صد راه هوس را چاه کردی

                                                                                                          هزاران آرزو را آه کردی

          ز امواج تو ایمن، ساحلی نیست

                                    ز تاراج تو فارغ، حاصلی نیست

                                                              مرا در هر دلی، خوش جایگاهیست

                                                                                                بسوی هر ره تاریک راهیست

                 دهم آزردگانرا مومیائی

                                            شوم در تیرگیها روشنائی

                                                                           دلی را شاد دارم با پیامی

                                                                                                     نشانم پرتوی را با ظلامی

       عروس وقت را آرایش از ماست

                                   بنای عشق را پیدایش از ماست

                                                                         غمی را ره ببندم با سروری

                                                                                                    سلیمانی پدید آرم ز موری

           بهر آتش، گلستانی فرستم

                                  بهر سر گشته، سامانی فرستم

                                                           خوش آن رمزی که عشقی را نوید است

                                                                                         خوش آن دل کاندران نور امید است

      بگفت ایدوست، گردشهای دوران

                                     شما را هم کند چون ما پریشان

                                                                         مرا با روشنائی نیست کاری

                                                                                                که ماندم در سیاهی روزگاری

             نه یکسانند نومیدی و امید

                                   جهان بگریست بر من، بر تو خندید

                                                                           در آن مدت که من امید بودم

                                                                                                   بکردار تو خود را می‌ستودم

          مرا هم بود شادیها، هوسها

                                           چمنها، مرغها، گلها، قفسها

                                                                             مرا دلسردی ایام بگداخت

                                                                                           همان ناسازگاری، کار من ساخت

           چراغ شب ز باد صبحگه مرد

                                    گل دوشینه یکشب ماند و پژمرد

                                                                        سیاهیهای محنت جلوه‌ام برد

                                                                                           درشتی دیدم و گشتم چنین خرد

          شبانگه در دلی تنگ آرمیدم

                                   شدم اشکی و از چشمی چکیدم

                                                                             ندیدم ناله‌ای بودم سحرگاه

                                                                                              شکنجی دیدم و گشتم یکی آه

       تو بنشین در دلی کاز غم بود پاک

                                        خوشند آری مرا دلهای غمناک

                                                                    چو گوی از دست ما بردند فرجام

                                                                                           چه فرق ار اسب توسن بود یا رام

                    گذشت امید و چون برقی درخشید

                                               هماره کی درخشید برق امید

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه دوم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
M261- بگردید، بگردید، درین خانه بگردید

دیرن خانه غریبند، غریبانه بگردید

 

یکی مرغ چمن بود که جفت دل من بود

جهان لانه ی او نیست پی لانه بگردید

 

یکی ساقی مست است پس پرده نشسته ست

قدح پیش فرستاد که مستانه بگردید

 

یکی لذت مستی ست، نهان زیر لب کیست؟

ازین دست بدان دست چو پیمانه بگردید

 

یکی مرغ غریب است که باغ دل من خورد

به دامش نتوان یافت، پی دانه بگردید

 

نسیم نفس دوست به من خورد و چه خوشبوست

همین جاست، همین جاس، همه خانه بگردید

 

نوایی نشنیده ست که از خویش رمیده ست

به غوغاش مخوانید، خموشانه بگردید

 

سرشکی که بر آن خاک فشاندیم بن تاک

در این جوش شراب است، به خمخانه بگردید

 

چه شیرین و چه خوشبوست، کجا خوابگه اوست؟

پی آن گل پر نوش چو پروانه بگردید

 

بر آن عق بخندید که عشقش نپسندید

در این حلقه ی زنجیر چو دیوانه بگردید

 

درین کنج غم آباد نشانش نتوان دید

اگر طالب گنجید به ویرانه بگردید

 

کلید در امید اگر هست شمایید

درین قفل کهن سنگ چچو دندانه بگردید

 

رخ از سایه نهفته ست، به افسون که خفته ست؟

به خوابش نتوان دید، به افسانه بگردید

 

تن او به تنم خورد، مرا برد، مرا برد

گرم باز نیاورد، به شکرانه بگردید

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: هوشنگ ابتهاج, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار نو, از بهترین قطعات معاصر, از شاعران معاصر
نگارش در تاريخ چهارشنبه دوم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری

پس آنگه که خاک زمین داد بوس

چنین پاسخ آورد فرفوریوس

 

که تا دور باشد خرامش پذیر

تو بادی جهان داور دور گیر

 

سر از داد تو بر متاباد دهر

که داد تو بیداد را کرد قهر

 

ز پرسیدن شاه ایزد شناس

چنان در دل آمد مرا از قیاس

 

کزان پیشتر کاینجهان شد پدید

جهان آفرین جوهری آفرید

 

ز پروردن فیض پروردگار

به آبی شد آن جوهر آبدار

 

دو نیمه شد آن آب جوهر گشای

یکی زیر و دیگر زبر یافت جای

 

به طبع آن دو نیمه چو کافور و مشک

یکی نیمه‌تر گشت و یک نیمه خشک

 

ز تری یکی نیمه جنبش پذیر

ز خشکی دگر نیمه آرام گیر

 

شد آن آب جنبش‌پذیر آسمان

شد این آرمیده زمین در زمان

 

خرد تا بدینجاست کوشش نمای

برون زین خط اندیشه را نیست جای

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: شعر شانس روز, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ
نگارش در تاريخ چهارشنبه دوم اردیبهشت ۱۳۹۴ توسط وحید نهال پروری
1774- روزی گذشت پادشهی از گذرگهی

                                                   فریاد شوق بر سر هر کوی و بام خاست

           پرسید زان میانه یکی کودک یتیم

                                                   کاین تابناک چیست که بر تاج پادشاست

 آن یک جواب داد چه دانیم ما که چیست

                                                         پیداست آنقدر که متاعی گرانبهاست

        نزدیک رفت پیرزنی کوژپشت و گفت

                                                       این اشک دیدهٔ من و خون دل شماست

 ما را به رخت و چوب شبانی فریفته است

                                                      این گرگ سالهاست که با گله آشناست

  آن پارسا که ده خرد و ملک، رهزن است

                                                          آن پادشا که مال رعیت خورد گداست

           بر قطرهٔ سرشک یتیمان نظاره کن

                                                          تا بنگری که روشنی گوهر از کجاست

پروین، به کجروان سخن از راستی چه سود

                                                       کو آنچنان کسی که نرنجد ز حرف راست

  

زيباترين اشعار از ديگرشاعران


برچسب‌ها: پروین اعتصامی, هر شب یک قطعه, از زیباترین اشعار, از بهترین قطعات, از شاعران بزرگ

اسلایدر